Το πραγματικό πρόσωπο της αριστεράς: Εμετικό βίντεο με αναρχοκομμουνιστές και λαθρομετανάστες να υβρίζουν χυδαία τους Έλληνες.

50 ταλαίπωροι ανθέλληνες του ΑΝΤΑΡΣΥΑ, μαζί με περίπου 20 λαθρομετανάστες γιουσουφάκια αριστερών και εμπόρων ανθρώπων, συγκεντρώθηκαν σε μια αίθουσα και έδωσαν ακόμη ένα αντεθνικό ρεσιτάλ εναντίον των Ελλήνων..

Χωρίς να θέλουμε να σχολιάσουμε κάτι παραπάνω δείτε το βίντεο και βγάλτε τα συμπεράσματά σας...

Γονείς αντιδράστε! Οι υπνοβατούντες κύριοι του Υπουργείου Παιδείας και η κίτς «διανόηση» της χώρας απειλές για τα παιδιά μας.

Ξεσηκώθηκε ενορχηστρωμένα το σινάφι του αρρωστημένου προοδευτικαριού της στρεβλής δημοσιογραφίας Ρίζοσπάστης, Αυγούλα, Βήμα, Νέα, Έθνος, Πρώτο Θέμα, MEGA, ιστοσελίδες,  και σύσσωμη η λοιπή τσοκαρία με μπροστάρησα την, διεθνώς αναγνωρισμένη σαν κιτς ,«διανόηση» της χώρας, επειδή γονείς ανησύχησαν και θέλησαν να μάθουν τι ακριβώς διδάσκονται τα παιδιά τους στο σχολείο η δε Κανέλλη γράφει στον χθεσινό Ριζοσπάστη, σελ. 5: «...Ο Κεμάλ τρόμαξε τη μαμά και τον μπαμπά ! Πού να φανταστούν πως στέλνουν το παιδί στο Δημοτικό, στην προσφυγοδέχτρα βόρεια Ελλάδα και κοτζάμ μορφωμένη κι ευαίσθητη δασκάλα, παίζει με την ψυχή του, ύπουλα , με όπλα σαν τη μουσική του σκύλου Χατζιδάκι και του Ροντβάιλερ Γκάτσου ! Είναι δόντια οι νότες και κυνόδοντες οι στίχοι, και δαγκώνουν τις παιδικές ψυχές... Η διευθύντρια ελέγχει και ελέγχεται πολιτισμικώς για την αντοχή της στο κακό που τους βρήκε στο σχολειό.» το δε Υπουργείο Παιδείας «διέταξε έρευνα για την δασκάλα του Κεμάλ».


Από την , τώρα στα «βαθιά» γεράματα προσχωρήσασα στον κομμουνισμό, Λιάνα Κανέλλη δεν περιμένω απάντηση αλλά ούτε και αντίδραση από την στρατευμένη στην Νέα Τάξη πραγμάτων δημοσιογραφία. Μακάρι όμως να έδειχναν την ίδια ευαισθησία οι υπνοβατούντες κύριοι του Υπουργείου Παιδείας και στην περίπτωση του κομμουνιστή δάσκαλου Γιάννη Σαρδέλη που οδήγησε σαράντα (40) μαθητές της ΣΤ' δημοτικού σχολείου στο «μουσείο» του ΚΚΕ όπου ο άλλος «εκπαιδευτικός» αστέρας Θοδωρής Αυγέρος τους έκανε μάθημα « περί δημοκρατίας» αλλά και τους μεταλαμπάδευσε ότι «...η γνώση για την ΕΑΜική Αντίσταση, τον ηρωικό Δεκέμβρη του 1944 και τον κορυφαίο αγώνα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, αποτελούν ασπίδα και θωράκιση απέναντι στις φασιστικές ιαχές, αλλά και σε όλους εκείνους που θέλουν να καλλιεργήσουν τη μοιρολατρία, την πεποίθηση ότι υπάρχουν αήττητοι εχθροί, την ουτοπία του «τίποτα δεν αλλάζει». (Ριζοσπάστης Παρασκευή 24 Μαΐου 2013 αρ. φύλλου: 11557, σελ 15 από όπου και η φωτογραφία). Εδώ είναι τα δόντια και  οι κυνόδοντες αγαπητοί γονείς και επαναλαμβάνω: Σε σαράντα εντεκάχρονα ή δωδεκάχρονα παιδάκια και πολύ αμφιβάλω αν υπήρξε σχετική έγκριση των γονέων τους.


Έγραφα την ίδια ημέρα εδώ : Η φωτογραφία και το κείμενο είναι από τον σημερινό Ριζοσπάστη σελίδα 15. Η απορία δική μου. Είναι εν γνώσει του υπουργείου Παιδείας και έχει δοθεί η σχετική άδεια ώστε να πραγματοποιούνται «επισκέψεις» μαθητών δημοτικών σχολείων σε ιδιωτικά μουσεία προπαγάνδας πολιτικών κομμάτων; Ενημερώθηκαν οι γονείς των μαθητών και έδωσαν όλοι την έγκρισή τους να οδηγηθούν τα παιδιά τους, σαράντα (40) στον αριθμό, στο μουσείο του ΚΚΕ όπου και να τους γίνει και η ανάλογη κομμουνιστική προπαγάνδα; Μήπως όταν οι εκπαιδευτικοί είναι βρωμο-κουμμούνια έχουν το ελεύθερο, επαναστατικώ δικαίω, να ενεργούν εν λευκώ αδιαφορώντας για την πολιτεία και για τους γονείς; Αυτήν την ρημάδα την πολιτεία μόνον τα «μαθήματα» της Χρυσής Αυγής την ενοχλούν ενώ αντίθετα η προσευχή στα σχολεία και ο ομαδικός  εκκλησιασμός των μαθητών πρέπει να τυχαίνουν της έγκρισης της μειοψηφίας των «προοδευτικών δυνάμεων» αυτής της χώρας;  Φαντασθείτε τι θα γίνεται στο μάθημα της Ιστορίας από τον κάθε αλήτη κομμουνιστή που του εμπιστευθήκαμε τα παιδιά και τα εγγόνια μας για να τα δια-μορφώσει. Δεν μπορώ να καταλάβω την ενοχική στάση των αστικών κομμάτων και την ανοχή που δείχνουν απέναντι στην δράση του ΚΚΕ σαν κόμματος αλλά και των κομμουνιστών μεμονωμένα. Τελικά μήπως στον συμμοριτοπόλεμο δεν νίκησε ο εθνικός στρατός και η εθνική παράταξη; Υπάρχει κάτι που εμείς οι ελεύθερα σκεπτόμενοι και δρώντες Έλληνες πρέπει να πληροφορηθούμε; Τυχόν δεσμεύσεις, ας πούμε, ελληνικού κράτους και ΚΚΕ τότε που το δεύτερο νομιμοποιήθηκε και αν ναι, γιατί το ΚΚΕ δεν τηρεί αυτές τις δεσμεύσεις; Επικαλείται μήπως το γεγονός ότι τις δεσμεύσεις τις υπέγραψε ο Φλωράκης σαν Φλωράκης και όχι σαν κόμμα; Θα μου πείτε ότι το ΚΚΕ κατάντησε απόκομμα και ότι δεν αξίζει να ασχολείται κανείς μαζί του. Θα συμφωνήσω αλλά έχω μια ένσταση. Με ενοχλεί πολύ αυτή διπρόσωπη και υποκριτική θέση  τόσο της πολιτείας όσο και των εκπροσώπων μας (βουλευτές) σε σχέση με τα δύο άκρα ώστε όταν ερωτώνται ευθέως και προκλητικά αν εξισώνουν τα δύο άκρα αυτοί να «κάνουν τον Κινέζο» ή να «κάνουν την πάπια». Αυτή είναι η γνώμη τους ή τέτοια γραμμή τους έχουν δώσει τα κόμματά τους; Είμαι σε μεγάλο δίλημμα. Εσείς πάντως πληροφορηθείτε από το παρακάτω κείμενο τι μαθαίνουν τα παιδιά σας στο σχολείο. Και αντιδράστε!


Ριζοσπάστης Παρασκευή 24 Μάη 2013 αρ. φύλλου: 11557

«Τι είναι καλύτερο; Να σκύβεις το κεφάλι τότε και σήμερα στον φασίστα εισβολέα
που στερεί την εθνική ανεξαρτησία της χώρας σου, στον χρυσαυγίτη που σε χτυπάει στις πλατείες με τα ρόπαλα ή να αντιστέκεσαι»;

Η απάντηση δόθηκε ομόφωνα από τους 40 μαθητές του 1ου δημοτικού σχολείου Ν. Ερυθραίας, στο μάθημα Ιστορίας που πήραν χτες, κατά τη διάρκεια της επίσκεψής τους στο Μουσείο ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης. Παιδιά από την Ελλάδα, την Αλβανία, τις Φιλιππίνες, συμμαθητές που μεγαλώνουν μαζί, δίνουν το δικό τους μήνυμα εντός και εκτός τάξης: «Το χρώμα, η θρησκεία, οι ρίζες δε μας χωρίζουν». «Κι όταν πήγαινα βόλτα με το ποδήλατο και με σταμάτησαν για να μου δώσουν φυλλάδιο της Χρυσής Αυγής δεν το πήρα». «Καλούσαν με ντουντούκες και ήρθαν στα σπίτια μας λέγοντας στους γονείς μας να μην παίρνουν ξένους εργάτες να δουλέψουν στα αγροτεμάχια».

Η αφορμή για την επίσκεψη ήταν οι μόλις δύο σελίδες που αφιερώνει το βιβλίο Ιστορίας της έκτης δημοτικού, στην Εθνική Αντίσταση και τον εμφύλιο. Μαθαίνοντας την ιστορική αλήθεια στους μαθητές τους, οι δάσκαλοι του σχολείου είναι αποφασισμένοι να καλλιεργήσουν στα παιδιά κριτική σκέψη, να αναρωτιούνται «πώς εμφανίζονται τέτοιες ομάδες, ποιους εξυπηρετούν, ποιος είναι ο στόχος. Να αναζητούν τις πραγματικές αιτίες των γεγονότων, να αποκτήσουν σωστό προσανατολισμό», λέει στο «Ριζοσπάστη» ο Γιάννης Σαρδέλης, δάσκαλος.

Ηδη το πρώτο μάθημα για την αξία του συλλογικού αγώνα έγινε από τους πιτσιρικάδες απόλυτα κατανοητό: «Σπρώχνεις τον εχθρό καλύτερα με πολλά δάχτυλα παρά μ' ένα». «Τον εχθρό που τότε και τώρα προσπαθεί να υποτάξει το λαό με την ανεργία, το οικονομικό πρεσάρισμα, την πείνα». Το μάθημα παραδίδει μέσα από το αρχειακό υλικό και δεκάδες εκθέματα ο Θοδωρής Αυγέρος, εκπαιδευτικός και υπεύθυνος του Μουσείου.

Κι όπως φάνηκε από το αποτέλεσμα, οι επισκέψεις σε τέτοιους χώρους, η γνώση για την ΕΑΜική Αντίσταση, τον ηρωικό Δεκέμβρη του 1944 και τον κορυφαίο αγώνα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, αποτελούν ασπίδα και θωράκιση απέναντι στις φασιστικές ιαχές, αλλά και σε όλους εκείνους που θέλουν να καλλιεργήσουν τη μοιρολατρία, την πεποίθηση ότι υπάρχουν αήττητοι εχθροί, την ουτοπία του «τίποτα δεν αλλάζει».

«Ήπειρος, η πατρίδα μας»

greekalert

ΕΝΩ ΑΜΦΙΣΒΗΤΕΙ ΤΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ... Η Ρεπούση δίνει συνέντευξη Τύπου για γκέι, λεσβίες, τρανς

Η βουλευτής της ΔΗΜΑΡ ενώ προκαλεί αντιδράσεις με τις απόψεις της σχετικά με τη γενοκτονία των Ποντίων, προγραμματίζει συνέντευξη Τύπου αύριο Πέμπτη για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων.

 

Η Ρεπούση, μαζί με την επίσης βουλευτή της ΔΗΜΑΡ Μαρία Γιαννακάκη και την βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Βασιλική Κατριβάνου θα μιλήσουν την Πέμπτη στον Ιανό, για τα δικαιώματα που έχουν οι λεσβίες, οι τρανς, οι αμφί, οι γκέι και οι intersex.

 

Σύμφωνα με τον Βηματοδότη, οι τρεις κυρίες θα αναπτύξουν τις πολιτικές τους θέσεις και τις δράσεις που αφορούν αυτές τις κατηγορίες ατόμων.

 

Να σημειωθεί ότι ο σάλος προκλήθηκε, διότι η Μαρία Ρεπούση έστειλε email το οποίο φέρεται να είχε ως αποδέκτες την Επιτροπή Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ, στο οποίο την καλούσε να αντιδράσει για να μην «περάσει» η «προβληματική» διάταξη στο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο που ποινικοποιεί την άρνηση των γενοκτονιών και των εγκλημάτων πολέμου.

 

Στην επιστολή όπως προκύπτει, η κυρία Ρεπούση καλεί τους αποδέκτες να παρακινήσουν «συναδέλφους, πολιτικά κόμματα και δημοσιογράφους» για να μην περάσει η συγκεκριμένη διάταξη, καθώς η βουλευτής της ΔΗΜΑΡ, όπως φαίνεται από την επιστολή που έστειλε, τάσσεται κατά του χαρακτηρισμού των διωγμών των Ελλήνων της Μικράς Ασίας και του Πόντου ως γενοκτονία.

 defencenet

Φιλοσκοπιανός παροξυσμός του γνωστού ανθέλληνα και βασικού στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ Νάσσου Θεοδωρίδη...

Μετά τις παραληρηματικές του θέσεις για τα Ίμια, τα ελληνοτουρκικά και ότι δήθεν οι Πόντιοι πρέπει να ζητήσουν συγγνώμη από τους Τούρκους (σ.σ. για τη Γενοκτονία που υπέστησαν από τον Κεμάλ), ο «φωστήρας» των Αμπελοκήπων έκανε παρέμβαση περί του Σκοπιανού!

Μετά το εμετικό άρθρο του για τους Ποντίους, έγραψε στην προσωπική σελίδα του στο Facebook δημόσια συγχαρητήρια προς τον ευρωβουλευτή των Οικολόγων – Πράσινων κ. Nίκο Χρυσόγελο, τον μοναδικό ευρωβουλευτή της Ελλάδας που ψήφισε υπέρ της ενταξιακής πορείας των Σκοπίων στην Ε.Ε. Ο κ. Νάσος Θεοδωρίδης φτάνει στο σημείο να αποκαλεί την FYROM με την ονομασία που υπάρχει μόνο στα θολωμένα μυαλά των Σκοπιανών και των εν Ελλάδι «φίλων» τους, δηλαδή «Δημοκρατία της Μακεδονίας»!

Η ενέργεια αυτή απαιτεί άμεση παρέμβαση από τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ κ. Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος πρέπει να πάρει επίσημη και συγκεκριμένη θέση επί των εθνικών ζητημάτων που βρίσκονται σε εξέλιξη και σε διαπραγμάτευση επί σειράν ετών. Όπως έλεγαν πολιτικοί παρατηρητές μάλιστα, δεν είναι δυνατόν ένα στέλεχος της αξιωματικής αντιπολίτευσης να διατυπώνει απόψεις που μπορεί να χρησιμοποιηθούν εναντίον των εθνικών θέσεων.

Κι αυτό δεν είναι ένα τυχαίο πρόσωπο. Είναι ο κ. Νάσος Θεοδωρίδης, ο οποίος τέθηκε με εντολή Αλέξη Τσίπρα εκτός της Επιτροπής Δικαιωμάτων τον Φεβρουάριο, εξ αιτίας ανθελληνικών απόψεων που διατύπωσε επί του θέματος των Ιμίων, τα οποία αποκαλούσε Καρντάκ(!). Σύμφωνα με τους πολιτικούς παρατηρητές, ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να λάβει ακόμα πιο αυστηρά μέτρα έναντι στελεχών του που νομίζουν πως ακόμα εκπροσωπούν ένα ακροαριστερό «κλαμπ» του 3,4 %...

Σε ότι αφορά τον έτερο πολιτικό άνδρα, τον ευρωβουλευτή κ. Νίκο Χρυσόγελο, τον οποίο αποκαλούν και «περίγελο» Γερμανοί και Αυστριακοί ευρωβουλευτές εξ αιτίας της φιλοσκοπιανής και αντεθνικής στάσης που τήρησε, αξίζει να αναφέρουμε ότι είναι το δεξί χέρι του κ. Τρεμόπουλου, γνωστού από παλιά για τις σχέσεις του με το «Ουράνιο Τόξο».

Το σίγουρο είναι ότι τέτοιες ενέργειες και απόψεις προκαλούν μείζον πολιτικό και εσωκομματικό πρόβλημα στον κ. Τσίπρα, τα οποία επιλύονται με πυγμή και χωρίς χάσιμο χρόνου. Τα αποτελέσματα θα φανούν στις δημοσκοπήσεις, οι οποίες δίνουν στο στίγμα του δημοσίου αισθήματος κι όχι τις ονειρώξεις συνιστωσών που πρεσβεύουν τον παραλογισμό και τον πιθανό διαμελιστικό κίνδυνο.
newsbomb

Εικόνες-σοκ από το μέλλον...

Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης.

Τα γεγονότα στο Λονδίνο, με τον αποκεφαλισμό του στρατιώτη από δύο μουσουλμάνους, όπως και στη Σουηδία, με τις πολυήμερες ταραχές από κυρίως μουσουλμάνους μετανάστες, ξεβρακώνουν τις ιδεοληψίες της καθ’ ημάς Αριστεράς, την ίδια ώρα που σηκώνει το κουρελόπανο του περιττού νέου «αντιρατσιστικού νόμου».

Είχαν προηγηθεί οι ταραχές στη Γαλλία το 2005 και στο Λονδίνο το 2011.

Οι δράστες είναι μάλιστα κυρίως νόμιμοι μετανάστες. Ωστε η «πολιτική ορθότητα», η στοργή και προδέρμ της Σουηδίας και της Αγγλίας, με το γαλαντόμο κοινωνικό κράτος, δεν οδήγησαν στον πολυπολιτισμικό παράδεισο.

Παιδιά δεύτερης ή και τρίτης γενιάς μεταναστών στην Αγγλία εφαρμόζουν τυφλά τις επιταγές του Τζιχάντ, του Ιερού Πολέμου, εις βάρος των απίστων, ενώ στη Στοκχόλμη διαλύουν ολόκληρες συνοικίες.

Τι επιβεβαιώνεται; Οτι το ριζοσπαστικό Ισλάμ δεκάρα δεν δίνει για τις δικές μας αξίες, για τη δημοκρατία, τον σεβασμό της ζωής. Οτι συχνά ευεργετημένοι μετανάστες, ακόμη και στο χλιδάτο «σουηδικό μοντέλο», δαγκώνουν το χέρι που τους τάισε. Δεν νιώθουν καν ως πατρίδα τους τις χώρες που έδωσαν καταφύγιο στους γονείς τους και στους ίδιους. Και αυτό το ριζοσπαστικό Ισλάμ έχει πλέον παντού στην Ευρώπη τη ζώσα εκρηκτική ύλη του έτοιμη να εκραγεί ανά πάσα στιγμή από μια θρυαλλίδα.

Οι γερμανικές μυστικές υπηρεσίες υπολογίζουν περί τους 2.500 τους μουτζαχεντίν ευρωπαϊκής εθνικής καταγωγής, Γερμανούς, Γάλλους, Βέλγους και λοιπούς νεοπροσήλυτους, που πολεμούν με τους χασάπηδες του Ελεύθερου Συριακού Στρατού και συμμετέχουν στη γενοκτονία των χριστιανών και των αλεβιτών της Συρίας. Κάποιοι από αυτούς τους φονιάδες, ξανθοί, γαλανομάτηδες και απαρατήρητοι, θα επιστρέψουν στην Ευρώπη· σε μια Ευρώπη που όλο και πιο πολύ θυμίζει την παρηκμασμένη Μικρά Ασία, που περιγράφει ο Σπύρος Βρυώνης στο μνημειώδες ιστορικό του έργο, λίγο πριν από την ισλαμική κατάκτηση.

Οι πλέον φιλελεύθερες χώρες τούς υποδέχτηκαν δίνοντάς τους δικαιώματα, ισοτιμία, ευκαιρίες. Θέσπισαν δρακόντειους νόμους, σαν αυτούς που ορέγεται τώρα ο κ. Ρουπακιώτης, για να μη γίνουν οι μουσαφιραίοι θύματα ρατσισμού. Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Νόμιμοι ή παράνομοι, πρώτης ή δεύτερης γενιάς, μεγάλο ποσοστό τους παρέμεινε αναφομοίωτο, διότι απλούστατα ο δυτικός πολιτισμός, με τους τρεις πυλώνες, Ελλάδα, Ρώμη, Χριστιανισμός, είναι ασύμβατος με το Ισλάμ και τον τρόπο ζωής στις χώρες προέλευσής τους.

Τα πιο ριζοσπαστικά στοιχεία από αυτούς όμως τα εξέθρεψαν η τύφλωση, η ανιστόρητη προσέγγιση και ο τυχοδιωκτισμός των δυτικών ηγεσιών, που καθοδηγούνται από πνευματικά έκπτωτες ελίτ.

Οι ΗΠΑ ανέθρεψαν στα βουνά του Αφγανιστάν και της Βοσνίας την Αλ Κάιντα κατά Σοβιετικών και Σέρβων, και φυσικά έχασαν τον έλεγχό της, με αποτέλεσμα, μετά την ανείπωτη τραγωδία της 11ης Σεπτεμβρίου, να πολεμούν σε όλο τον κόσμο έναν εχθρό-Λερναία Υδρα μαζί με τους συμμάχους τους. Συνεχίζεται όμως η ίδια σχιζοφρενικά ανιστόρητη προσέγγιση, αγνοώντας τη φύση του Ισλάμ, τα διδάγματα της Ιστορίας.

Χρόνια η Δύση χαϊδολόγαγε τους Τσετσένους φανατικούς, εξοργίζοντας τη Ρωσία, ώσπου φτάσαμε στην τραγωδία της Βοστόνης.

Θεωρητικοί εκ του προχείρου εφαρμόζουν αιματηρές θεωρίες διάλυσης των αραβικών κρατών. Στη Λιβύη τον Καντάφι αντικατέστησε το χάος και οι κατσαπλιάδες της Αραβικής Ανοιξης λιντσάρισαν τον Αμερικανό πρέσβη, αφού, σύμφωνα με εφημερίδα του Λιβάνου, τον βίασαν, διότι αρνήθηκε πυραύλους Στίνγκερ για τους «Αγωνιστές της Ελευθερίας», που θα πήγαιναν στη Συρία, εκεί όπου η αρχαιότερη χριστιανική Εκκλησία, της Αντιοχείας, βλέπει το ποίμνιό της να σφαγιάζεται, με τη συμμετοχή του Ερντογάν και την υπόθαλψη της αυτοχειριαζόμενης Δύσης, από μια πανστρατιά σουνιτών μουτζαχεντίν απ’ όλο τον κόσμο. Με τη χρηματοδότηση, φυσικά, του «μητρικού σκάφους» της τρομοκρατίας, της Σαουδικής Αραβίας και των διάφορων μικρότερων μεσαιωνικών αραβικών βασιλείων και την άμεση στήριξη της Τουρκίας.

Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι ο ρατσισμός και η καταπολέμησή του με αυστηρότερους νόμους αλλά η αλόγιστη μαζική μουσουλμανική μετανάστευση. Είναι η τύφλωση της Δύσης. Μέσα στις ευρωπαϊκές μητροπόλεις δημιουργούνται νησίδες αναφομοίωτων μουσουλμανικών κοινοτήτων, πεδίον δόξης λαμπρό για αδρά χρηματοδοτούμενους ιμάμηδες και οργανώσεις.

Στη δε παρακμιακή Δύση αργά και σταθερά προσηλυτίζονται Ευρωπαίοι που πυκνώνουν τις τάξεις των μαχητών του Προφήτη.

Στην Ελλάδα ο πληθυσμός των μουσουλμάνων απρόσκλητων μουσαφιραίων ποικίλλει από 700.000 -το Στέιτ Ντιπάρτμεντ βλέπει τόσους μόνο στην Αθήνα (!)- έως 1.500.000. Στις ασφυκτικά γεμάτες φυλακές μας το 70% των κρατουμένων είναι αλλοδαποί. Από αυτούς τους αλλοδαπούς το 90% είναι μουσουλμάνοι, η συντριπτική πλειονότητα σουνίτες. Και δεν κρατούνται για παράνομη είσοδο, ακάλυπτες επιταγές ή μη καταβολή εργοδοτικών εισφορών…

Το πρόβλημά μας λοιπόν είναι ο… ρατσισμός; Ή μήπως αυτή καθαυτή η μουσουλμανική πλημμυρίδα; Η πλειονότητά τους αναζητά απλώς μεροκάματο και καλύτερη ζωή, όμως μόνο τυφλός, ανιστόρητος ή «χρήσιμος ηλίθιος» του ισλαμοφασισμού δεν βλέπει ότι αποτελούν μια ωρολογιακή βόμβα, σαν αυτές που αρχίζουν κι εκρήγνυνται αλλού. Αρκούν μερικοί φανατικοί, χρήμα και τυχαία ή προβοκατόρικα γεγονότα για να την πυροδοτήσουν.

Τότε τι θα πουν οι αφασιακοί συκοφάντες των «ρατσιστών» Ελλήνων; Τι θα πρέπει τότε να κάνουμε με όσους αβαντάρουν τη διάλυση του κοινωνικού μας ιστού, τη διακινδύνευση της εθνικής μας ασφάλειας και της ίδιας μας της ύπαρξης ως ελεύθερου χριστιανικού λαού; Αν αυτοί είναι ηλίθιοι, δεν θα πάθουμε μαζική παράκρουση και θα αυτοπυροβοληθούμε υποτασσόμενοι στις ιδεοληψίες όσων εθελοτυφλούν. Πρώτο μας καθήκον να διαφυλάξουμε την πατρίδα μας, τον λαό μας, τον τρόπο ζωής μας. Επιτέλους, έχει και η πλειονότητα δικαιώματα…

Εφημερίδα Δημοκρατία.

Και για να μην νομίζουν κάποιοι πως η Στοκχόλμη είναι μακρία...

eglimatikotita.

ΜΙΑ ΟΦΕΙΛΟΜΕΝΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ Σ’ ΕΝΑΝ ΣΤΑΛΙΝΟΤΣΟΛΙΑ

Με μια μακροσκελέστατη επιστολή-κατεβατό, 1.793 λέξεων, ο «πολύς» Στάθης, γνωστός κομμουνιστής γελοιογράφος και… γελοιολόγος (στον «αστικό» τύπο), αλλά και «συλλέκτης πολυτελών αυτοκινήτων» (σύμφωνα με το μακαρίτη τον Κακαουνάκη), απευθύνεται με… πατρικό ύφος (θέλοντας προφανώς να γίνει κι αυτός «πατερούλης», σαν το ίνδαλμά του, τον Στάλιν) στους ψηφοφόρους της Χρυσής Αυγής, προκειμένου να τους… πείσει ν’ αλλάξουν και να μπουν στο… σωστό δρόμο του σ. Κουτσούμπα . Θα κάνουμε έναν σύντομο σχολιασμό και θα δώσουμε ορισμένες απαντήσεις στον προβατόσχημο αυτόν λύκο, ζηλωτή του σταλινικού τρόμου που το παίζει… Αρσακειάς:

1^ον) Η… δημοκρατία της δικτατορίας του προλεταριάτου.

«Η δημοκρατία είναι το πρώτο ζητούμενο. Για την ίδρυσή της, την καθιέρωσή της και την υπεράσπισή της στην Ελλάδα, όπως και παντού αλλού, πλήθος πολιτών, μέγεθος λαού, έχουν χύσει το αίμα τους, αριστεροί, κομμουνιστές, κεντρώοι, σοσιαλιστές, δεξιοί, σοσιαλδημοκράτες, χριστιανοί, αναρχικοί, εβραίοι, αλλοεθνείς, έχουν χύσει το αίμα τους κι έχουν δώσει τη ζωή τους. Μόνον οι φασίστες το μόνον που έχουν δώσει για τη δημοκρατία είναι οι σφαίρες τους εναντίον της».

Οι κομμουνιστές, λοιπόν, έχουν χύσει το αίμα τους για τη δημοκρατία (αγωνιζόμενοι για τη «δικτατορία του προλεταριάτου»)! Εδώ δε χρειάζονται σχόλια…

2^ον) 99,9% ο μοναδικός υποψήφιος του μοναδικού κόμματος.

«Και τέλος, στη δημοκρατία ψηφίζεις. Έστω Χρυσή Αυγή. Σε καθεστώς Χρυσής Αυγής, όμως, θα ψήφιζες μόνον ό,τι θα σε διέτασσαν».

Βεβαίως και ψήφιζαν ελεύθερα στα κομμουνιστικά κράτη (τον μοναδικό υποψήφιο, του μοναδικού κόμματος, που ελάμβανε το… μοναδικό ποσοστό 99,9%)!

3^ον) ; Οι «Κοζάκοι» της εξουσίας.

«Σου λένε ότι η Χρυσή Αυγή είναι κόμμα διαμαρτυρίας. Ψέμα! Είναι κόμμα της εξουσίας. Όχι εξουσίας. Της εξουσίας».

Αφού, λοιπόν, είναι «κόμμα της εξουσίας», γιατί η εξουσία ντόπια και ξένη ψάχνει μανιωδώς τρόπους να την θέσει εκτός νόμου ή έστω να την περιορίσει; Υπάρχει άραγε έστω κι ένας  -για δείγμα-εξουσιαστής στην Ελλάδα και στον κόσμο ολόκληρο που να ζητά ανάλογα μέτρα για τα μαρξιστικά κόμματα; Όχι βέβαια! Γιατί άραγε; Τόσο κορόιδα είναι;

Εξάλλου, δε φύλαγε η Χρυσή Αυγή τη βουλή από την οργή του λαού όταν ψηφιζότανε το Μνημόνιο 2, ούτε ο Α. Γεωργιάδης είπε μετά «ευτυχώς που υπήρχε η Χρυσή Αυγή εκεί έξω». Άλλοι ήτανε οι… «Κοζάκοι» και για άλλους το’ πε ο Γεωργιάδης. Μήπως θυμάσαι σ. Στάθη ποιοι ήτανε οι… «Κοζάκοι» ή έχει περάσει πολύς καιρός και… ξεχάστηκες;

4^ον) Ποιος «καθάρισε» τους περισσότερους κομμουνιστές;

«Ουδείς διάλογος μπορεί να συμβεί μέσα στα φασιστικά κόμματα, παρά μόνον η έκδοση εντολών και η υπακοή σε αυτές. Είναι κόμματα υποταγής. Ο αρχηγός, ο φύρερ, έχει το αλάθητο του Πάπα. Η δομή τους είναι μιλιταριστική. Ο ένας διατάζει, ο άλλος υπακούει».

Ο πιο δημοκρατικός εσωκομματικός διάλογος ομολογουμένως γινόταν επί κομμουνισμού. Το δε… αποκορύφωμά του ήταν επί σταλινισμού. Στις Δίκες της Μόσχας, με εισαγγελέα τον Βισίνσκι. Όπου οι διαφωνούντες, αλλά και οι μη διαφωνούντες, που όμως βαφτίζονταν «διαφωνούντες», «αυτά τα λυσσασμένα σκυλιά», οδηγούνταν για τα περαιτέρω στο απόσπασμα ή αν ήταν πολύ-πολύ τυχεροί στα Γκουλάγκ, για την «αναμόρφωσή» τους (που κράταγε καμιά 30αριά χρονάκια – ελάχιστοι επέστρεψαν). Θα βάλω κι ένα… κουΐζ στον σ. Στάλιν, ε, συγνώμη, Στάθη ήθελα να πω:

Ποιος από τους παρακάτω «καθάρισε» τους περισσότερους κομμουνιστές;

(α) ο Χίτλερ; (β) ο Πινοσέτ; (γ) ή ο Στάλιν;

Σύντροφε Στάθη βάλε το χέρι στην καρδιά κι απάντα!

5^ον) «Πάνω απ’ τη Λαμία είναι Βουλγαρία»!

«Σου λένε ότι είναι πατριώτες. Ουδέποτε η ακροδεξιά έκανε καλό στην πατρίδα».

Έτσι είναι όπως τα λέει ο σ. Στάθης! Άλλωστε, συνθήματα της Χρυσής Αυγής ήταν και το «οι προλετάριοι δεν έχουνε πατρίδα»  και το «κάτω τα σύνορα και οι πατρίδες». Μην ξεχνάτε, επίσης, ότι η Χρυσή Αυγή είπε το 1922 πως «όχι μόνο δε λυπηθήκαμε για τη Μικρασιατική καταστροφή, μα και την επιδιώξαμε», η Χρυσή Αυγή είχε ρίξει το σύνθημα «Ανεξάρτητη Μακεδονία και Θράκη», η Χρυσή Αυγή έριξε το σύνθημα «πάνω απ’ τη Λαμία είναι Βουλγαρία», η Χρυσή Αυγή έριξε το σύνθημα «επαγγελματίες Βορειοηπειρώτες κάτω τα χέρια απ’ τη σοσιαλιστική Αλβανία», η Χρυσή Αυγή αποκάλεσε τους αγωνιστές της ΕΟΚΑ «βαρελότους» και «δυναμιτιστές» κ.τ.λ., κ.τ.λ.

Σύντροφε Στάθη, άσε το πατριωτικό προφίλ. Εντάξει, το χρησιμοποίησε και ο… μεγάλος Στάλιν στον πόλεμο, όταν διαπίστωσε στην πράξη ότι κανένας δεν ήταν διατεθειμένος να πεθάνει για τον κομμουνισμό, αλλά πολλοί για τη Μητέρα-Ρωσσία, αλλά μην το πιστέψεις κιόλας, γιατί παραμονεύει η επαγρύπνηση να σε κατηγορήσει για… εθνικιστική παρέκκλιση!

6^ον) Ο Κεμάλ, ο Μπογιόπουλος και η Ρεπούση.

«Εν πρώτοις, ο εθνικοσοσιαλισμός δεν διαφέρει ιδιαιτέρως απ’ τον εθνικισμό και πάντως διαφέρει όσον ο Χίτλερ απ’ τον Φράνκο ή ο Μουσολίνι απ’ τον Κεμάλ Ατατούρκ, όταν οι μεν εξόντωναν Εβραίους και κομμουνιστές και οι δε Ποντίους και Αρμενίους».

Σύντροφε Στάθη κρύβε λόγια, γιατί καραδοκεί η… επαγρύπνηση. Ακούς εκεί να συγκρίνεις τον Κεμάλ με τον Χίτλερ! Και ποιος βοήθησε τον Κεμάλ το 1922; Δεν ήταν ο Λένιν; Ήτανε ηλίθιος ο Λένιν και βοηθούσε έναν φασίστα; Σύντροφε Μπογιόπουλε, που εξ όψεως ομοιάζεις στον… μεγάλο Λένιν, καθάρισε για πάρτη του!

Αμ το άλλο; Ακούς εκεί έσφαξε ο Κεμάλ τους Ποντίους και τους Αρμενίους; Να παρακαλάς μην τύχει και διαβάσει το κατεβατό σου η σ. Ρεπούση, γιατί ποιος σε γλυτώνει μετά από δαύτη…

7^ον) «Χριστιανέ» σύντροφε Στάθη, πέρασαν οι… Απόκριες!

«Σου λένε οι Χρυσαυγίτες ότι είναι ιδεολόγοι. Ποιας ιδεολογίας όμως; Χριστιανοί δεν είναι. Για τους χριστιανούς ο εθνισμός, πόσω μάλλον ο εθνικισμός, είναι αίρεση».

Όλα τα περιμέναμε, αλλά ότι ένας άθεος σταλινομαρξιστής (ξέρετε τώρα, «η θρησκεία είναι το όπιο του λαού», «με τα άντερα του τελευταίου παπά θα κρεμάσουμε τον τελευταίο δούκα» κ.τ.λ.) θα εμφανιζόταν και ως… χριστιανός (!!!) και θα ’βγαζε τους χρυσαυγίτες… αιρετικούς (!!!), αυτό στ’ αλήθεια δεν το περιμέναμε! Έλα σ. Στάθη, βγάλε τη μουτσούνα του χριστιανού, πέρασαν οι… Απόκριες!

8^ον) Η περίπτωση του Πάβελ Μοροζώφ.

«Στο τέλος, το 1945 τα παιδιά κατέδιδαν τους γονείς τους και τους εκτελούσαν οι ναζιστικές ομάδες θανάτου σαν σκυλιά. Με ποια φωτιά απ’ την κόλαση παίζεις;».

Πάβελ Μοροζώφ. Ανακηρύχτηκε «μάρτυρας» της ΕΣΣΔ και «πρότυπο της νεολαίας», έγινε σχολικό ανάγνωσμα, τραγούδι, ποίημα, θεατρικό έργο, ενώ αγάλματά του ανεγέρθηκαν σ’ ολόκληρη τη χώρα. Το 1932, σε ηλικία 14 χρονών κάρφωσε στις αρχές τον πατέρα του ότι έκρυβε λίγο σιτάρι από το κολχόζ για να θρέψει την οικογένειά του. Αμέσως μετά ο πατέρας του εκτελέστηκε. Την επομένη, συγγενείς και συγχωριανοί του πατέρα του, τον λιντζάρισαν.

9^ον) Ο Στάθης Κλάψας και τα «Άπαντα» του Στάλιν.

«Σας παρακαλώ! θυμηθείτε τι ήταν ο φασισμός. Πάρτε βιβλία οι νεότεροι να μάθετε. Χαϊδεύουμε με την ανοχή μας και θρέφουμε με την ψήφο μας ένα τέρας. Τον πιο σκοτεινό και μοχθηρό μηχανισμό του συστήματος. Μη χρησιμοποιείτε την ψήφο σας εναντίον σας, εναντίον των παιδιών σας, εναντίον των συναδέλφων σας, εναντίον του πλησίον σας».

Μην κλαίς άλλο Στάθη Κλάψα (κατά το Μάρθα Βούρτση-Κλάψα). Είχες, δεν είχες, μας έπεισες!

(ΥΓ) 1: Πάρτε και κανά βιβλίο… Τα «Άπαντα» του Στάλιν κάνουν σύντροφε;

(ΥΓ) 2: СЛАВА  СТАЛИН таварыц стафи (Ζήτω ο Στάλιν σύντροφε Στάθη)! Και εις άλλα με υγεία…

Αντίοχος

Ανακοίνωση συμπαράστασης του ΣΥΡΙΖΑ στους ισλαμιστές εγκληματίες που για έκτη μέρα καινέ τις σουηδικές πόλεις... Έλληνα ξύπνα... Ο θάνατος και η καταστροφή χτυπούν την πόρτα σου.

ΕΠΕΚΤΕΙΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΤΑΡΑΧΕΣ ΣΤΗ ΣΟΥΗΔΙΑ ΜΕ ΤΗ… ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ.

26/05/2013

Όχι μόνο συνεχίζονται οι πρωτοφανείς… πολυπολιτισμικές ταραχές στη χώρα-πρότυπο της «αφομοίωσης των μεταναστών» Σουηδία, αλλά επεκτείνονται κιόλας!

Έτσι , η φωτιά που καίει τα περίχωρα της Στοκχόλμης μεταφέρθηκε και σε δύο ακόμα πόλεις της χώρας, που βρίσκονται αρκετά χιλιόμετρα μακριά, το Όρεμπρο και το Λινκόπινγκ.
Εκεί αναφέρθηκε μια πυρκαγιά σε σχολείο, καθώς και αρκετές καταστροφές οχημάτων.
Οι συγκρούσεις είναι τόσο σοβαρές, που το βρετανικό υπουργείο Εξωτερικών και η πρεσβεία των ΗΠΑ στη Στοκχόλμη απηύθυναν οδηγία προς τους υπηκόους τους να αποφεύγουν τα «επικίνδυνα σημεία» στη σουηδική πρωτεύουσα.
Κι όλα αυτά ενώ εκφράζονται φόβοι για περαιτέρω επέκταση των ταραχών…

Εν τω μεταξύ, οι… συνήθεις «συμπαραστάτες» και «αλληλέγγυοι» του ΣΥΡΙΖΑ, είδαν φωτιές κι άνοιξε η καρδιά τους. Προφανώς θυμήθηκαν τα δικά τους «κατορθώματα», του Δεκέμβρη του 2008. Εξέδωσαν, λοιπόν, ανακοίνωση με την οποία εκφράζουν την… αλληλεγγύη τους προς τους ταραχοποιούς «μετανάστες»:

Ανακοίνωση της Νεολαίας Συνασπισμού για τα γεγονότα στη Στοκχόλμη

«Δυστυχώς για τους θιασώτες του “Σκανδιναβικού Μοντέλου”, καμία καπιταλιστική κοινωνία δεν μπορεί να ξεφύγει από τις ανισότητες τις οποίες παράγει. Η εξέγερση στα φτωχά προάστια της Στοκχόλμης, από νεολαίους και μετανάστες κυρίως, δείχνει ότι η ανεργία και η επισφάλεια των νέων, οι ρατσιστικές διακρίσεις και η αστυνομική αυθαιρεσία θα γεννήσουν αντιδράσεις, μικρότερες ή μεγαλύτερες,  οπουδήποτε στη γη, ακόμα και σε κοινωνίες που είχαν να περηφανεύονται για την “ανεκτικότητα” τους… Δεν γνωρίζουμε τι εξέλιξη μπορούν να πάρουν τα γεγονότα στη Στοκχόλμη, δεν ξέρουμε αν θα μπορέσουν να μεταφραστούν σε ένα κίνημα ανατροπής. Ξέρουμε όμως πλέον ότι τα όρια της συναίνεσης σ’ ένα σύστημα που γεννά τις ανισότητες γίνονται ορατά ακόμα κι εκεί που δε θα το περίμενε κανείς και καμία.».

(ΥΓ): Μόνο στην ανακοίνωση θα μείνουν ή λέτε να έχουμε και καμιά… εξαγωγή κουκουλοφόρων;

Φροντίζουν τους μελλοντικούς ψηφοφόρους τους...

ethnikismos.net

Πώς κονιορτοποιείς το γελοίο επιχείρημα «Ήμασταν και εμείς κάποτε μετανάστες».....Ράπισμα στους πάσης φύσεως προοδευτικούς

Της Oriana Fallaci* (από το βιβλίο της «H Οργή και η Περηφάνεια», 2003)

Όχι εδώ και πολύ καιρό, άκουσα κάποιον από τους αναρίθμητους πρώην κυρίους Πρωθυπουργούς που έχουν ταλαιπωρήσει την Ιταλία τις τελευταίες δεκαετίες, να λέει στην τηλεόραση: «Κι ο θείος μου ήταν μετανάστης. Ακόμη θυμάμαι τη στιγμή που έφευγε για την Αμερική. με μια βαλίτσα από χαρτόνι στο χέρι». Δεν είναι καθόλου έτσι τα πράγματα, κύριε παραπληροφορημένε, ή αναξιόπιστε πρώην Πρωθυπουργέ. Εκτός από το ότι είναι πρακτικά αδύνατον να έχετε θείο που πήγε στην Αμερική με μια βαλίτσα από χαρτόνι στο χέρι, για τον απλό λόγο ότι οι θείοι με τις βαλίτσες από χαρτόνι στο χέρι πήγαιναν στην Αμερική στις αρχές του εικοστού αιώνα, δηλαδή τότε που εσείς δεν ήσασταν ακόμη γεννημένος, δεν είναι καθόλου το ίδιο. Και είναι δυο φαινόμενα άσχετα μεταξύ τους για ορισμένους λόγους που εσείς αγνοείτε, ή κάνετε πως αγνοείτε. Οι λόγοι αυτοί είναι οι εξής:

 

Πρώτον: Η Αμερική είναι μια ήπειρος με έκταση 3 εκατομμύρια και 618.770 τετραγωνικά μίλια. Τεράστιες περιοχές αυτής της έκτασης είναι ακόμη και σήμερα ακατοίκητες ή τόσο αραιά κατοικημένες, ώστε σε πολλές περιπτώσεις μπορεί να περπατάει κανείς για ολόκληρους μήνες χωρίς να συναντήσει ψυχή. Και σας πληροφορώ ότι στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα αυτές οιπεριοχές ήταν ακόμη πιο έρημες και σχεδόν εντελώς ακατοίκητες. Δεν υπήρχαν πόλεις, ούτε κωμοπόλεις, ούτε δρόμοι, ούτε καν οικισμοί. Το πολύ-πολύ να υπήρχαν κάποια φυλάκια ή κάποια καταλύματα για ξεκούραση και για αλλαγή αλόγων. Η πλειονότητα των κατοίκων ήταν, ουσιαστικά, συγκεντρωμένη στις ανατολικές Πολιτείες. Στις Μεσοδυτικές εκτάσεις, ζούσαν μονάχα λίγοι θαρραλέοι τυχοδιώκτες, καθώς και οι φυλές των ιθαγενών Ινδιάνων, που τους ονόμαζαν Ερυθρόδερμους. Πιο δυτικά, στη λεγόμενη Άγρια Δύση, υπήρχαν ακόμη λιγότεροι κάτοικοι: Το Κυνήγι του Χρυσού μόλις είχε αρχίσει. Λοιπόν: Η Ιταλία δεν αποτελεί ήπειρο. Είναι μια μικρή σχετικά χώρα, τριάντα δύο φορές μικρότερη από την Αμερική και υπερβολικά πυκνοκατοικημένη: ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 58 εκατομμύρια κατοίκους έναντι των 282 εκατομμυρίων της Αμερικής. Συνεπώς, αν τριακόσιες ή τετρακόσιες χιλιάδες γιοι του Αλλάχ μεταναστεύουν στην Ιταλία κάθε χρόνο (όπως γίνεται στην πραγματικότητα), για μας είναι σαν να μετανάστευαν τρία ή τέσσερα εκατομμύρια Μεξικανοί στο Τέξας, στην Αριζόνα ή στην Καλιφόρνια κάθε χρόνο.

 

Δεύτερον: Για έναν ολόκληρο αιώνα, δηλαδή από τον πόλεμο της Ανεξαρτησίας μέχρι το 1875, η Αμερική ήταν χώρα ελεύθερης προσπέλασης. Τα σύνορα και οι ακτές της παρέμεναν αφύλακτα, οποιοσδήποτε ξένος μπορούσε να μπει ελεύθερα στη χώρα και οι μετανάστες ήταν κάτι παραπάνω από ευπρόσδεκτοι. Για να αναπτυχθεί και να ακμάσει το νεοσύστατο έθνος, έπρεπε να αξιοποιηθούν όλα τα διαθέσιμα εδάφη του και ο εν δυνάμει πλούτος του, και γι’ αυτό ακριβώς στις 20 Μαΐου του 1862, ο Αβραάμ Λίνκολν υπέγραψε την Homestead Act. Σύμφωνα με την Πράξη αυτή, θα δωρίζονταν 810 εκατομμύρια τ.μ. ομοσπονδιακής γης. Στην Οκλαχόμα, για παράδειγμα, στη Μοντάνα, στη Νεμπράσκα, στο Κολοράντο, στο Κάνσας, στη Βόρεια και Νότια Ντακότα κ.ά... Επιπλέον η «Πράξη» δεν ωφελούσε μονάχα τους Αμερικανούς. Με εξαίρεση τους Κινέζους, που γενικότερα τύχαιναν κακομεταχείρισης, καθώς και τους καταδιωκόμενους γηγενείς Ινδιάνους, οποιοσδήποτε (άντρας ή γυναίκα) μπορούσε να κάνει αίτηση και να λάβει ως δωρεά 480 τ.μ. γης. Οι προϋποθέσεις ήταν: ο αιτών να έχει συμπληρώσει το εικοστό πρώτο έτος, να εγκατασταθεί στον συγκεκριμένο τόπο για τουλάχιστον πέντε χρόνια, να μετατρέψει την άγρια γη σε φάρμα και κατοικία, να δημιουργήσει οικογένεια και, αν δεν ήταν Αμερικανός, να ζητήσει αμερικανική υπηκοότητα. Ακολουθώντας τα σλόγκαν «Το Αμερικανικό Όνειρο», «Αμερική, η Χώρα των Ευκαιριών», οι περισσότεροι από αυτούς που απέκτησαν έτσι γη, ήταν Ευρωπαίοι. Ο αριθμός των μεταναστών ήταν τόσο μεγάλος, ώστε ολόκληρες φυλές γηγενών(Τσερόκι, Κρικ, Σεμινόλ, Τσικασό, Τσεγιέν, κ.α.) εκτοπίστηκαν βίαια και περιορίστηκαν με επαίσχυντο τρόπο σε καταυλισμούς. Λοιπόν, στην Ιταλία δεν υπήρξε ποτέ ανάλογη «Πράξη» που να προσκαλεί τους ξένους να έρθουν και να εγκατασταθούν στη χώρα μας: «Ελάτε ξένοι, ελάτε! Αν έρθετε, θα σας δώσουμε ένα καλό κομμάτι γης στο Κιάντι, στη Βαλ Παντάνα ή στη Ριβιέρα. Για χάρη σας θα διώξουμε τους γηγενείς, δηλαδή τους Τοσκανούς, τους Λομβαρδούς και τους Λιγουριανούς, θα τους κλείσουμε σε καταυλισμούς». Όπως στην υπόλοιπη Ευρώπη, έτσι και στην Ιταλία, όλοι αυτοί οι μετανάστες που μας ταλαιπωρούν, έχουν έρθει με δική τους πρωτοβουλία. Με τα αναθεματισμένα σκάφη τους, τα καταραμένα φουσκωτά σκάφη της αλβανικής μαφίας, αποφεύγοντας τις περιπόλους της ακτοφυλακής, που προσπαθούν να τους στείλουνε πίσω. Δεν είμαστε μια χώρα με ανοιχτά σύνορα, αγαπητέ κύριε Πρώην Πρωθυπουργέ και υποτιθέμενε ανιψιέ του θείου με τη βαλίτσα από χαρτόνι στο χέρι. Εμείς, δεν έχουμε τεμάχια γης να χαρίσουμε στους ξένους. Δεν έχουμε έρημες περιοχές που πρέπει να κατοικηθούν. Ούτε φυλές Τσερόκι, Κρικ, Σεμινόλ, Τσικασό, και Τσεγιέν για να εκτοπίσουμε.

 

Τρίτον: Ακόμη κι η Αμερική η Χώρα των Ευκαιριών έπαψε κάποια στιγμή να δείχνει στους ξένους την ίδια επιείκεια που έδειχνε μέχρι και την προεδρία του Λίνκολν. Το 1875, για παράδειγμα, η Αμερικανική Κυβέρνηση συνειδητοποίησε ότι έπρεπε να μπουν κάποια όρια, με αποτέλεσμα η Βουλή των Αντιπροσώπων να υιοθετήσει νόμο που απαγόρευε την είσοδο στη Χώρα σε Πρώην κατάδικους και σε πόρνες. Το 1882, ένας δεύτερος νόμος απέκλειε από το δικαίωμα αυτό ψυχασθενείς και άτομα για τα οποία υπήρχαν υποψίες ότι θα βλάψουν τη δημόσια ζωή της χώρας. Το 1903, ψηφίστηκε ακόμη ένας νόμος που απαγόρευε την είσοδο στη χώρα σε επιληπτικούς, σε επαγγελματίες ζητιάνους, σε ασθενείς με μεταδοτικές αρρώστιες και σε αναρχικούς. (Ο τελευταίος ήταν ένας ανακριβής χαρακτηρισμός που αποδιδόταν τόσο σε παλαβούς που δολοφονούσαν προέδρους, όσο και σε ριζοσπαστικούς που προκαλούσαν γενική αναστάτωση και οργάνωναν απεργίες). Από εκεί και πέρα, η μεταναστευτική πολιτική έγινε πιο αυστηρή και οι παράνομοι μετανάστες απελαύνονταν αμέσως. Στη σημερινή Ιταλία και Ευρώπη όμως, οι μετανάστες έρχονται όποτε τους αρέσει και όποτε θέλουν. Τρομοκράτες, κλέφτες, βιαστές, πρώην κατάδικοι, πόρνες, ζητιάνοι, έμποροι ναρκωτικών, άτομα με μεταδοτικές ασθένειες. Δεν ελέγχεται το ιστορικό ούτε καν εκείνων που παίρνουν άδεια εργασίας. Από τη στιγμή που περνούν τα σύνορα, τους παρέχεται φιλοξενία, τροφή και ιατρική περίθαλψη, με επιβάρυνση των γηγενών. Εννοώ των Ιταλών φορολογουμένων. Λαμβάνουν ακόμη και ένα μικρό ποσό χρημάτων για τα τρέχοντα μικροέξοδά τους. Όσο για τους παράνομους μετανάστες, ακόμη κι αν απελαθούν επειδή έχουν διαπράξει κάποιο φριχτό έγκλημα, πάντοτε καταφέρνουν να επιστρέψουν. Αν απελαθούν ξανά, πάλι γυρίζουν πίσω. Φυσικά, για να διαπράξουν κι άλλα εγκλήματα. Και οι πολιτικοί μας δεν κάνουν τίποτε. Ανάθεμά τους!  

Δε θα ξεχάσω ποτέ τις διαδηλώσεις που έκαναν πέρυσι οι παράνομοι, κατακλύζοντας τις πλατείες μας για να απαιτήσουν με αυθάδεια άδειες παραμονής. (Οι περισσότεροι ανέμιζαν τις σημαίες της χώρας τους, ή κόκκινες σημαίες). Αυτά τα παμπόνηρα, παραμορφωμένα πρόσωπα. Αυτές οι υψωμένες γροθιές, έτοιμες να μας χτυπήσουν, εμάς τους γηγενείς, να μας κλείσουν σε καταυλισμούς. Αυτές οι κραυγές, που έφερναν στο νου τις κραυγές των οπαδών του Χομεινί στο Ιράν, του Μπιν Λάντεν στην Ινδονησία, Μαλαισία, Πακιστάν, Ιράκ, Σενεγάλη, Σομαλία, Νιγηρία κ.ο.κ... Δε θα το ξεχάσω ποτέ, γιατί εκτός από προσβεβλημένη, ένιωσα και εξαπατημένη από τους πολιτικούς που έλεγαν: «Θα θέλαμε να τους απελάσουμε, να τους στείλουμε πίσω στις πατρίδες τους. Αλλά, δε γνωρίζουμε πού κρύβονται». Πού κρύβονται;!; Ελεεινοί καραγκιόζηδες! Είχαν κατεβεί κατά χιλιάδες στις πλατείες, και δεν κρύβονταν διόλου. Για να τους απελάσετε, για να τους διώξετε, θα αρκούσε να τους περικυκλώσετε με λίγους ένοπλους αστυνομικούς oι στρατιώτες, να τους φορτώσετε σε φορτηγά, να τους οδηγήσετε σ’ ένα αεροδρόμιο ή ένα λιμάνι, και να τους στείλετε πίσω στις πατρίδες τους.

 

Όσο για τον τελευταίο λόγο που θα σας αναφέρω, αγαπητέ μου κύριε πρώην Πρωθυπουργέ και υποτιθέμενε ανιψιέ του θείου με τη βαλίτσα από χαρτόνι στο χέρι, είναι τόσο απλός, που ακόμη και ένα διανοητικά καθυστερημένο μωρό θα μπορούσε να τον καταλάβει. Η Αμερική είναι ένα νεοσύστατο έθνος, μια πολύ νέα χώρα. Αν αναλογιστείτε ότι η σύσταση του αμερικανικού έθνους έγινε στα τέλη του δεκάτου όγδοου αιώνα, θα συμπεράνετε εύκολα ότι σήμερα (έτος 2002) συμπληρώνει μόλις δυο αιώνες ζωής. Επίσης, είναι ένα έθνος μεταναστών. Από την εποχή του Mayflower, από την εποχή των δεκατριών αποικιών, δηλαδή από πάντα, όλοι οι κάτοικοι της Αμερικής ήταν μετανάστες. Παιδιά, εγγόνια, εγγύτεροι ή απώτεροι απόγονοι κάποιων μεταναστών. Ως έθνος μεταναστών, αποτελεί το πιο δυναμικό, το πιο πλούσιο μείγμα φυλών, θρησκειών και γλωσσών που υπήρξε ποτέ σε τούτο τον πλανήτη. Ως νεοσύστατο έθνος, έχει πολύ σύντομη ιστορία. Γι’ αυτό, η πολιτιστική της ταυτότητα δεν έχει ακόμη κατασταλάξει σε κάτι ενιαίο. Αντίθετα, η Ιταλία είναι ένα πολύ παλαιό έθνος. Με εξαίρεση τηνΕλλάδα, θα έλεγα πως είναι το παλαιότερο της Δύσης. Η καταγεγραμμένη ιστορία της ξεκινάει πριν τρεις χιλιάδες χρόνια, όταν ιδρύθηκε η Ρώμη. Ή, καλύτερα, από την εποχή που οι Ετρούσκοι αποτελούσαν ήδη πολιτισμένη κοινωνία. Σ’ αυτές τις τρεις χιλιετίες, παρ’ όλη την εξάπλωση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, παρ’ όλες τις εισβολές που προκάλεσαν την Πτώση αυτού του εκπληκτικού επιτεύγματος, παρ’ όλες τις κατακτήσεις που μας είχαν διαμελίσει για πολλούς αιώνες, η Ιταλία δεν υπήρξε ποτέ έθνος μεταναστών. Δηλαδή, ένα μείγμα από φυλές, θρησκείες και γλώσσες. Ούτε αλλοιώθηκε η ταυτότητά της από τις επιδράσεις των κατακτητών της. Κανένα από τα ξένα έθνη που μας είχαν κατακτήσει και διαμελίσει (και Γερμανοί και Σκανδιναβοί και Ισπανοί και Γάλλοι και Αυστριακοί) δεν κατάφεραν να μεταβάλουν την οντότητά μας. Αντίθετα, εκείνοι απορροφήθηκαν από εμάς, σαν το νερό από το σφουγγάρι. …. Συνεπώς, η δική μας πολιτιστική ταυτότητα είναι ενιαία. Και, παρ’ όλο που περιέχει κάποια στοιχεία, που έχει απορροφήσει το σφουγγάρι (σκεφτείτε τις πολλές διαλέκτους μας, τις συνήθειές μας, την κουζίνα μας), ποτέ δεν υιοθέτησε συνήθειες του Μουσουλμανικού κόσμου. Με κανέναν τρόπο δεν έχει επηρεαστεί από αυτόν. Επίσης, για δυο χιλιάδες χρόνια, η ενότητά μας ήταν βασισμένη σε μια θρησκεία που ονομάζεται Χριστιανισμός. Σε μια εκκλησία που ονομάζεται Καθολική Εκκλησία... Πάρτε εμένα σαν παράδειγμα. «Είμαι άθεη και αντικληρικών αντιλήψεων, δεν έχω τίποτε κοινό με την Καθολική Εκκλησία», δηλώνω πάντοτε. Κι αυτό είναι αλήθεια.Αλλά, ταυτόχρονα, είναι και ψέμα. Γιατί, είτε μου αρέσει είτε όχι, έχω αρκετά κοινά με την Καθολική Εκκλησία.Πιστέψτε με, γαμώτο! Πώς θα μπορούσα να μην έχω; Γεννήθηκα σ’ έναν τοπίο γεμάτο τρούλους εκκλησιών, μοναστήρια, Χριστούς, Μαντόνες, Αγίους, σταυρούς και καμπάνες. Οι πρώτες μελωδίες που άκουσα όταν γεννήθηκα ήταν οι μελωδίες από τις καμπάνες. Τι καμπάνες του Καθεδρικού της Σάντα Μαρία ντελ Φιόρε, που τον Καιρό του Αντίσκηνου, ο μουεζίνης προσβλητικά κατέπνιγε με τα δικά του Αλλάχ-ακμπάρ. Γεννήθηκα και μεγάλωσα με αυτή τη μουσική, με αυτό το τοπίο γύρω μου, με αυτή την Εκκλησία που την έχουν προσκυνήσει ακόμη και μεγάλα μυαλά, όπως ο Δάντης Αλιγκιέρι, ο Λεονάρντο ντα Βίντσι, ο Μιχαήλ Άγγελος και ο Γαλιλαίος Γαλιλέι. Μέσα από αυτήν έχω μάθει τι είναι γλυπτική, αρχιτεκτονική, ζωγραφική, ποίηση και λογοτεχνία, καθώς και τι σημαίνει ο συνδυασμός της ομορφιάς με τη γνώση. Χάρη σ’ αυτήν άρχισα κάποτε ν’ αναρωτιέμαι τι είναι το Καλό και το Κακό, αν υπάρχει Θεός. Αν μας έπλασε Εκείνος, ή εμείς Εκείνον και αν η ψυχή είναι μια χημική ένωση που μπορεί να υποστεί επεξεργασία σε εργαστήρια ή είναι κάτι περισσότερο από αυτό. Και, μα τον Θεό...

 

Βλέπετε; Πάλι χρησιμοποίησα τη λέξη «Θεός». Παρ’ όλες τις λαϊκές και αντικληρικές μου αντιλήψεις, παρ’ όλο τον αθεϊσμό μου, είμαι τόσο διαποτισμένη από τον Καθολικό πολιτισμό, ώστε αυτός να είναι αναπόσπαστο μέρος του γραπτού και προφορικού μου λόγου. Μα τον Θεό, για όνομα του Θεού, προς Θεού, δόξα τω Θεώ, Θεέ και Κύριε, Παναγία μου, έλα Παναγία μου, Χριστέ και Παναγιά μου, στην ευχή του Χριστού. Χριστέ μου... Τέτοιες εκφράσεις μου έρχονται τόσο αυθόρμητα, που δε συνειδητοποιώ ότι τις λέω ή ότι τις γράφω. Και να σας τα πω όλα; Παρ’ όλο που ποτέ δε συγχώρεσα την Καθολική Εκκλησία για τα αίσχη που μου επέβαλε, με πρωταρχικό εκείνο της γ…..ς Ιεράς Εξέτασης που τον δέκατο έβδομο αιώνα έκαψε ζωντανή την προγιαγιά μου Ιλντεμπράντα, την κακόμοιρη την Ιλντεμπράντα, παρ’ όλ’ αυτά, οι μελωδίες από τις καμπάνες συνεχίζουν να γλυκαίνουν την καρδιά μου. Μου αρέσουν.

 

Επίσης, μ’ αρέσουν όλες αυτές οι όμορφες αγιογραφίες με τον Χριστό, την Παναγία και τους Αγίους. Είμαι μάλιστα συλλέκτρια παλαιών εικονισμάτων. Επίσης, μου αρέσουν τα αβαεία και τα μοναστήρια και τα περιβόλια τους. Μου δημιουργούν μια ακαταμάχητη αίσθηση γαλήνης και συχνά ζηλεύω αυτούς που μένουν σ’ αυτά. Και, εν τέλει, ας το παραδεχτούμε: οι καθεδρικοί ναοί μας είναι πιο όμορφοι από τα τζαμιά, τις συναγωγές, τους βουδιστικούς ναούς και τις άχρωμες εκκλησίες των Διαμαρτυρομένων. …. Όλ’ αυτά τα συμβολικά στολίδια που ανήκαν στη δική μου ζωή. Στον δικό μου πολιτισμό. Ξέρετε, στον κήπο του εξοχικού σπιτιού μου στην Τοσκάνη, υπάρχει ένα μικρό, παλιό ξωκλήσι. Δυστυχώς, είναι πάντοτε κλειστό. Από τότε που πέθανε η μητέρα μου, κανείς δεν το φροντίζει. Κάθε φορά που επιστρέφω στην πατρίδα, πηγαίνω και το ανοίγω. Ξεσκονίζω την Αγία Τράπεζα, προσέχω να μην έχουν κάνει φωλιές τα ποντίκια ή να μην έχουν φάει καμιά σελίδα από τη Σύνοψη. Και, παρά τον λαϊκισμό μου, τον αθεϊσμό μου, εκεί μέσα νιώθω άνετα. Παρά τις αντικληρικές απόψεις μου, εκεί μέσα νιώθω γαλήνη. (Και βάζω στοίχημα ότι οι περισσότεροι Ιταλοί θα εκμυστηρεύονταν το ίδιο πράγμα.Σε μένα το έχει εκμυστηρευτεί, Θεέ και Κύριε, ο ίδιος ο Ενρίκο Μπερλινγκουέρ, ο Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ιταλίας, ο άνθρωπος που εισήγαγε τον ιστορικό συμβιβασμό μεταξύ μαρξιστών και καθολικών...).

 

Για όνομα του Θεού, για άλλη μια φορά, αυτό που θέλω να πω είναι ότι εμείς oι Ιταλοί δεν βρισκόμαστε στην ίδια θέση με τους Αμερικανούς. Δεν είμαστε ένα χωνευτήρι πολλών και διάφορων ειδών, δεν είμαστε ένα μωσαϊκό από ανομοιομορφίες, συγκολλημένες μονάχα με μια υπηκοότητα. Εννοώ ότι ακριβώς επειδή η πολιτιστική μας ταυτότητα είναι ήδη προσδιορισμένη από τη χιλιόχρονη ιστορία μας, δεν μπορούμε ν’ αντέξουμε ένα κύμα μεταναστών που δεν έχουν καμιά σχέση μ’ εμάς... Και που δε θέλουν να γίνουν σαν εμάς, να απορροφηθούν από εμάς. Αντίθετα, μάλιστα, θέλουν να μας απορροφήσουν εκείνοι. Θέλουν ν’ αλλάξουν τις αρχές μας, τις αξίες μας, την ταυτότητά μας, τον τρόπο ζωής μας. Και στο μεταξύ, μας αναστατώνουν με την οπισθοδρομική άγνοιά τους, με την οπισθοδρομική μισαλλοδοξία τους, με την οπισθοδρομική θρησκεία τους. Αυτό που εννοώ είναι ότι στον δικό μας πολιτισμό δεν υπάρχει χώρος για μουεζίνηδες και μιναρέδες, για ψευτο-εγκράτειες, για το ταπεινωτικό τσαντόρ, για την εξευτελιστική μπούρκα. Ακόμη κι αν υπήρχε χώρος γι’ αυτούς τους ανθρώπους, εγώ δεν θα τους τον παραχωρούσα. Γιατί θα ήταν σαν να έσβηνα την ταυτότητά μας, σαν να εκμηδένιζα τα επιτεύγματά μας. Θα ήταν σαν να έφτυνα κατάμουτρα την ελευθερία την οποία κερδίσαμε, τον πολιτισμό που έχουμε αναπτύξει, την ευημερία που έχουμε αποκτήσει. Θα ήταν σα να ξεπουλούσα τη χώρα μου, την πατρίδα μου.Κι η χώρα μου, η πατρίδα μου δεν είναι προς πώληση.

 

 

* Η Οριάνα Φαλάτσι (Oriana Fallaci: 1929 – 2006), η Ιταλίδα δημοσιογράφος, πολεμική ανταποκρίτρια και συγγραφέας, είναι γνωστή στην Ελλάδα για την σχέση της με τον Αλέκο Παναγούλη και για το πολυδιαβασμένο βιβλίο της «Γράμμα σε Ένα Παιδί που Δεν Γεννήθηκε Ποτέ». Το πιο επιτυχημένο όμως εμπορικά βιβλίο της, είναι το “The Rage and The Pride” («H Οργή και η Περηφάνεια», εκδόσεις Γκοβόστης 2003), που εκδόθηκε λίγο μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001. Το βιβλίο συγκέντρωσε τα πυρά των κριτικών με το σκεπτικό ότι προκαλεί το «μίσος εναντίον των μουσουλμάνων». Το επόμενο και τελευταίο της βιβλίο ήταν το “The Force of Reason” (“La Forza della Ragione”) δηλ. «Η Δύναμη της Λογικής» που έγινε και αυτό best seller. Εκεί η Φαλάτσι γράφει πως τρομοκράτες έχουν σκοτώσει 6.000 ανθρώπους τα 20 τελευταία χρόνια στο όνομα του Κορανίου και πως η ισλαμική πίστη σπέρνει μίσος αντί αγάπης και σκλαβιά αντί ελευθερίας.

 

 

Διάβασε: Η Οριάνα Φαλάτσι, η απειλή του Ισλάμ και η μετατροπή της Ευρώπης σε ‘Ευράμπια’

 

 

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Ισλαμικό τέμενος στην Αθήνα: Η Εμπειρία από άλλες χώρες και οι διεθνείς τάσεις

Του Μάνου Ηλιάδη

Στο τεύχος 184 των ΕΠΙΚΑΙΡΩΝ (25.4.-1.5.13), είχε προβληθεί η άποψη ότι η συζήτηση για το ισλαμικό τέμενος στην Αθήνα, γίνεται στην επιβληθείσα έξωθεν βάση της υποχρεώσεως για εξασφάλιση στους μουσουλμάνους της δυνατότητας να εκτελούν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα, εν πλήρη απουσία της διαστάσεως εθνικής ασφαλείας που εξ ανάγκης τίθεται λόγω του μεγάλου αριθμού μουσουλμάνων λαθρομεταναστών (βλ. και τεύχος 128, 29.3.-4.4.2012) και των σχετικών με αυτήν συνεπειών της.

Υπό το πρίσμα αυτό, στο πρόσφατο τεύχος των ΕΠΙΚΑΙΡΩΝ, είχε προταθεί η άποψη ότι το θέμα του τεμένους στην Αθήνα πρέπει να εξετασθεί σε δύο επίπεδα:

α) σε εθνικό πλαίσιο και
β) στο γενικότερο πλαίσιο της ανόδου του ισλαμικού κινήματος σε παγκόσμια βάση και των επιδιώξεών του για επέκταση σε όλο και ευρύτερες περιοχές.
Αυτό που αποτελεί παράδοξο είναι το γεγονός ότι ενώ ο παράγοντας της θρησκείας -πέραν της βασικής του λειτουργίας- είναι παγκοίνως γνωστό ότι ανέκαθεν αποτελούσε ένα ισχυρό πολιτικό εργαλείο, στην παρούσα περίοδο, κατά την οποία ολόκληρος σχεδόν ο κόσμος είναι σε πλήρη αταξία λόγω ακριβώς αυτού του παράγοντα, με την κάθετη άνοδο του ισλαμικού κινήματος, η παράμετρος αυτή αγνοείται σχεδόν τελείως, όταν η συζήτηση αφορά την ίδια μας την χώρα. Αυτό δε που είναι ακόμη πιο παράδοξο είναι το γεγονός ότι ολόκληρος σχεδόν ο κόσμος, με επίκεντρο κυρίως την Ευρώπη, παρέχει πλήθος παραδειγμάτων τόσο για την αυξανόμενη άνοδο και επιρροή του Ισλάμ όσο και για την κάθετη άνοδο της ορατής αποδείξεως της επεκτάσεώς του, που προκύπτει μέσα από την συνεχή αύξηση του αριθμού των τζαμιών σε ολόκληρη την Ευρώπη, στην Ελλάδα ουδείς αρμόδιος φαίνεται να ασχολήθηκε έστω και στοιχειωδώς με αυτό το θέμα.

Δεν είναι στην αρμοδιότητα της στήλης να υποστηρίξει εάν η σύγκρουση των πολιτισμών του Χάντινγκτον ξεκίνησε ήδη, αλλά αυτό που μπορούμε να πούμε είναι ότι πολλά πράγματα στην Ιστορία είναι πολύ πιο κοντά από όσο φαίνονται.

Αυτή την στιγμή μία άποψη που κερδίζει συνεχώς έδαφος διεθνώς είναι ότι το Ισλάμ αντικαθιστά βαθμιαία αλλά σταθερά τον Χριστιανισμό ως την κυρίαρχη θρησκεία στην Ευρώπη, όχι μόνο με την συνεχή ανέγερση νέων τζαμιών αλλά ακόμη και με το κλείσιμο χριστιανικών εκκλησιών που μετατρέπονται σε τζαμιά, τα οποία εκτός από την θρησκευτική τους λειτουργία αποτελούν κατά κοινή παραδοχή και τους θεμελιώδεις λίθους για μία πολιτική που αποβλέπει την δόμηση ξεχωριστών, παράλληλων, μουσουλμανικών κοινοτήτων στην Ευρώπη, οι οποίες διέπονται από τον Ισλαμικό νόμο.

Στην Γερμανία, από το 2000 μέχρι πέρυσι, είχαν κλείσει 400 ρωμαιοκαθολικές εκκλησίες και άνω των 100 των Προτεσταντών, ενώ άλλες 700 ρωμαιοκαθολικές έχουν προγραμματισθεί να κλείσουν τα επόμενα λίγα χρόνια (βλ., talpa brusseliensis christiana). Ένας σημαντικός αριθμός από αυτές μετετράπησαν σε τζαμιά (βλ.www.gatestoneinstitute.org).

Αντιθέτως, λειτουργούν στην χώρα άνω των 200 τεμενών, συμπεριλαμβανομένων και άνω των 40 που λόγω του μεγέθους τους αποκαλούνται «μέγα-τεμένη», ενώ πέρυσι επίσης άλλα 128 τεμένη ήταν υπό ανέγερση. Ακόμη, υπάρχουν στην Γερμανία 2600 (!) αίθουσες προσευχής για μουσουλμάνους καθώς και αναρίθμητα πλέον ανεπίσημα τζαμιά, σαν και τα δικά μας.

Ο οργασμός αυτός δεν άργησε να προκαλέσει την αντίδραση Γερμανών πολιτών, οι οποίοι (εκτός από τις απόψεις που εκφράζουν στο Διαδίκτυο) οργανώθηκαν σε διάφορους φορείς, ορισμένοι των οποίων απέκτησαν έδρες σε τοπικές εκλογές και σύντομα αναμένεται να μετάσχουν και στις εθνικές εκλογές, ενώ αντίδραση υπήρξε και από αρκετούς Γερμανούς ιερωμένους. Σύμφωνα με το Spiegelonline (16.7.2008), o Wolfgang Huber, επικεφαλής της προτεσταντικής Εκκλησίας της Γερμανίας, περιέγραψε την κατάσταση «ως μία σημαντική αιτία για την αυξανόμενη ανησυχία» (των Γερμανών) και επισήμανε ότι «υπάρχει μία εμφανής πρωτοβουλία μεγάλης κλίμακος από την πλευρά των ισλαμικών οργανώσεων να επιδείξουν την παρουσία τους όσο περισσότερο γίνεται και σε όσα περισσότερα μέρη αυτό είναι δυνατόν». Το Spiegel καταλήγει το δημοσίευμά του με την διαπίστωση ότι οι εκκλησίες, ξεπερνώντας το παραμύθι ότι «όλοι είμαστε παιδιά του Αβραάμ» (που πλασάρουν οι μουσουλμάνοι για την προσέγγισή τους με τους Χριστιανούς), καταβάλλουν τώρα προσπάθειες, αντί να βρουν κοινό έδαφος με το Ισλάμ, να βρουν περιοχές στις οποίες οι δύο θρησκείες διαφέρουν».


Το αξιοσημείωτο, σε σχέση με εμάς, είναι ότι όλη αυτή η αρνητική συζήτηση και αυξανόμενη αντίδραση των Γερμανών στην εξάπλωση του Ισλάμ, γίνεται χωρίς κανείς από αυτούς να κατηγορηθεί για «ρατσισμό», ή τις παρόμοιες κατηγορίες που επιφυλάσσουν οι εδώ «προοδευτικοί» και ….άλλες δημοκρατικές δυνάμεις της πλάκας, στους Έλληνες που αντιδρούν στην άνοδο του Ισλάμ στην Ελλάδα (μέσω της αθρόας εισόδου μουσουλμάνων λαθρομεταναστών) και στην ανέγερση του τεμένους τους. Και μία τελευταία πινελιά από απόψεως δυνατότητας ελέγχου των μουσουλμάνων της Γερμανίας από τις σημαντικά αποτελεσματικότερες -σε σχέση με τις δικές μας- αρμόδιες υπηρεσίες ασφαλείας: Η διαπίστωσή τους, αποτέλεσμα εμπειρίας ετών, είναι ότι η δυνατότητα ελέγχου των μουσουλμάνων μέσω της δημιουργίας νόμιμων τεμενών, δεν ήταν παρά ένας απλός μύθος. Ένας μύθος που εδώ προβάλλεται επιμόνως από διάφορους άσχετους, που αγνοούν ότι η ΕΛ.ΑΣ μπορεί σήμερα να ελέγξει κάθε άτυπο χώρο προσευχής, είτε με πρόσχημα την αδειοδότηση ή για υγειονομική καταλληλότητα, ενώ κανείς δεν τολμά να μπει σε νόμιμο τέμενος, π.χ., στην Θράκη, όπου γίνονται σημεία και τέρατα από απόψεως παράνομων πολιτικών συναθροίσεων, συνεννοήσεων, ανθελληνική προπαγάνδα, καθοδήγηση των μαζών σε έκνομες δραστηριότητες κ.λπ.


Στην Γαλλία, ο αριθμός των ισλαμικών τεμενών υπερδιπλασιάστηκε και ξεπέρασε τα 2000(!), μέσα σε 10 μόνο χρόνια, ενώ πέραν αυτών -προ διετίας περίπου- άλλα 150 νέα τεμένη ήταν υπό ανέγερση.
Στην Αγγλία, τουλάχιστον 10.000 εκκλησίες έκλεισαν από το 1960 μέχρι σήμερα, μεταξύ των οποίων 8000 εκκλησίες των Μεθοδιστών και άλλες 1700 των Αγγλικανών, ενώ άλλες 4000 έχουν προγραμματισθεί να κλείσουν μέχρι το 2020. Αντιθέτως, στην ίδια χώρα τα νόμιμα τεμένη αυξήθηκαν σε 1700, αρκετά των οποίων είναι πρώην χριστιανικές εκκλησίες που έκλεισαν, περίπου 2000 αίθουσες προσευχής και ένας άγνωστος αριθμός που ανέρχεται σε χιλιάδες ανεπίσημα τεμένη που στεγάζονται σε διάφορους χώρους. Τόσο στην Γερμανία όσο και στην Γαλλία, η κατάσταση αυτή ξεκίνησε λίγο μετά τις πρώτες άδειες για την ανέγερση νέων τζαμιών, που ξεκίνησαν την δεκαετία του 1970, με το πρόβλημα ήδη ορατό μόλις δέκα χρόνια μετά (δεκαετία του 1980).

Από πλευράς συνεπειών στις τοπικές κοινωνίες, αξίζει να αναφερθεί η κατάσταση στο ανατολικό Λονδίνο, που λόγω του μεγάλου αριθμού μουσουλμάνων και τζαμιών, αποκαλείται «Londonistan», οι Άγγλοι κάτοικοι δεν πατούν πλέον το πόδι τους εκεί. Έλληνας φίλος, ανέφερε πρόσφατα σε συζήτησή μας, ότι ο ίδιος έφαγε αρκετό ξύλο επειδή πέρασε τελείως ανυποψίαστος για την κατάσταση από την συγκεκριμένη περιοχή.

Στο Μάλμο της Σουηδίας, όπου το 40% περίπου των κατοίκων είναι μουσουλμάνοι (η μισή πόλη ελέγχεται από αυτούς) και έχουν επιβάλει τα ήθη τους στην περιοχή. Χαρακτηριστικό της καταστάσεως που επικρατεί εκεί ήταν η περίπτωση ενός Ιμάμη που είπε ότι «αν οι γυναίκες ντύνονται προκλητικά, τους αξίζει να βιάζονται», ενώ ανάλογη άποψη εξέφρασε και ένας ομόλογός του στο δυτικό Όσλο.

Και ενώ όλα αυτά είναι γνωστά σε όποιον θελήσει να ασχοληθεί με το θέμα, έχουμε τον ρηξικέλευθο δήμαρχο Αθηναίων Γ. Καμίνη, να θέλει από την αρχή, όχι ένα μεγάλο τζαμί στην Αθήνα, όπως αυτό που σχεδιάζεται, αλλά άλλα 14 (δύο ανά κάθε δημοτικό διαμέρισμα). Είναι το ίδιο περίεργο άτομο που μας προέκυψε -λόγω δικής μας βλακείας- ως δήμαρχος, ο οποίος ενώ είναι προφανές ότι διάκειται αρνητικά για την θρησκεία των δημοτών του (μέχρι που κατήργησε το Χριστουγεννιάτικο δέντρο, βάζοντας στην θέση του κάτι που έμοιαζε με …σκαλωσιά), επιμένει να προωθεί τις αριστερές ιδεοληψίες της νεότητάς του και τις φαντασιώσεις του για μία πολυπολιτισμική ελληνική κοινωνία, χωρίς να ρωτάει κανέναν από εμάς που, σε αντίθεση με τον ίδιο, γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε στην Ελλάδα.

Αν όλα τα παραπάνω τα δούμε σε συνδυασμό με τον περίφημο νόμο περί ρατσισμού και ξενοφοβίας που προωθούν άτομα με τουλάχιστον ύποπτες προθέσεις και κίνητρα ή από αφέλεια, η λύση που επέλεξε η κυβέρνηση να αποσύρει αυτό το απερίγραπτο νομοθέτημα αστυνομίας της σκέψης, απέφυγε τουλάχιστον τις έντονες αντιδράσεις των Ελλήνων. Τεράστιο, όμως, το θέμα και θα επανέλθουμε.

ΕπίκαιραΠηγή

Τί Στοκχόλμη, τί Κυψέλη;

Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη

Αμήχανοι οι εγχώριοι φωταδιστές μπροστά στα γεγονότα του Λονδίνου, με τους παλαβούς ισλαμιστές – αποκεφαλιστές και τις συνεχιζόμενες ταραχές της Στοκχόλμης, όπου Ιρακινοί, Τούρκοι, Σομαλοί κι άλλα καλά παιδιά κάνουν θρύψαλλα την καλογυαλισμένη βιτρίνα του «σουηδικού μοντέλου».

Οι Σουηδοί, πιο δουρικοί κι από τη Ρένα του Άκη, έσπευσαν από χρόνια να δώσουν όλα τα καλούδια στους μετανάστες και πρόσφυγες. «Ανοικτά κέντρα φιλοξενίας» δεν ήθελε η σκιώδης ντεκαπάζ Εξωτερικών της Κουμουνδούρου; Κι ύστερα από τόσα χρόνια «πολιτικά ορθού» service, τί ανακάλυψαν κι οι Σουηδοί; Ότι η πλειοψηφία των μουσουλμάνων, παρά τα επιδόματα, τις εν γένει παροχές, παραμένουν εν πολλοίς ξένο σώμα και δεν αφομοιώνονται. Μόλις δε χειροτέρεψε λίγο η κοινωνική κατάσταση και με αφορμή τον θάνατο από αστυνομικά πυρά ενός τύπου που κράδαινε μια ματσέτα, δεν έμεινε πέτρα πάνω στην πέτρα.

Θα είχε δε πολύ πλάκα, αν δεν ήταν τραγικά τα γεγονότα, ο αμήχανος τρόπος που πολλά ΜΜΕ ανά τον κόσμο παρουσιάζουν τα γεγονότα της Στοκχόλμης. Μιλούν για ταραχές σε «συνοικίες όπου ζουν κυρίως μετανάστες από το Ιράκ, την Σομαλία, την Τουρκία». Με απλά ελληνικά έχουμε μαζική εξέγερση μουσουλμάνων μεταναστών, αλλά μην το πείτε στον Αλέξη και τον Ρουπακιώτη. Σσσσσσσστ, η ελληνική αριστερά κοιμάται με το κεφάλι χωμένο στην «πολιτικά ορθή» άμμο.

Κι αυτό το πάθανε οι Σουηδοί με πληθυσμό μεταναστών 15%, που θεωρείται λέει ο υψηλότερος στην Ευρώπη. Ψέμα, εμείς τους ρίχνουμε στ’ αυτιά. Γι’ αυτό χαίρεται ο τεμενολάγνος Καμίνης κι ο κεμαλικός Μπουτάρης. Εμείς έχουμε πιο πολλούς κι ούτε ξέρουμε ποιοι είναι στ’ αλήθεια, πως τους λένε, που μένουν. Και προσέξτε, οι Σουηδοί, που μέχρι προγράμματα στείρωσης κι ευγονικής έκαναν, που κάνουν ωραίες τριάδες κι εν δυο, σαν τα πρωτοξάδερφα τους, τους Γερμανούς, το ‘χαν οργανωμένο το πράγμα. Δεν ήταν μπάτε σκύλοι αλέστε σαν εμάς τους ανεπρόκοπους αναρχοβαλκάνιους. Παρ’ όλα αυτά, παρά την καλολαδωμένη μηχανή, η συριζαίϊκη πολιτική τους στο μεταναστευτικό οδήγησε σε αυτά τα χαΐρια. Άμα λοιπόν με 15% νόμιμους και επιδοτημένους μετανάστες, οι Σουηδοί έχουν τέτοια ντράβαλα, εμείς που σίγουρα ξεπερνάμε το 20%, εκ των οποίων στρατιές οι λαθραίοι, τι θα περιμένουμε στο πρώτο τυχαίο ή προβοκατόρικο γεγονός;

Κι οι Άγγλοι; Τόσα χρόνια τους είχαν στις αποικίες, τους φέρανε και στην Μητρόπολη με επίσης χλιδάτες κοινωνικές παροχές. Πάει όμως ο μικρός τυμπανιστής από μπαλτά και πιστόλι κι άφησε κι ορφανό το παιδάκι του, δυο χρονών. Από νεοπροσήλυτους μουσουλμάνους, επόμενη γενιά νομίμων μεταναστών, με βαριά λονδρέζικη προφορά. Τι λες, βρε παιδί μου; Μα δεν μας διαβεβαιώνουν οι μύστες της βαριάς προοόδου, πως είμαστε όλοι ίδιοι; Πως έχουμε εμείς πρόβλημα που δεν θέλουμε κι άλλους μετανάστες, νόμιμους ή λαθραίους; Δεν μας λένε πως είμαστε «φασίστες», «ρατσιστές» και «χρυσαυγίτες» όσοι διαφωνούμε με τον Αλέξη, τον Ρουπακιώτη, την «Αυγή» και τις παραφυάδες τους; Πως άμα πάψουμε να είμαστε «ρατσιστές» και δώσουμε με το φτυάρι παροχές και δικαιώματα στους λαθρομετανάστες θα γίνουμε σιαμαίοι με τ’ αδέρφια μας από τη Λαχώρη, ένα πάτσγουορκ αρμονίας και πολυπολιτισμού; Ε λοιπόν, όχι. Να που κι οι νόμιμοι, δυο γενιές μετά μπορεί να μην αφομοιώνονται. Κι εγώ το πάστσγουορκ, κουρελού το ξέρω και θεωρείται ευτελές πράγμα.

Ξέρετε τι ξέρω; Πως στην Συρία τα λυσσασμένα σκυλιά που χρηματοδοτούν Σαουδάραβες κι υποστηρίζουν οι Τούρκοι, κάνουν Γενοκτονία των Χριστιανών και Αλεβιτών και τα προοδευτικά παληκάρια εδώ κάνουν τουμπεκί ψιλοκομμένο.

Εξέφρασε κι ο φίλος Δ. Αβραμόπουλος την συμπαράσταση του στο προσφυγικό κύμα που πλήττει την Τουρκία από τη Συρία. Τώρα, το ότι τους πρόσφυγες τους προκαλεί η ίδια, ως άμεσος συνεργός των διαφόρων εκφάνσεων της Αλ Κάϊντα, δεν είναι λεπτομέρεια, φίλτατε.Ούτε η λογιστική στήριξη στους κατσαπλιάδες, τα στρατόπεδα εκπαίδευσης τρομοκρατών εντός της Τουρκίας, οι συλληφθέςντες από την Συρία ΜΙΤατζήδες κλπ. Ακόμη κι ο Ομπάμα τράβηξε δυο σφαλιάρες στον Ερντογάν για τον ανοιχτό εναγκαλισμό με τους μουτζαχεντίν φονιάδες, ενώ ο Πούτιν τους είπε «αν πατήσει ένας Τούρκος στρατιώτης στην Συρία, είναι σαν να μπαίνει στη Μόσχα». Και ξέρετε το σκορ στην Ιστορία Ρωσίας – Τουρκίας; 17-0.

Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι ο «ρατσισμός» των Ελλήνων αλλά ότι απρόσκλητες στρατιές έχουν πλημμυρίσει την χώρα μας.

Αυτό ξέρω. Κι ότι ξέρω εγώ κι εσείς, που δεν κάνουμε πολιτικό τουρισμό στον Άγιο Παντελεήμονα, την Πάτρα και την Κυψέλη, το ξέρει κι η Νέα Δημοκρατία. Ας πει λοιπόν στους θαυμαστές των «πολυπολιτισμικών» μοντέλων, που τώρα καίγονται την Στοκχόλμη και συναρμολογούν το σώμα του Άγγλου τυμπανιστή με το κεφάλι του στο Λονδίνο, πως εδώ έχουμε άλλες προτεραιότητες κι άλλη ανάγνωση της πραγματικότητας, βασισμένη στην ταυτότητα μας, στην Ιστορία και στα εθνικά μας συμφέροντα. Όποιος έχει μεγάλο νταλκά με το σουνίτικο Ισλάμ, ας παραιτηθεί απ’ τη Βουλή να πάει εθελοντής στην Ταξιαρχία Αλ Νούσρα στη Συρία. Απ’ ότι άκουσα για τις επιδόσεις του Συριακού Στρατού τελευταία, θα περάσει καλά κι έχει ουρί, πιλάφι και μέλι στον Παράδεισο…
http://www.defencenetforum.gr/index.php?topic=435.msg382404#msg382404

To βασικό στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ ελληνόφωνος τουρκολάγνος ΝΑΣΟΣ ΘΕΟΔΩΡΙΔΗΣ ΞΑΝΑΧΤΥΠΗΣΕ... "Να ζητήσουν συγγνώμη οι Πόντιοι από τους Τούρκους"... Τα συμπεράσμτα δικά σας

Φυσικά δεν έχετε ξεχάσει το Νάσο Θεοδωρίδη το περιβόητο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ με τις γνωστές ανθελληνικές απόψεις. Τώρα επιστρέφει ισχυριζόμενος ότι οι Πόντιοι θα πρέπει να ζητήσουν και συγγνώμη που ξεσηκώθηκαν εναντίον των Τούρκων και για το κακό που τους έκαναν!

Δηλαδή εκεί που μας χρωστάγανε μας πήρανε και τό βόδι!

Αυτολεξί το άρθρο του Νάσου Θεοδωρίδη, δικηγόρου και μέλους της Π.Κ. του ΣΥΡΙΖΑ Αμπελοκήπων, στην «ΑΥΓΗ» της 20/05/12.

"Μια ψύχραιμη προσέγγιση του ιστορικού ζητήματος περί Ποντίων.

Οι επετειακές κραυγές που συνήθως ακούγονται και γράφονται κάθε άνοιξη...
...για το ζήτημα της όντως απεχθούς και μαζικής εξόντωσης των Ποντίων, επιτάσσουν μια ψύχραιμη προσέγγιση και αποτίμηση του ιστορικού αυτού ζητήματος.

Δυστυχώς μέχρι σήμερα ουδείς ειδήμων ασχολήθηκε αντικειμενικά με την ιστορική ανάλυση της άλλης πλευράς της αλήθειας στο θέμα του ελληνισμού του Πόντου.
Η επιχειρηματολογία της εθνικιστικής μερίδας των Ποντίων, σε σχέση με αυτά που υπέφερε ο ποντιακός λαός από το 1915 έως το 1924, αναφέρεται πράγματι σε πολλές αλήθειες, ταυτόχρονα όμως δεν διστάζει να χρησιμοποιεί μισές αλήθειες, να αποκρύπτει άλλες αλήθειες, και να διαδίδει πολλά ψεύδη.

Από κοινωνικής και πολιτικής σκοπιάς το πιο αναληθές κατασκεύασμα είναι η θεωρία του λεγόμενου επαναστατικού αγώνα προς «απελευθέρωση» του Πόντου από τον «τουρκικό ζυγό».

Θεωρητικά ο όρος «απελευθέρωση» μπορεί να έχει αποδεκτό περιεχόμενο μόνο όταν αφορά σε μια σχετικά μεγάλη εδαφική περιοχή όπου η φίλια εθνική ομάδα αποτελεί την πληθυσμιακή πλειοψηφία.
Στην προκειμένη περίπτωση ο ελληνικός πληθυσμός των τριών νομών ή Βιλαετίων, του Πόντου, αποτελούσε μια σημαντική, μια μικρή ή μια εντελώς ασήμαντη μειοψηφία.

Τα επίσημα αυτά στατιστικά στοιχεία, που αφορούν στο έτος 1912, προέρχονται από τον καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών Σωτηριάδη.

Συγκεκριμένα, στον νομό, δηλαδή στο Βιλαέτι της Τραπεζούντας, οι Έλληνες ανέρχονταν μόνο στο 25,9% του συνολικού πληθυσμού, συγκεκριμένα οι Τούρκοι αριθμούσαν 957.866 άτομα ενώ οι Έλληνες ανέρχονταν μόνο σε 353.533.

Το πραγματικό αντάρτικο στον Πόντο άρχισε μόλις το 1916, όταν οι Ρώσοι κατέλαβαν την πόλη της Τραπεζούντας, μεταφέροντας το ρωσοτουρκικό πολεμικό μέτωπο στην περιοχή εκείνη. Οργανωτής του ελληνικού αντάρτικου ήταν ο φανατικός «στρατηγός» Καραβαγγέλης, ο οποίος ήρθε στη Σαμψούντα το 1908 ως μητροπολίτης.

Μετά τη δημιουργία των ανταρτικών σωμάτων με χρήματα και πολεμοφόδια που πήρε ο μητροπολίτης από τους Ρώσους, τα εξαπέλυσε να προσβάλουν τον τουρκικό στρατό στα μετόπισθέν του, τη στιγμή κατά την οποίαν οι Τούρκοι πολεμούσαν τον ρωσικό στρατό στο μέτωπο της Τραπεζούντας.
Οι αντάρτες του Πόντου συντάχθηκαν κατά τη διάρκεια του πολέμου με τα εχθρικά κατοχικά στρατεύματα της Ρωσίας, καταπολέμησαν τον στρατό του κράτους του οποίου ήταν υπήκοοι, καταπιέζοντας και σκοτώνοντας αλλόθρησκους συμπολίτες τους.

Οι ταλαίπωροι αντάρτες, το πλείστον τουρκόφωνοι και αναλφάβητοι, έπεσαν στην παγίδα του αιμοσταγούς αυτού παπά, χωρίς να αναλογιστούν τις συνέπειες του λεγόμενου απελευθερωτικού αγώνα, δηλαδή δεν συνειδητοποίησαν καν το τι θα απογίνονταν αυτοί μετά το τέλος του πολέμου, όταν ο μεν παπάς θα εξαφανιζόταν για να σωθεί, όπως και έγινε, αυτοί όμως θα παρέμεναν.

Κάτω από την εγκληματική καθοδήγηση του Καραβαγγέλη, οι χριστιανοί άρχισαν να πυκνώνουν τις τάξεις των ανταρτών χτυπώντας πισώπλατα τον τουρκικό στρατό και ληστεύοντας κυρίως τουρκικά χωριά, για να μπορέσουν να επιβιώσουν.

Λόγω των πράξεων αυτών ο τουρκικός στρατός άρχισε στην περιοχή της Μπάφρας το κυνήγι εναντίον των ανταρτών, που μετεξελίχθηκε βεβαίως σε μαζική εθνοκάθαρση, απολύτως κατακριτέα αλλά και διακριτή από μια «γενοκτονία», που θα προϋπέθετε «άμεσο δόλο εξόντωσης μέχρις ενός», πράγμα αναπόδεικτο.
Όμως στα ελληνικά ΜΜΕ γίνεται συνεχής αναφορά στα εγκλήματα που διέπραξαν οι Τούρκοι εναντίον των Ελλήνων στον Πόντο, παρασιωπώντας συστηματικά τις εγκληματικές πράξεις των Ελλήνων ανταρτών, τις οποίες παρουσιάζει κομπάζοντας σε μια μελέτη του ο εθνικιστής Πόντιος συγγραφέας Ανθεμίδης («Επαναστατική τρομοκρατία – Αντίποινα των Ελλήνων κατά του τουρκικού πληθυσμού»)Συνεπώς είναι ανεπίτρεπτο να ζητούμε με θορυβώδη τρόπο από την Τουρκία να καταδικάσει τα δικά της εγκλήματα, χωρίς όμως να ζητάμε συγγνώμη για παρόμοια εγκλήματα που έκανε η «δική μας» πλευρά."

Στο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να ξεκαθαρίσουν και να μας πουν αν συμφωνούν με την συγκεκριμένη οπτική του Ποντιακού ζητήματος. Και καλό θα είναι να τα ξεκαθαρίσουν αυτά πριν από κάποιες εθνικές εκλογές, ώστε ο κόσμος να αναλάβει την ευθύνη για το τι ψηφίζει.

 defencenet.gr

Η ρήση που ταιριάζει για αυτό το υποκείμενο είναι του Γέρου του Μοριά Θεόδωρου Κολοκοτρώνη...

ΤΣΕΚΟΥΡΙ ΚΑΙ ΦΩΤΙΑ ΣΤΟΥΣ

 ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΕΝΟΥΣ