Ο Μητρόπουλος(ΣΥΡΙΖΑ) δεν πλήρωσε φόρο για το 1 εκατ. δολάρια, το ΣΔΟΕ τον ψάχνει-Στα έγγραφα που έδωσε στη δημοσιότητα δεν περιλαμβάνεται ούτε μία απόδειξη

 

Η εφημερίδα Τα Νέα επιμένει στη σημερινή της έκδοση ότι ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Μητρόπουλος δεν πλήρωσε το 1999 φόρο 45% για την αμοιβή 1 εκατ. δολαρίων που έλαβε ως δικηγόρος και εύχεται στον βουλευτή «καλά ξεμπερδέματα» με τον ΣΔΟΕ.

Γράφει το δημοσίευμα:

Διάβασα και εγώ τη διάψευση (ο Θεός να την κάνει διάψευση, δηλαδή) του καλού πελάτη της στήλης Αλέξη «είμαι το ΠΑΣΟΚ στον ΣΥΡΙΖΑ» Μητρόπουλου, παρότι είμαι και λίγο θυμωμένος μαζί του: δεν μου την έστειλε, αν και εγώ, ως όφειλα, από τις 3 Μαρτίου τον ψάχνω απεγνωσμένα, θα έλεγα, για να μιλήσω μαζί του επί του θέματος. Γράφει λοιπόν στην ανακοίνωσή του ο καλός μου πελάτης αναφορικά με το χθεσινό δημοσίευμα της στήλης για την... παράλειψή του να εκδώσει αποδείξεις για την αμοιβή που εισέπραξε από τους κληρονόμους εκλιπόντος εφοπλιστή στις ΗΠΑ: «Ψευδώς αναφέρεται ότι δεν έχω δηλώσει αμοιβή από υπόθεση που είχε χειριστεί το δικηγορικό μου γραφείο πριν από 14 χρόνια (1999). Αντί άλλης διάψευσης, καταθέτω στην ελληνική κοινή γνώμη τα παρακάτω έγγραφα»... Και παραθέτει 13 έγγραφα στη σειρά, αλλά – φευ! – κανένα που να μοιάζει έστω (είμαι επιεικής στο να είναι κιόλας!) με απόδειξη. Δεκατρία έγγραφα, επαναλαμβάνω, αλλά ούτε μία απόδειξη! Φυσικά δεν τον εγκαλώ ως προς αυτό – είναι άλλοι αρμόδιοι να το πράξουν, και το πράττουν ήδη. Θα αναφέρω μόνο δύο μικρές λεπτομέρειες διότι φαίνεται ότι κάπου τα έχει μπερδέψει τα πράγματα (ή προσπαθεί να τα μπερδέψει, θα σας γελάσω): Το έμβασμα που δημοσιοποιεί αφορά είσοδο στη χώρα 750.000 δολαρίων. Τα χρήματα αυτά φορολογήθηκαν με 3%, γιατί εισήχθησαν το 2005 με βάση έναν νόμο του Αλογοσκούφη,τον 3259/2004. Το αποδεικτικό της εισαγωγής και ο φόρος που πληρώθηκε ΔΕΝ είναι απόδειξη παροχής υπηρεσιών! Αν ήταν απόδειξη, θα είχαν φορολογηθεί με συντελεστή 45%, αγαπημένε μου Αλέξη...

Ο οικονομικός έλεγχος, για τον οποίο κομπάζει ότι τον απέδωσε λευκό στην κοινωνία, αναφέρει ότι: α) τηρεί (ο Μητρόπουλος) βιβλία κατηγορίας Β' του ΚΦΣ τα οποία ΔΕΝ επιδείχθηκαν (κατά τον έλεγχο), β) ουδέν φορολογικό στοιχείο επεδείχθη στον έλεγχο προς θεώρηση. Προφανώς τα βιβλία και τα στοιχεία την ώρα του ελέγχου (ήταν και απόγευμα) είχαν πάει καμιά βόλτα γι' αυτό δεν επιδείχθηκαν στους ελεγκτές, ενδεχόμενο στο οποίο τείνω να καταλήξω διότι δεν θέλω να πιστεύω τίποτε άλλο. Αλλωστε, για να αντιληφθεί κανείς το αξιόπιστον της διάψευσης του Αλέξη «είμαι το ΠΑΣΟΚ στον ΣΥΡΙΖΑ» Μητρόπουλου αναφέρω απλώς ότι τα βιβλία που αναφέρονται προηγουμένως μόλις την Παρασκευή παραδόθηκαν στο ΣΔΟΕ προς έλεγχο, ο οποίος τώρα ξεκινάει – μαζί και το πάρτι!

Ευκαιρίας δοθείσης τον ενημερώνω, γιατί και αυτό φοβάμαι ότι το έχει ξεχάσει ή του διαφεύγει, ότι το ΣΔΟΕ διαθέτει επιστολή της αδελφής του εκλιπόντος εφοπλιστή, στην οποία αναφέρεται σαφώς ότι η αμοιβή προς τον ίδιο και τους άλλους δύο δικηγόρους που χειρίστηκαν τα κληρονομικά της οικογένειας και που ανερχόταν σε 1,6 εκατομμύρια δολάρια είχε κατατεθεί σε υποκατάστημα της Λαϊκής Τράπεζας Κύπρου στο Λονδίνο.

Θα κλείσω για σήμερα όπως και χθες: Καλά ξεμπερδέματα, εύχομαι. Από καρδιάς... 

naxios

Άθεοι αριστεροί προσπαθούν να κάνουν τα Ελληνόπουλα αθεόπουλα…

Και φυσικά η Εκκλησία της Ελλάδος, που «παίζει» με τον ΣΥΡΙΖΑ και οργανώνει συνέδρια μαζί του, κάνει την πάπια...

Ο λόγος για το νέο πρόγραμμα σπουδών του μαθήματος των θρησκευτικών, που εφαρμόζεται «πιλοτικά» σε ορισμένα σχολεία της χώρας και θα υλοποιηθεί από τη νέα σχολική χρονιά σε όλα τα σχολεία. Σύμφωνα με ειδικούς, που εξέφρασαν τις ενστάσεις τους στο πλαίσιο του πανελλήνιου επιστημονικού συνεδρίου «Το μάθημα των Θρησκευτικών: Προβληματισμοί – επισημάνσεις – προτάσεις», που πραγματοποιείται στο τμήμα Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, το να μιλάς για τον βουδισμό και τον ταοϊσμό σε παιδιά μόλις οκτώ ετών (με σαφή στόχευση να μεταβληθούν αυτά σε άθρησκους νέους), τη στιγμή που το Σύνταγμα άλλα προβλέπει (δημιουργία εθνικής & πατριωτικής συνείδησης), δημιουργεί σύγχυση στους μαθητές. Και φυσικά, δεν συμβάλει στην ανάπτυξη της θρησκευτικής ταυτότητάς τους.

Θρησκειολογία λοιπόν στα παιδιά... Κάτι που σε όλη σχεδόν την Ευρώπη έχει απορριφθεί, γιατί απλά απέτυχε. Ποιος εισηγήθηκε λοιπόν όλα τα παραπάνω; Κάποιος που θέλει να δει να αποχρωματίζεται θρησκευτικά η κοινωνία μας. Και το μάθημα των Θρησκευτικών, να μην απηχεί τις παραδόσεις της χώρας... Όπως μάλιστα επισήμαναν οι ομιλητές, από το νέο πρόγραμμα σπουδών απουσιάζουν σημαντικά στοιχεία από τον ορθόδοξο πολιτισμό, από την μυστηριακή ζωή, από τις χριστιανικές αρετές και πρότυπα. Στόχος κάποιων, είναι η δημιουργία μιας ελευθεριακής κοινωνίας. Όπου όμως η ανθρώπινη ζωή, δεν θα αξίζει τίποτα...

Προσέξτε: το νέο πρόγραμμα δίνει τη δυνατότητα στους δασκάλους να επιλέγουν ελεύθερα τα θέματα διδασκαλίας από εξωτερικούς... χορηγούς! Όπως οι Σαϊεντολόγοι ας πούμε... Περίμεναν την εκδημία του μακαριστού Χριστόδουλου για να τα κάνουν όλα αυτά χωρίς αντίσταση... Σωστά λοιπόν ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων, Ηλίας Φραγκόπουλος, επεσήμανε ότι το ελληνικό κράτος αντιστρατεύεται την ορθόδοξη χριστιανική συνείδηση των μαθητών, κατά παράβαση του Συντάγματος αλλά και του δικαιώματος κάθε χριστιανού να καλλιεργεί την πίστη των πατέρων του.

 Από "Ελεύθερο Κόσμο"

ellinikiafipnisis

Ο εξισλαμισμός των Αθηνών

Οι σχεδιασμοί για την ανέγερση ισλαμικού τεμένους στην πρωτεύουσα της Ελλάδος τους μόνους που δεν ικανοποιούν είναι τους Ελληνες - στη συντριπτική τους πλειονότητα. Ολοι οι άλλοι μπορούν να εκδηλώνουν τη χαρά και την αγαλλίασή τους για την πολιτισμική άλωση της καρδιάς της Ελλάδος. Μπορεί ο όρος «άλωση» να φαντάζει... δύσπεπτος και... άκομψος στους φανατικούς οπαδούς της πολιτικής ορθότητας, αλλά δεν είναι. Η Ελλάδα, ως γνωστόν, ήταν ελεύθερη και ανεξάρτητη (μέχρι την υπαγωγή μας στην αρμοδιότητα των «δάνειων δυνάμεων») επειδή το 1821 ξέσπασε Επανάσταση, η οποία είχε πρωτίστως θρησκευτικό και εθνικό χαρακτήρα.

Οι Ελληνες σήκωσαν τα όπλα εναντίον του αλλόθρησκου Οθωμανού δυνάστη. «Για του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρίδος την Ελευθερία» πολέμησε ο Κολοκοτρώνης.

Και τώρα, επειδή βρέθηκαν παρανόμως στη χώρα μας στίφη ισλαμιστών, υποτίθεται ότι οι σκληρά φορολογούμενοι πολίτες έχουν την... υποχρέωση να αναγείρουν τέμενος για να θρησκεύονται οι λαθρομετανάστες.

Το χρύσωμα του χαπιού βρίσκεται στην πρόθεση του κράτους να μην περιλαμβάνονται μιναρέδες στο συγκρότημα που θα στεγάζει το τέμενος. Ωστόσο, τα ερωτήματα παραμένουν: Οι μουσουλμάνοι κληρικοί έχουν και δικαστικές αρμοδιότητες - μια και το Ισλάμ έτσι προβλέπει. Το ελληνικό κράτος θα ανεχτεί απονομή δικαίου εκτός των θεσμοθετημένων δικαστηρίων; Δεν πρόκειται έτσι να δημιουργηθούν αυτόματα πολίτες δύο κατηγοριών; Από τη μια εκείνοι που θα υπάγονται στους νόμους του κράτους και από την άλλη όσοι θα υπακούν στον ισλαμικό νόμο; Η ΕΛ.ΑΣ. και οι λοιπές Αρχές θα έχουν πρόσβαση σε αυτόν τον χώρο ή θα χρειάζονται «ειδική άδεια» από το μουσουλμανικό ιερατείο;

Η ύπαρξη του τεμένους δεν θα λειτουργήσει ως κίνητρο για να έρθουν ακόμα περισσότεροι ισλαμιστές στην πατρίδα μας; Στις ισλαμικές χώρες επιτρέπεται η ανέγερση ορθόδοξων εκκλησιών, ναών χριστιανικών ομολογιών και εβραϊκών συναγωγών;

Οι ερωτήσεις είναι εύλογες, οι απαντήσεις αυτονόητες και η νοοτροπία πολλών ιθυνόντων θα οδηγήσει την Ελλάδα σε αχρείαστες περιπέτειες. Το τελευταίο πράγμα που χρειάζονται οι Ελληνες είναι ισλαμικό τέμενος.

trelogiannis

Οι «φεμινίστριες», αλλά και οι αρχές θάβουν το γεγονός ότι η πλειοψηφία των βιασμών προέρχεται από «μη δυτικούς» μετανάστες

Προσοχή : Η πολυπολιτισμικότητα είναι έγκλημα κατά της ανθρωπότητας

Οι φεμινίστριες υποστηρίζουν ότι ο ‘σεξισμός’ προέρχεται από την «φύση του άνδρα» ή την "πατριαρχική κοινωνία". Δεν λένε κουβέντα για το γεγονός ότι η πραγματικά επικίνδυνη μορφή του σεξισμού – ο βιασμός, συμπεριλαμβανομένου του κινδύνου της δολοφονίας - έχει τεθεί στο αρχείο, καθώς είναι δυσανάλογα διαδεδομένη μεταξύ των ανδρών "με μεταναστευτικό υπόβαθρο". Εκείνοι που θάβουν αυτή την αλήθεια δεν σκέφτονται ειλικρινά, εφόσον πρόκειται για την προστασία των γυναικών μας.

Λίγοι αριθμοί: Στο Όσλο, μεταξύ 2006 και 2010, συνολικά 86 σεξουαλικές επιθέσεις και βιασμοί αναφέρθηκαν από την αστυνομία. Στις 83 από αυτές (!) τις περιπτώσεις, οι δράστες είχαν περιγραφεί ως...... "μη-δυτικοί" (Πηγή: Φυλλάδιο της αστυνομίας του Όσλο, Μάιος 2011).

Συμμορία μουσουλμάνων βιαστών στην Βρετανία. Μία από τις πολλές...

Στο Βερολίνο, το ποσοστό των μη-Γερμανών ανέρχεται σε 13,7 τοις εκατό των κατοίκων. Το ποσοστό όμως σε "βιασμούς και σεξουαλική παρενόχληση" αυτής της ομάδας, ανεβαίνει σε σχεδόντρεις φορές περισσότερο, δηλαδή είναι 36,7 τοις εκατό, σύμφωνα με στατιστική της αστυνομίας του Βερολίνου το 2011. Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί εδώ ότι πολιτογραφημένοι Τούρκοι, Άραβες, κλπ., δεν περιλαμβάνονται καθόλου μεταξύ των μη-Γερμανών σε αυτή την επίσημη στατιστική, καθώς θεωρούνται «Γερμανοί».

Το ποσοστό αυτό προφανώς διπλασιάζεται, εάν μετρηθούν τα άτομα με γερμανικό διαβατήριο, αλλά με "μεταναστευτικό υπόβαθρο". Δυστυχώς, αυτά δεν αναλύονται στα στατιστικά στοιχεία της αστυνομίας του Βερολίνου για τα εγκλήματα του βιασμού. Αλλά υπάρχει μια γενική εποπτεία των υπόπτων για εγκληματικές ενέργειες στην ομάδα κάτω των 21 ετών. Εκεί, οι μη-Γερμανοί έχουν ποσοστό 27,8 τοις εκατό και οι Γερμανοί "με μεταναστευτικό υπόβαθρο", ένα επιπλέον ποσοστό 25,1 τοις εκατό, έτσι, φτάνουν το 52,9 τοις εκατό μαζί. Ποιοι είναι αλήθεια οι αριθμοί σε εθνικό επίπεδο για αυτό το ζήτημα; Ωστόσο, στα στατιστικά στοιχεία για την εγκληματικότητα που δημοσιεύτηκαν από το γερμανικό υπουργείο Εσωτερικών για το 2011, το μερίδιο των βιασμών από ξένους και μετανάστες δεν είναι εμφανές. Προς όφελος ποίου;

Μια σύγκριση με την Ιαπωνία, όπου έχω εργαστεί για τέσσερις μήνες είναι ενδιαφέρουσα. Επιπλέον, βρήκα μια ανάλογη έρευνα στο de.globometer.com. Σύμφωνα με αυτή, κατά το έτος 2009 στη Νορβηγία, υπήρχαν 19,8 βιασμοί ανά 100.000 κατοίκους, στη Γερμανία, το ποσό ανήλθε σε 8,9 - στην Ιαπωνία, όμως, μόνο το 1,2. Γιατί ο κίνδυνος να βιαστεί μια γυναίκα στην Ιαπωνία είναι επτά φορές μικρότερος από ό, τι στη Γερμανία; Θα μπορούσε να συνδέεται με το γεγονός ότι ο λαός στην Ιαπωνία - σε αντίθεση με εμάς τους Ευρωπαίους - είναι εξαιρετικά ομοιογενής εθνικά και η μετανάστευση περιορίζεται αυστηρά; Κατά το έτος 2001, το ποσό των αλλοδαπών ανήλθε στο 1,4 τοις εκατό του πληθυσμού της χώρας, ως επί το πλείστον από άλλες ασιατικές χώρες. Μερικοί από τους πιο "εντυπωσιακούς" βιασμούς κατά τα προηγούμενα έτη διαπράχθηκαν από Αμερικανούς στρατιώτες που είχαν σταθμό την Οκινάουα.

Κόκκινος Ουρανός

ΤΟ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟ ΒΗΜΑ (ΔΟΛ) ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΕΙ ΤΗΝ ''ΚΟΙΝΗ ΓΝΩΜΗ'' ΓΙΑ ΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΘΗΣΑΥΡΩΝ ΤΟΥ

Paspartou

Ο πατριωτισμός των άλλων...

Στην Λατινική Αμερική η Αριστερά, κατά κανόνα, είναι βαθιά πατριωτική, εθνικιστική και …macho, με τρόπο που θα σόκαρε έναν ευρωπαίο και τα «νούμερα», που εδώ υποδύονται τους «ομολόγους» της.

Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη.

Ο Αλέξης πήγε στην κηδεία του Τσάβεζ. Αυτός και η Ρένα του Άκη έχουν επαινέσει τον αποβιώσαντα ηγέτη της «Μπολιβαρικής Επανάστασης». Άραγε τι κοινό βρίσκουν ο καταληψίας του Λυκείου του και το «προοδευτικό» ντεκαπάζ, με τον αναμφισβήτητα φλογερό, έστω και αμφιλεγόμενο, για μερικούς, λατινοαμερικάνο ηγέτη; Ο populismo, ο λαϊκισμός, στην κατά τον Σολάνας «μεγάλη ημιτελή Πατρίδα», στην Λατινική Αμερική του Μπολιβάρ, του Χοσέ Μαρτί, του Καρντένας, του Περόν, του Άρμπενθ, του Τσε, του Φιντέλ και του Τσάβεζ, είναι πολιτικό ρεύμα, ουδόλως κακόφημο, όπως στην Ευρώπη. Υπάρχουν κόμματα που υπερήφανα φέρουν την επωνυμία «λαϊκιστικό», σε σειρά χωρών από το Μεξικό και κάτω.

Όλοι αυτοί οι ηγέτες, μαρξίζοντες ή μη, από τον Jeffe Maximo, τον μαρξιστή Φιντέλ, ως τον Χουάν Περόν, και των δυο περιόδων, τον οπαδό της «δικαιοκρατίας», του Justicialismo, έχουν ένα βασικό κοινό χαρακτηριστικό: είναι φλογεροί κι αδιαπραγμάτευτοι εθνικιστές. Συχνά προέρχονται από τον Στρατό, όπως ο Περόν, ο Άρμπενθ στην Γουατεμάλα, οι κινηματίες αξιωματικοί που στην δεκαετία του ‘60 έκαναν τη αγροτική μεταρρύθμιση στο Περού, ο Τσάβεζ κλπ.  Ο ίδιος ο μεγάλος ήρωας όλης της Λατινικής Αμερικής, που στέκεται για τους λαούς της ένα σκαλί κάτω απ’ τον Χριστό, ο Libertador, ο Ελευθερωτής Σιμόν Μπολιβάρ, ήταν στρατιωτικός.

Το καταστατικό των Sandinistas, ξεκινούσε με την φράση «Somos Nacionalistas…», είμαστε εθνικιστές. Το σύνθημα που γεμίζει τους τοίχους στην Κούβα και το υιοθέτησε κι ο Τσάβεζ είναι «Patria o Muerte», Πατρίδα ή Θάνατος.

Σε αυτή την χορεία των εθνικιστών λαϊκιστών ηγετών ανήκει κι ο βενεζουελιανός αξιωματικός των αλεξιπτωτιστών, ο Ούγκο Τσάβεζ. Αυτό το κράμα εθνικισμού, λαϊκισμού και machismo διαπερνά όλη την Λατινική Αμερική, με ή χωρίς μαρξιστικό επίχρισμα. Η κολωνακιώτικη ή εξαρχειώτικη αριστερά των βαρεμένων διεθνιστικών συνιστωσών, δεν θέλει να ξέρει, πχ για την macho περιφρόνηση, την αντιπάθεια του Τσε και του Φιντέλ για τους ομοφυλόφιλους. Ο κομμαντάντε Τσε Γκεβάρα, αμέσως μετά την νίκη του κινήματος της 29^ης Ιουλίου, μάζευε τις «αδερφές» σε στρατόπεδα συγκέντρωσης για «αναμόρφωση», μαζί με τους χαφιέδες και τους μισθοφόρους του Μπατίστα. Παρά όμως την «επαναστατική θέρμη» του κομμαντάντε, δεν το ‘κοψαν το χούϊ. Κιχ δεν βγάζουν οι εγχώριοι αριστεριστές μας για αυτή την μη «πολιτικά ορθή» στάση του Αργεντίνου επαναστάτη.

Εάν Έλληνας χρησιμοποιήσει το 1/10 της φρασεολογίας, των συνθημάτων και των πρακτικών που χρησιμοποιούσε ο Τσάβεζ και το κίνημα του ή χρησιμοποιούν ακόμη οι Κουβανοί, σύσσωμη η Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ/Βίλα Αμαλία (Σόρος) κι οι τρελοσυνιστώσες, με αφρούς στο στόμα, θα τους καθύβριζαν ως χρυσαυγίτες, ναζί, ρατσιστές και άλλα ωραία, από αυτά που επιφυλάσσει η «ΑΥΓΗ» και οι διαδικτυακές συνεργαζόμενες πατσαβούρες της, σε όποιον δεν υποκλίνεται στις ιδεοληψίες τους.

Στην Λατινική Αμερική η Αριστερά, κατά κανόνα, είναι βαθιά πατριωτική, εθνικιστική και …macho, με τρόπο που θα σόκαρε έναν ευρωπαίο και τα «νούμερα», που εδώ υποδύονται τους «ομολόγους» της.

Κι όταν επιτίθεμαι στους ημετέρους της διαταραγμένης κολωνακιώτικης κι εξαρχειώτικης αριστεράς, δεν αναφέρομαι στο ΚΚΕ, στους λίγους σοβαρούς διανοούμενους, που βρίσκεις με το ντουφέκι, δεν αναφέρομαι στον Λαφαζάνη ή στον Αλαβάνο, που λένε καθαρές κουβέντες. Διαφωνείς αλλά τους σέβεσαι. Δεν αναφέρομαι καν στην συγκυριακή βάση του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ/Βίλα Αμαλία (Σόρος). Αγανακτισμένοι απλοί άνθρωποι είναι. Αναφέρομαι πάντα στην τυχοδιωκτική «Τσίπρας Α.Ε.», την ομάδα των αδίστακτων στελεχών, που δεν πιστεύουν σε τίποτα απολύτως. Αναφέρομαι στον, κατά δήλωση του, βυσματία κοπανατζή και «σκονάκια», που πήγε να αποτίσει φόρο τιμής σ’ ένα Λοκατζή εθνικιστή στην Βενεζουέλα! Τι κοινό έχετε, ρε Αλέξη; Από δυο πόδια και δυο χέρια;

Απλά πράγματα, αδέρφια. Στην Λατινική Αμερική η Αριστερά είναι συνήθως πατριωτική – εθνικιστική, χριστιανική (!). Στην Ελλάδα, η ντεμέκ αριστερά του Αλέξη, είναι πατριδοκτόνα. Θαυμάζουν τον πατριωτισμό, τον φλογερό εθνικισμό αλλά των …άλλων. Εδώ, γουστάρουν αποδόμηση, χαζοχαρούμενο γενιτσαρικό διεθνισμό. Νέτο σκέτο. Για την εθνική ταυτότητα δεν το συζητάμε. Και, τώρα που το θυμήθηκα, συχνά ο Ούγκο Τσάβεζ ξεκινούσε τις παρεμβάσεις του κάνοντας τον σταυρό του με τον τρόπο των πιστών καθολικών. Συχνές οι αναφορές του στην πίστη του στον Χριστό. Λοιπόν ρε Αλέξη, για πες μας και γι’ αυτό, για πες…

(Δημοσιεύεται στην “Κυριακάτικη Δημοκρατία”)

http://www.eglimatikotita.gr/2013/03/blog-post_5109.html

Πλύση εγκεφάλου στα παιδιά Ε' και Στ' Δημοτικού. Η δική μας πρόταση στους μαθητές.

Σχολιάζουμε την εγκύκλιο του υπουργείου Παιδείας (υπογραμμίζοντας τις επίμαχες λέξεις και σχολιάζοντας με κόκκινο). 
Στο τέλος κάνουμε τη δική μας πρόταση στους μαθητές.

"και στη χώρα μας, όπου έχουν εγκατασταθεί μετανάστες και πρόσφυγες" 

•  Κατ αρχήν, εσκεμμένα συγχέονται οι έννοιες λαθρομετανάστες (εισήλθαν στη χώρα παράνομα), μετανάστες (είναι όσοι μεταναστεύουν νόμιμα σε άλλη χώρα πχ για εργασία ή για μόνιμη διαμονή) και πρόσφυγες (αφορά ακραίες περιπτώσεις πολέμου, πολιτικών διώξεων κλπ). Οι  λαθρομετανάστες -γιατί σε αυτούς αναφέρεται κατ ουσαίαν η εγκύκλιος- χαρακτηρίζονται αυθαίρετα ως "μετανάστες" και ως "πρόσφυγες".

"κυνηγημένοι από τις δικές τους χώρες από την ανέχεια, τον πόλεμο και τις διώξεις,"

• Προσέξτε πόσο έξυπνα δικαιολογούν τη λαθρομετανάστευση:  Όποιος αισθάνεται ότι βιώνει "ανέχεια" έχει δικαίωμα να μετακινηθεί σε όποια χώρα θέλει.

"υπάρχουν άνθρωποι που τους θεωρούν υπεύθυνους και για τα δικά μας προβλήματα". 

• Τα προβλήματα είναι "δικά μας" και κακώς "υπάρχουν άνθρωποι" που θεωρούν "υπεύθυνους" τους λαθρομετανάστες! Δεν νομίζω τώρα, να τολμήσει κανείς να ισχυριστεί ότι πχ για την αυξημένη εγκληματικότητα ή για την αυξημένη ανεργία ευθύνονται και οι λαθρομετανάστες ε;; ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ. Δεν θα το συζητήσουμε! Αυτά είναι "δικά μας" προβλήματα. Τέλος.! 

"Γι’ αυτό το λόγο πολλές φορές οι μετανάστες και οι πρόσφυγες πέφτουν θύματαρατσιστικής βίας." 

• Υπάρχουν εκατομμύρια λαθρομετανάστες στην Ελλάδα. Πόσα περιστατικά ρατσιστικής βίας υπάρχουν; ΑΠΕΙΡΟΕΛΑΧΙΣΤΑ. Οι λαθρομετανάστες επιβιώνουν και στέλνουν και χρήματα στις πατρίδες τους. Κι όμως η εγκύκλιος περνάει το μήνυμα στα ανήλικα παιδιά ότι"πολλές φορές" .. "πέφτουν θύματα ρατσιστικής βίας"!!

"Είτε στη δουλειά τους – υπάρχουν αρκετά κρούσματα ξυλοδαρμού τους την ώρα που επιστρέφουν κατάκοποι στο σπίτι" 

• Μάλιστα, είναι συχνό το φαινόμενο, "αρκετά κρούσματα".  Αφού το λέει η εγκύκλιος του Υπουργείου, έτσι θα ναι. Σχεδόν κάθε μέρα, την ώρα που επιστρέφουν "κατάκοποι" (από το λαθρεμπόριο και τις κλοπές;) στο σπίτι, έχουμε τον "ξυλοδαρμό" τους!! 

"– ή ακόμα και στο σχολείο - όπου ο «ξένος» μαθητής αντιμετωπίζεται κάποιες φορές με καχυποψία, με εχθρότητα, ή ακόμα και με λεκτική ή σωματική βία."

• Νέο δεδομένο του Υπουργείου: ο "ξένος μαθητής" αντιμετωπίζεται "με εχθρότητα" και "με λεκτική ή σωματική βία". Η πραγματικότητα είναι ακριβώς ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ: τη βία την βιώνει ο Έλληνας μαθητής, από τις παρέες-συμμορίες αλλοδαπών (μαθητών ή εξωσχολικών). Δεν γνωρίζουμε πολλούς Έλληνες μαθητές που θα τολμούσαν να βιαιοπραγήσουν. Η εγκύκλιος όμως καλλιεργεί αισθήματα ενοχής στους Έλληνες μαθητές

• Για την ΣΤ’ Τάξη (Σκέφτομαι και Γράφω):

Με αφορμή κάποιο περιστατικό από την καθημερινότητά σας, που έλαβε χώρα σε δημόσιο χώρο (λεωφορείο, προαύλιο, άλλη δημόσια υπηρεσία)και στο οποίοήσασταν παρόντες ως παρατηρητές ή/και συμμετέχοντες, γράψτε τη γνώμη σας για τον τρόπο που ο καθένας χωριστά αλλά και με συλλογικό τρόπο μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τα ρατσιστικά φαινόμενα και τη βία. Γράψτε τις ιδέες σας για το πώς μπορεί να βοηθήσει το σχολείο- εκπαιδευτικοί και μαθητές - σε μια τέτοια προσπάθεια."

• αυτό θα πει φασισμός: το περιστατικό ρατσιστικής βίας ΕΓΙΝΕ. Τέλος. "Γράψτε" τώρα, υποχρεωτικά, "Γράψτε τις ιδέες σας (προσέξτε, όχι γενικά τις ιδέες σας αλλά) για τον τρόπο που θα αντιμετωπίσουμε τα ρατσιστικά φαινόμενα"

• Για την Ε’ Τάξη (Ζωγραφική):
Τίτλος ζωγραφικής: «Στην ξενοφοβία και στη ρατσιστική βία δεν σιωπώ – με τα χρώματά μου εκφράζω τη γνώμη μου και δυναμώνω τη φωνή μου».

• Όπως βλέπετε η "ξενοφοβία" και η "ρατσιστική βία" (εννοεί σε βάρος των λαθρομεταναστών) είναι δεδομένη. Είσαι υποχρεωμένος να την εκφράσεις "με τα χρώματα" και να "δυναμώσεις τη φωνή σου" (το παιδί της Ε Δημοτικού; πως δηλαδή να δυναμώσει τη φωνή του;).

"Όροι συμμετοχής
Ο διαγωνισμός θα 
διεξαχθεί από 28 Φεβρουαρίου 2013 μέχρι και 19 Απριλίου 2013 κατά τη  διάρκεια των μαθημάτων και όχι ως κατ’ οίκον εργασία. 

•  "κατά τη διάρκεια των μαθημάτων και όχι ως κατ' οίκον εργασία". Για να μην μπορεί ο γονιός να επηρεάσει με οποιονδήποτε τρόπο το παιδί.

"Ως εκ τούτου κρίνεται σημαντικό να διατεθεί μία τουλάχιστον διδακτική ώρα για τη συμμετοχή των μαθητών στο Διαγωνισμό."

• Έτσι, το διευκρινίζουμε, "μία τουλάχιστον διδακτική ώρα". Βέβαια, αν ο δάσκαλος έχει ιδιαίτερες αντιρατσιστικές ευαισθησίες ας αφιερώσει όσες θέλει, μέχρι να πειστεί ότι η πλύση εγκεφάλου και τα αισθήματα ενοχής στους Έλληνες εμπεδώθηκαν καλά.

"Πριν από το διαγωνισμό θα προηγηθεί ενημέρωση των μαθητών από το Διευθυντή και τους Εκπαιδευτικούς των τμημάτων για το θέμα των προσφύγων"

• Έτσι πριν υποχρεωθεί ο μαθητής "να γράψει" και να "ζωγραφίσει" πρέπει να προηγηθεί "ενημέρωση από το Διευθυντή και τους εκπαιδευτικούς" (οργανωμένη η πλύση εγκεφάλου, δεν θα μας ξεφεύγει με τίποτε!)

Ε λοιπόν κάνουμε κ εμείς μια πρόταση:

Οι μαθητές να γράψουν για την πραγματική ρατσιστική βία:

 
Εδώ και 20 χρόνια δεν μπορούμε να κυκλοφορήσουμε με ασφάλεια στο δρόμο.  
Οι πραγματικοί Ρατσιστές (Αλβανοί, Γεωργιανοί, βούλγαροι κλπ) συγκροτούν ρατσιστικές συμμορίες  και ληστεύουν.
Μας επιτίθενται στο δρόμο, στο λεοφορείο και κλέβουν τα πορτοφόλια, τα κινητά, τα λιγοστά πλέον χρήματα μας. Έχουν ρημάξει κυριολεκτικά τα πάντα. Μέχρι τα σίδερα από τις σιδηροτροχιές και τα καλώδια και τους μετασχηματιστές της ΔΕΗ κλέβουν.


Εισβάλουν μέσα στα σπίτια γερόντων, τους βουλώνουν το στόμα με πετσέτες και φεϊζόλ και τους αφήνουν ετοιμοθάνατους να πεθάνουν από ασφυξία.
Σε άλλες περιπτώσεις τους ξυλοκοπούν ασύστολα μέχρι να τους αποκαλύψουν που έχουν κρυμμένα τα χρήματα ή βιάζουν ακόμη και ηλικιωμένες γυναίκες.

Τα πεζοδρόμια είναι γεμάτα από λαθρομετανάστες που διακινούν παράνομα εμπορεύματα, χωρίς καμία άδεια, χωρίς να αποδίδουν το ΦΠΑ και χωρία να κόβουν αποδείξεις για την εφορία, καλείς τη Δημοτική Αστυνομία και δεν επεμβαίνει κανείς.
Ο Έλληνας καταστηματάρχης υποχρεώνεται να πληρώνεις ενοίκιο, ΤΕΒΕ, φόρο, δημοτικά τέλη, λογαριασμούς, αδυνατεί να αντεπεξέλθει και κλείνει το μαγαζί του.


Στα νοσοκομεία, για να εξεταστούν στα τακτικά ιατρεία οι Έλληνες πολίτες πρέπει να πληρώσουν παράβολο (5-10 ευρώ). Στα ίδια νοσοκομεία, οι λαθρομετανάστες εξετάζονται ΔΩΡΕΑΝ. Υπάρχουν δεκάδες ιατρεία ΜΚΟ που δίνουν φάρμακα και εξετάζουν δωρεάν μόνον αλλοδαπούς.


Αυτή είναι η πραγματικότητα. 
Γράψτε λοιπόν μικροί μαθητές και ζωγραφίστε αφού έτσι σας υποχρεώνουν.
Γράψτε και ζωγραφίστε αν θέλετε, την αλήθεια. 
Να σταματήσει επιτέλους η ρατσιστική βία και η αδικία σε βάρος των Ελλήνων.

Να μπορούμε να κυκλοφορούμε με ασφάλεια στους δρόμους.
Να πεθαίνουν οι γέροντες μας από τα γηρατειά και όχι από βίαιες εγκληματικές ενέργειες.
Να μπορεί να ζει ο κάθε νόμιμος μετανάστης και πρόσφυγας στην χώρα μας με ασφάλεια αλλά να μπορούμε να ζήσουμε και εμείς. Δικαιώματα που προστατεύονται από το Σύνταγμα της Ελλάδος (άρθρο 5, παρ.1 και 2).
Φτάνουν πια, τα αισθήματα ενοχής που μας καλλιέργησαν. Έχουμε και εμείς δικαιώματα σε αυτή τη χώρα.

ΟΧΙ ΣΤΟ ΡΑΤΣΙΣΜΟ  

ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

antiparakmi

Πλούσιες επιχορηγήσεις για την Μ.Κ.Ο της Ρεπούση

ΟΙ ΕΞΑΘΛΙΩΜΕΝΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ

Πλούσιες επιχορηγήσεις λαμβάνει η Μ.Κ.Ο της βουλευτού Ρεπούση Μαρία, η οποία προφανώς αγνοεί την ρακένδυτη κατάσταση των πολιτών, και συνεχίζει να τους προκαλεί μέσω της "κότας με ατα χρυσά αυγά" το Δημόσιο που την χρηματοδοτεί. Δηλαδή οι ίδιοι οι εξαθλιωμένοι πολίτες.

Συνωστισμός κρατικών επιχορηγήσεων για την Μη Κυβερνητική Οργάνωση της Ρεπούση
Η βουλευτής της ΔΗΜΑΡ Ρεπούση, εκτός της προσπάθειας για διαστρέβλωση της ιστορίας (συνωστισμός στη Σμύρνη κλπ), ηγείται και της ΜΚΟ Κέντρο Γυναικείων Μελετών και Ερευνών «Διοτίμα», με έδρα την Αθήνα.

Δημοσιεύματα του Τύπου όπως και στοιχεία που έχουν δημοσιευθεί στην ιστοσελίδα του προγράμματος «Διαύγεια» κάνουν λόγο για έναν χορό κρατικών επιδοτήσεων και επιχορηγήσεων, με κατασπατάληση δημοσίου χρήματος σε υψηλούς μισθούς αργόμισθων στελεχών της εν λόγω ΜΚΟ, με υπερκοστολογήσεις διαφημιστικών φυλλαδίων, ιστοσελίδων, διοργάνωση εκδηλώσεων και ημερίδων που κοστίζουν χιλιάδες ευρώ. Όλα αυτά συνθέτουν το ανεξέλεγκτο «πάρτυ» της ΜΚΟ της Ρεπούση, βουλευτή της ΔΗΜΑΡ, ένα πάρτυ το οποίο γίνεται στις πλάτες του Έλληνα φορολογούμενου που βλέπει καθημερινά το εισόδημά του να μειώνεται.

Αξίζει να αναφερθεί ότι, μόνο για το έτος 2011, το Κέντρο Γυναικείων Μελετών και Ερευνών «Διοτίμα» επιχορηγήθηκε και μοιράστηκε το ποσό της τάξεως των 3.800.000 ευρώ, για πρόγραμμα που υλοποίησε, από την Γενική Γραμματεία Ισότητας του Υπουργείου Εσωτερικών. Για την εκπόνηση μελέτης με θέμα «Γυναικεία μετανάστευση στην Ελλάδα» μοιράστηκε 294.872 ευρώ, για ενημερωτική εκστρατεία σχετικά με το trafficking γυναικών υπηκόων τρίτων χωρών μοιράστηκε 200.000 ευρώ. Ως εταίρος στο πρόγραμμα συνΑΝΑΠΤΥΞΗ μοιράστηκε το ποσό των 720.763 ευρώ. Για το πρόγραμμα «Ανάπτυξη ανθρώπινου δυναμικού 2007-2013» έλαβε  15% από το ύψος της επιχορήγησης που ανερχόταν στα 380.000 ευρώ, και όπως φαίνεται, δεν υπάρχει τέλος στο όργιο κατασπατάλησης του δημοσίου χρήματος.

defencenet.gr

Αμείωτος ο κατήφορος της ΔΗΜΑΡ στην Θράκη

·         Νέα ανδραγαθήματα των εκπροσώπων της ΔΗΜΑΡ Ροδόπης, παρέα με τον Τούρκο πρόξενο και τους πρακτορίσκους του…

Για τη ΔΗΜΑΡ Ροδόπης, όπως και για τον πραγματικά απίστευτο άθλο της να ξεπερνάει συχνά σε ελληνομηδενισμό ακόμη και τα κεντρικά του…μαγαζιού (τα οποία στελεχώνουν, ως γνωστόν, εγνωσμένοι τιτάνες φιλοπατρίας τύπου Ρεπούση ή Γιαννακάκη), σας έχουμε γράψει πολλές φορές (και στην προεκλογική περίοδο και την εποχή που συζητιόταν το θέμα με τους ιμάμηδες, αλλά και άλλοτε).

    Επιβεβαιώνοντας λοιπόν πριν από λίγες μέρες για μια ακόμη φορά τον…καλύτερο εαυτό τους, τα παληκάρια ξαναχτύπησαν – και μάλιστα με διπλό χτύπημα! Ο λόγος αρχικά για την επίσημη επίσκεψη που πραγματοποίησαν (27/2) στα γραφεία της «Πολιτιστικής Εκπαιδευτικής Εταιρείας Μειονότητας Δυτικής Θράκης»  (ΠΕΚΕΜ) (που δεν είναι φυσικά άλλη από το…υποκατάστημα εκπαίδευσης του Τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής) ο υποψήφιος βουλευτής του κόμματος Ιλχάν Αχμέτ και ο πρόεδρος της νομαρχιακής οργάνωσης Δάμων Δαμιανός (1η φωτογραφία). Τους υποδέχτηκαν φυσικά ο γνωστός τουρκοπράκτορας-πρόεδρος της ΠΕΚΕΜ Τζεμίλ Καμπζά και τα λοιπά μέλη του ΔΣ, μεταξύ αυτών βεβαίως και η επίσης σεσημασμένη για το ορκισμένο ανθελληνικό έργο της πρακτοράντζα Περβίν Χαϊρουλλάχ. 

    Όπως διαβάζουμε στο μειονοτικό περιοδικό της Κομοτηνής «Ρόντοπ Ρουζγκαρί», «ο πρόεδρος της ΠΕΚΕΜ Τζεμίλ Καμπζά εξέφρασε την ικανοποίηση του για την επίσκεψη των στελεχών της ΔΗΜΑΡ και τους ευχαρίστησε γι’ αυτό (σ.σ. ε βέβαια, λίγο πράμα είναι να είσαι ένα τουρκοπληρωμένο υπονομευτικό χαφιεδομάγαζο και να σου παρέχει «νομιμοποίηση» ένα ελλαδικό κόμμα, αυτοφερόμενο μάλιστα και ως…προοδευτικό;). Κατά τη συνάντηση που διεξήχθη σε ένα περιβάλλον ειλικρίνειας (σ.σ. περί αυτού είμαστε απολύτως βέβαιοι), τα μέλη της ΔΗΜΑΡ ανακοίνωσαν τις σχετικές με τα μειονοτικά θέματα πολιτικές τους, καθώς και τα μελλοντικά τους σχέδια (σ.σ. Ποια άραγε; Πρόταση π.χ. για μετατροπή όλων των λυκείων του νομού σε τουρκόφωνα; Για σύνορα στον Νέστο; Για υποχρεωτικό σουνέτ όλων των αρένων της Θράκης άνω των 5 ετών; Θα δείξει…). Παράλληλα αναφέρθηκε πως ένας από τους βασικούς σκοπούς ίδρυσης της ΔΗΜΑΡ ήταν και ο αμοιβαίος διάλογος γύρω από το θέμα της μειονοτικής εκπαίδευσης»(σ.σ. !!!!).

    Και για να ολοκληρωθεί μέσα στο μυαλό σας η εικόνα για το ποιοι…ζουν ανάμεσά μας εδώ στη Θράκη, περνάμε αμέσως και στο…δεύτερο χτύπημα που σας προαναγγείλαμε. Σαν να μην έφτανε λοιπόν η επίσκεψη στην ΠΕΚΕΜ, την ίδια ακριβώς εποχή η τοπική ΔΗΜΑΡ αποφάσισε να παραθέσει γεύμα και στο ίδιο το…αφεντικό. Ναι, στον Τούρκο πρόξενο Ιλχάν Σενέρ εννοούμε! Πλάνο από το event βλέπετε στη δεύτερη φωτογραφία, με τον Σενέρ πρώτο από δεξιά και πιο δίπλα τα στελέχη του κόμματος Συμεών Σολταρίδη, Δάμωνα Δαμιανό και Ιλχάν Αχμέτ.

    Και βέβαια, πέραν των τετριμμένων…οσφυοκαμπτικών χαριεντισμών, τίποτε το πολύ σημαντικό δεν νομίζουμε να διημείφθη (σιγά να μην τους δώσει τώρα κι αναφορά ο πρόξενος). Το ίδιο το συμβάν καθ’ αυτό όμως χρήζει αναμφίβολα ενός σχολίου. Γιατί τέτοιο συμβάν εμείς πραγματικά πρώτη φορά το βλέπουμε. Και όχι φυσικά πως δεν ξέρουμε για τις…πονηρές προεκλογικές συναντήσεις  διαφόρων  «Ελλήνων» πολιτευτών με τον εκάστοτε πρόξενο. Αλλά πρώτη φορά βλέπουμε έτσι – φόρα παρτίδα – ένα κόμμα της ελληνικής Βουλής να παραθέτει επίσημο γεύμα στον υπονομευτή της ελληνικής κυριαρχίας στην ελληνική Θράκη.

    Εμετός; Ειλικρινά δεν ξέρουμε. Καμμιά φορά ακόμη κι η ελληνική γλώσσα δείχνει πολύ φτωχή για να εκφράσει επαρκώς τα πάντα…

Πηγή

7 Μαρτίου 1947 "Απόψε κρυφομίλησε η λευτεριά με μένα. Πάψετε, Δωδεκάνησα, νάστε συλλογισμένα"

"Απόψε κρυφομίλησε η λευτεριά με μένα. 

Πάψετε, Δωδεκάνησα, νάστε συλλογισμένα"

Αντί άλλου αφιερώματος το ιστολόγιο αποφάσισε να αναδημοσιεύσει την συγκλονιστική ομιλία του λόγιου Δωδεκανήσιου καθηγητή Φώτη Βαρέλη που εκφώνησε την εβδόμη Μαρτίου του 1988.  

Λόγος Πανηγυρικός της 7ης Μαρτίου 1988 Για τα 40 χρόνια της Ενσωμάτωσης της Δωδεκανήσου στη μητέρα Ελλάδα.

Επιμέλεια: Νίκος Νικολάου - Αντώνης Αγγελής

Κύριε Πρόεδρε,       Σχεδόν τα τρία τέταρτα του αιώνα τα πέρασα στα θρανία, άλλοτε μαθητής κι άλλοτε δάσκαλος.        Είχα, βλέπετε, την τύχη να διδάσκω μέχρι σήμερα. Δεν μου είναι λοιπόν εύκολο, τώρα που πλησιάζω τα 80 μου χρόνια, να κάμω διαφορετικά.        Χωρίς να το θέλω αισθάνομαι ήδη την παρουσία του κόσμου σαν ένα κάλεσμα προς μια τάξη νοητή. Κι εδώ μεταφέρεται το χρέος σε μένα, να ζητάνε να γίνει απ' το δικό μου λόγο η μεταλαμπάδευση της φλόγας του μεγάλου γεγονότος, που για τον τόπο μας σημαδεύεται μ' αυτή την ημέρα. Δέχτηκα, αγαπητοί μου φίλοι, με ευχαρίστηση, κι απάνω σ' αυτό ακριβώς είναι που θα ζητήσω να δεχθείτε και σεις με την ίδια ευχαρίστηση, αυτό που εγώ πιστεύω σαν το πιο εποικοδομητικό στοιχείο γι' αυτή την προσπάθεια όλων μας.        Μια και πρόκειται να γίνει μέσα απ' τη δική μου ψυχική και πνευματική διαδικασία αυτή η αμοιβαία μετάσταση προς το γεγονός, θέλω να νιώσω κατ' αρχήν ελεύθερη τη συνείδησή μου, πάνω στην απόφαση που έχω πάρει ν' αντλήσω από δικές μου συγκινήσεις.        Να 'χω την ευκολία, μ' ένα λόγο, να μιλήσω αυθόρμητα και αληθινά. Κι αν το αληθινό προσφέρει κάτι για το ωραίο, τότε γιατί όχι και ωραία. Θα σταθώ λοιπόν στον γύρο της περιοχής μου. Όμως, απ' το ξάγναντο, που μου διαγράφει ο ορίζοντας μου, αυτής της στιγμής.        Δεν το βλέπω βέβαια σαν δεδομένο από πρώτα, πως θα 'χω την καλή μου την ώρα, όπως καμιά φορά στην τάξη, αφού δέχομαι τόση ακτινοβολία από την εκ των έξω λαμπρότητα, και θαμπώνομαι από την πανηγυρική ευπροσηγορία του ακροατηρίου.        Ύστερα είναι και τούτο, που μου λέει ότι, μπροστά σε τόση και ποικίλη και εξέχουσα συμμετοχή απ' όλη την πατρίδα, βρίσκεται ήδη εξαντλημένη η δεξαμενή της προσφοράς ενός δασκάλου. Ωστόσο εγώ έχω εξομολογηθεί. Δεν μπορώ να ξεφύγω απ' αυτό που ξεκινάει από μέσα μου. Και μια και μου 'γινε η μεγάλη τιμή, ας μείνει κοντά μου και το ανάλογο θάρρος. Και αρχίζω έτσι. Κάπως προφητικά.       Βυθοί θαλασσών ανυψώνονται και γίνονται βουνά, βουνά καταποντίζονται και γίνονται θάλασσες. Πολλά ξεχνιούνται με την αλλαγή των γενεών και με το γύρισμα των καιρών πολλά μεταβάλλονται. Λαοί και γλώσσες λαών εξαφανίζονται προς το βάθος του παρελθόντος και ουδέποτε επανέρχονται. Όμως τούτη η ημέρα ήρθε. Όσο κι αν βάρυνε ο χρόνος απάνω της, όσο κι αν η αυγή της ελληνικής της μοίρας χάνονταν σε διαδοχή οριζόντων, που και το τελευταίο τους αγνάντεμα έβγαινε πέρα απ' την περιστροφή της ιστορίας αυτουνού του τόπου, αυτή η μέρα ήρθε.        Και δεν θα θελα τίποτε άλλο αυτή την στιγμή. Να κατάφερνα μονάχα, θα 'θελα, να 'παιρνα τον νου και την ψυχή σας στα σημάδια του χρόνου, που σαν άστρα δείχνουν το φως τους αποκεί που δεν φτάνει τίποτα, δείχνουν και το σκοτάδι γύρω τους, πόσο είναι μεγάλο, δείχνουν και το γύρισμα σιγά-σιγά κι αργά προς την αυγή τούτη. Σ' αυτό το θέαμα θα 'θελα να πάμε. Ας δοκιμάσουμε.        Έλαμψε πρώτα το 1821. Έλαμψε, βρόντησε, έβρεξε. Για μας εδώ μόνο η αστραπή έδειξε το δρόμο. Ήρθε με τη σειρά του το 1912. Μπήκαν κάποιοι δυτικοί σύμμαχοι για να μας συντρέξουν στους πόθους μας. Τους πιστέψαμε. Όμως, εδώ βρισκόταν η Νύμφη του Ηλίου και την ερωτεύτηκαν. Ανθρώπινος πόθος ο έρωτας. Κακός όταν γίνεται απαράδεκτος. Και πιο κακός όταν δεν επιτρέπεται το διαζύγιο.        Ήρθε ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος. Και ήρθε μαζί του και το τέλος του: το 1919. Καθαρίζονται τα ερείπια, γυρνάν στον τόπο και τα σπίτια τους οι στρατιώτες που επέζησαν, εκατομμύρια νέες φροντίδες λέγονται τώρα πράξεις αποκατάστασης της ειρήνης, απολογισμοί και σκέψεις για να σχεδιασθεί η γεωγραφία του νέου κόσμου.        Μέσα στον αναβρασμό τούτου, εμείς θα σταματήσουμε με τη φαντασία μας στην εκκλησούλα ενός απ' τα χωριουδάκια μας, που γιορτάζει την Ανάσταση του Χριστού κι είν' έτοιμος ο παπάς του να βγει στην αυλή, να διαβάσει το Ευαγγέλιο, να ψαλεί το "Χριστός Ανέστη", κι αμέσως να βροντοφωνηθεί το "Ζήτω η Ελλάδα", απ' όλα τα στόματα, να φθάσει παντού αυτή η φωνή, να φθάσει κι ως τ' αυτιά αυτωνών, που μαζεμένοι σε μια πρωτεύουσα πόλη της Ευρώπης, συζητάν για την τύχη των λαών του κόσμου.        Όμως, μια και το αναφέραμε, καλά θα κάνουμε αν πάμε πρώτα εκεί. Είναι αναμφισβήτητα μια απ' τις ευγενέστερες προσπάθειες του ανθρώπου να ζητάει την ικανοποίηση της φιλοδοξίας του, να ζητάει τη δόξα του από μια συμμετοχή σε τέτοιου είδους αγώνες για την ισορροπία των εθνών. Να ζητάει φιλοσοφία δική του που θα τον στηρίζει στη λύση του προβλήματος των πολέμων και της πορείας της ιστορίας, που περπατάει προς το μέλλον σχεδόν με τα μάτια κλειστά.        Ο σεβασμός προς τους ανθρώπους αυτούς πρέπει να 'ναι απεριόριστος και η ευγνωμοσύνη μας μεγάλη. Ωστόσο πρέπει πάντα να θεωρούμε τον εαυτό μας αφελή όταν πιστεύει κι αυτός με κλειστά μάτια ότι, τον ευγενικό σκοπό τον ακολουθεί πάντα κι ευγενικό αποτέλεσμα. ωΤο ότι πάντα φθάνει στο να υπογραφούν χαρτιά όπου η αλήθεια ανακατεμένη με κάποιο ψέμα παύει να 'ναι αλήθεια, σαν την μαθηματική πράξη, συν επί πλην ίσον πλην, αυτό το ξέρουμε.        Σαν τον έμπορο λ.χ. που αγοράζει ροδάκινα όχι τα ώριμα, αλλά σχεδόν τα άγουρα, αυτά δηλαδή που θα κρατήσουν σε συσκευασία για το εμπόριο, έτσι κι εδώ τα λόγια συσκευάζονται. Αραδιάζονται και τυλίγονται με όλα τα προφυλακτικά μέσα της διατήρησης. Μπλέκουν ανάμεσα στα "εάν" "επειδή" "δεδομένου ότι" "εν περιπτώσει" "λαμβανομένου υπόψη" κ.α. τέτοια γυαλόχαρτα, μ' ένα σκοπό ν' ανταποκριθούν σε ανύποπτες δυσκολίες ή ευκαιρίες.        Σαν το χαρτί στο χαρτοπαίγνιο που ο καθένας το υπολογίζει σαν κέρδος ενώ σύγχρονα τον κρατάει σ' αγωνία η μπλόφα. Γι' αυτό στην ιστορία των λαών, καμιά ιστορική πράξη, όσο κι αν ψάξουμε καλόβουλα, δεν θα την βρούμε να 'ναι χτισμένη σε στέρεα θεμέλια πανανθρώπινης συνεννόησης. Δεν αποκλείεται να θέλουν. Ναι, οπωσδήποτε πολλοί θα θέλουν. Είναι όμως ο σκόρος της φθοράς. Είναι η διαδοχή. Είναι η ανθρώπινη φύση που είναι αδύνατη και δεν μπορεί. Ως τα σήμερα, τουλάχιστον, δεν μπόρεσε.        Και τώρα, αφού είδαμε κι ακούσαμε τη γλώσσα του συνεδρίου εκεί στην Ευρώπη, ας γυρίσουμε στο εκκλησάκι μας, εκεί που το αφήσαμε, που ο παπάς είναι έτοιμος να βγει στην αυλή για το "Χριστός Ανέστη" και το "Ζήτω η Ελλάδα". Ρωτάει όμως πρώτα τον ξυπνητή, αν είναι όλοι παρόντες. Το χωριό συνήθιζε να κάμνει την Ανάστασή του στις πέντε το πρωί. Ο ξυπνητής πήγαινε νωρίτερα και γυρνώντας σπίτι-σπίτι, τούς ξυπνούσε όλους. Σε κάθε "Χριστός Ανέστη" έπρεπε να 'ναι όλοι παρόντες. Πόσο μάλλον σήμερα. Αλλά και σε όλες τις γιορτές τις μεγάλες τουλάχιστον το ίδιο συνέβαινε. Ήταν η κοινωνική τους ανάγκη που το ζητούσε.        Ήρθε στον νου μου κάτι που θα εξυπηρετήσει πολύ την προσπάθειά μου, αυτή τη στιγμή. Θυμήθηκα μια αποστολή των διαμαρτυρομένων, κατά τα τέλη του 16ου αιώνα, στον Πατριάρχη Ιερεμία τον Β΄. Ανάμεσα στ' άλλα δεν μπορούσαν να καταλάβουν το πώς οι ορθόδοξοι έλληνες (σκλάβοι τότε) ζητούνε, ψάλλοντας βοήθεια "ταις πρεσβείαις των Αγίων", από μεσάζοντες δηλαδή προς τον Θεό, αντί να προσεύχονται κατευθείαν προς Εκείνον. Ο Πατριάρχης βέβαια απάντησε θαυμάσια.        Εγώ ωστόσο παρασύρθηκα. Μπήκα σ' εκείνο που οι απεσταλμένοι δεν ήταν δυνατόν να καταλάβουν. Αυτά όλα, ο ξυπνητής, το να 'ναι όλοι παρόντες, να μη λείπει ακόμα κι ο άρρωστος κι ο ξωτάρης κι ο βαριαγέροντας, μεσολάβησαν παράξενα στη σύλληψη του οράματός μου. Είδα την ψυχή του τόπου τούτου και των ανθρώπων του, πώς συμβιβάζονταν μέσα στην προσδοκία τους με τον Θεό τους και τους αγίους τους.        Τόπος, χρόνος, άνθρωπος, γλώσσα, Θεός, γίνανε όλα ένα. Αλλού φως, αλλού φωνή, αλλού κορφή και μονοπάτι, αλλού φάρος στο πέλαγος και ψαλμός στο μοναστήρι, όλα σαν χέρια απλωμένα να δείχνουν προς ένα σημείο το ένα στο άλλο για να μη χαθούν. Σκιά του δέντρου, δροσιά του βράχου, ένας στάβλος μέσα στη βροχή με τη σκιά του, τα ξύλα, το αλεύρι ακόμα και το νερό και το λάδι και το τηγάνι, και τον ύπνο στο παραγώνι του, ένα μοναστήρι με την πηγή στον γύρο της αυλής και τον ίσκιο του. Με τα σπίρτα στο θολωτό και το λάδι, το κεράκι για το φως και τη δέηση στον ορισμό του επώνυμου Αγίου που το ορίζει και την Παναγιά Δέσποινα πλάι του.        Κι οι γιορτές με τις λαχταρούσες φλόγες των κεριών τότε... Και γίνεται ο τόπος ζωντανός κρυφοπροσδοκεί μαζί, δίνει απ' όλα παίρνει απ' όλα κι ακολουθάει η χορεία των ψυχών των νεκρών μας, του παππού η ψυχή, του φίλου, του γονιού η ψυχή, του παιδιού μας ακόμα η ψυχή, καημός ο πανταχού. Κι είν' αυτός, μέσα σ' όλο το τόπο μας που προσμένει, αυτός απ' τις φωτιές των άστρων του ουρανού ως τα σκοτάδια των βυθών, ο πανταχού παρών, ο δικός μας ο Θεός, ο ένας.        Ξανάρχεται πίσω ο νους μου στο εκκλησάκι, που είμαστε εκεί που ο παπάς ρώτησε τον ξυπνητή αν είναι όλοι παρόντες. Πήγε το δικό του μάτι στο θρονί του πιο γέρου του χωριού και το 'δε άδειο. Τάχασε. Φώναξε τον ξυπνητή. Τάχασε κι εκείνος γιατί θυμόταν πως είχε περάσει. Έβαλαν κακό στο νου τους, κι ο ξυπνητής πήρε δρόμο ξανά. Δημιουργήθηκε αγωνία. Η σιωπή, που στη λειτουργία και στη διδασκαλία είναι το σπουδαιότερο στοιχείο συμμετοχής, αυτή την στιγμή ήταν αβάσταχτη. Σήκωσε το χέρι δείχνοντας τον παντοκράτορα. Και σαν σπρωγμένος από βαθιά του, έτσι όπως στεκόταν ρωμαλέα στην ωραία πύλη, φώναξε. "Αδελφοί χριστιανοί!!" και πήρε φόρα. "Χρόνια αξετέλευτα ο Παντοδύναμος ετοίμαζε αυτή την ημέρα. Ήμασταν έτοιμοι να βγούμε στην αυλή να πούμε το Ευαγγέλιο και το "Χριστός Ανέστη" κι ύστερα να βροντοφωνήσουμε το "Ζήτω η Ελλάδα", αλλά ανάμεσά μας δεν βρίσκεται ο γέρος μας με τους δυο γιους του. Γι' αυτό κάμετε λίγη υπομονή".        Εδώ ο παπάς σταμάτησε. Δεν είχε βγάλει ποτέ λόγο και νόμιζε πως ένας λόγος, ιδιαίτερα στην εκκλησιά, δεν μπορεί να μοιάζει σε τίποτα με την κουβέντα του καφενέ, που εκεί τα 'λεγε χύμα πολλές φορές και τον καμάρωναν. Γι' αυτό, μόλις εξήγησε στον κόσμο τη σιωπή και μετέδωσε την αγωνία του, γύρισε να παραγγείλει στον ψάλτη να συνεχίσει το "Κύματι θαλάσσης", μουρμουριστά. Όταν όμως έστρεψε το κεφάλι προς το αναλόγιο, εκεί που ήταν και τα παιδιά του σχολείου και τα 'δε μαρμαρωμένα να τον κοιτούν περιμένοντας, είδε και τον γιο του γέρου, που μπήκε απ' το παραπόρτι να του κάμνει νόημα πως οι αστυνομικοί είναι στην αυλή, φούντωσε και μονομιάς χωρίς κανένα φραγμό μ' όλα του τα δυνατά άρχισε να λέει: " Είδατε, φώναξε, μάνες και πατεράδες και παππούδες;" Είδατε καμιά φορά ως τα σήμερα έτσι μαρμαρωμένα τα παιδιά σας; καρφωμένα τα ματάκια τους να γυρεύουν να μάθουν το τι γίνεται σήμερα. Μας λέγανε στο σχολείο. Σωπάσετε ν' ακούσουμε το φτερό της μύγας που πετάει. Κι εμείς δεν τ' ακούσαμε ποτέ, όσο κι αν σωπαίναμε. Τ' ακούσατε σεις ποτέ το φτερό της μύγας που πετάει; Ήταν ποτέ δυνατό; Σήμερα όμως; Ακούτε; Ακούτε; Ακούτε το φτερούγισμα των ψυχών των πεθαμένων μας. Είναι μαζεμένοι γύρω μας. Έρχονταν χρόνοι, έφευγαν χρόνοι, έρχονταν άνοιξες έφευγαν άνοιξες έρχονταν λαμπρές και λέγαμε κάθε χρόνο "και του χρόνου ελεύθεροι", και φεύγανε πάλι, φεύγανε μαζί τους κι οι αθρώποι μας, γονιοί και φίλοι και παιδιά μας, και σήμερα να! ήρταν όλα! ήρταν όλοι! Ήρτεν η μέρα η μεγάλη..., Είναι σήμερα...,        Ο παπάς έβγαινε πέρα απ' τις δυνάμεις του και μπέρδεψε. Είχαν θολάνει τα μάτια του, έβλεπε γύρω και μπροστά του μαντήλια, άκουε λυγμούς. Του 'ρθε να κλαίει με φωνή.        Χριστέ και Παναγιά μου, φώναξε σαν να ζητούσε βοήθεια. Έκλαιε.        Χριστέ και Παναγιά μου! Ποια ήταν εκείνη η μέρα που κλαίγατε σεις και σας παρηγορούσαμε εμείς. Θυμάστε που σας λέγαμε. "Σώπασε κυρα Δέσποινα κι εσείς Άγιοι μην κλαίτε"... Τα 'παμε μεις τα παιδιά στην μητέρα μας κι εκείνη παρηγορήθηκε. Δεν μπορούσε παρακάτω, πνίγηκε, στέρεψε. Κι απάνω στην ώθηση των συναισθημάτων του, σαν καταρράχτης που πέφτει και στροβιλίζεται σε βύθουλα, αρπάζει το Ευαγγέλιο και φωνάζοντας "ήρθε η ώρα!" "ακολουθήστε με", βγήκε στην αυλή ανοίγοντας δρόμο μέσα από τον κόσμο που' τα 'χε χαμένα.       Το συμβούλιο όμως εκείνο στην Ευρώπη τελείωσε αλλιώς. Εκείνο έγραψε, υπόγραψε, έδωσε χειραψίες και απεχώρησε. Και τα νησιά έμειναν σκλάβα. Χάσαμε τις ελπίδες μας. Εγώ τουλάχιστον τις είχα χάσει οριστικά. Γιατί πόσα χρόνια ζει ο άνθρωπος; Τα περισσότερα νεανικά μου χρόνια τα είχα ήδη διαβεί μακριά απ' τον τόπο που μου 'δωσε και μου 'θρεψε το κορμί, τη γλώσσα και την ψυχή μου. Ν' αντλήσω ελπίδες δεν είχα από πουθενά. Γιατί; Από πού θα 'ρχόταν η φωνή που θα με καλούσε να γυρίσω, εγώ ο διωγμένος οριστικά, στον τόπο μου; Από την κατάκτηση της Αβησσυνίας; Από τη σύσκεψη του Μονάχου; Ή μήπως απ' την ειρήνη που θα επιτύγχανε η Κοινωνία των Εθνών; Η ειρήνη δεν λέει τίποτα για τους εκπατρισμένους και τους σκλάβους.        Αλλά ήρθε το 1939 και κοντά του το 1940. Ο δικτάτορας παραπάτησε. Γλίστρησε. Λες; είπα στα βαθύτερα της ψυχής μου. Ήρθε ο Οκτώβρης. Μέρες πικρές, μέρες ένδοξες και γενναίες. Ήρθαν τα βαριά χρόνια, και πίσω τους κρυφή και αθώρητη ακολούθησε κι η μεγάλη αυγή τούτης της ημέρας...        Ξέρετε τι είπα όταν άκουσα πως μπορούσα να πάω σε πατρίδα ελεύθερη; Ξέρετε τι είπα; Χρειάζονταν είπα, άραγε, να σπαραχτεί όλη η γη, να σκαφτούν απ' τα θεμέλια και να γίνουν πέτρες σκόρπιες χιλιάδες πολιτείες, να πήξει αίμα ανακατεμένο με χώμα και μάτια και μαλλιά, να γεμίσουν κόκαλα οι κάμποι κι οι ρεματιές… για να ξημερώσει τούτη η μέρα για μένα; Μια λευτεριά, Θεέ μου, πληρωμένη πολύ ακριβά, είπα, πολύ ακριβά. Κι όποιος νομίζει ότι κάτι λέω βαρύ, τον παρακαλώ από το βάθος της μικρής μου καρδιάς να μην το ξεστομίσει. Γιατί εγώ το είδα και το 'ζησα και τ' ομολογώ. Πως ο τρανταγμός αυτός της καταστροφής της γης ολόκληρης με πέταξε ορθό από τον ύπνο μου και μου 'πε Είσαι ελεύθερος. Κράτησε όσο μπορείς, ζήσε, κι αν ζήσεις θα πας σε τόπο ελεύθερο πια.        Έφυγε πάλι ο νους μου. Πήγε πάλι στο χωριουδάκι. Στο σταθμό της αστυνομίας τώρα. Εκεί είναι ένας συνταγματάρχης του στρατού, ο διοικητής του σταθμού της αστυνομίας, και δυο άλλοι αξιωματικοί. Έχουν κολλήσει στον τοίχο μια ζωγραφιά μεγάλων διαστάσεων. Ήταν απ' αυτές που τις έστελνε το κέντρο κάθε τόσο για διαφήμιση των νικών τους στα διάφορα μέτωπα. Την κόλλησαν και την καμάρωναν. Την απολάμβαναν. Έτυχε εκείνη τη στιγμή να κοιτάζουν απ' το παράθυρο. Είδαν να περνάει ένας φτωχούλης χωρικός που τον γνώριζαν πολύ γιατί είχαν μικροεμπορικές συναλλαγές μαζί του και τον πείραζαν. Τους άρεσε να τον ερεθίζουν κι αυτός να τους ξεφεύγει με την ετοιμολογία και την πονηριά του.        Τον κάλεσαν λ.χ. μια μέρα στην αστυνομία επειδή κάποιος τον κατάγγειλε γιατί είπε μπρος στον κόσμο ότι "οι Ιταλοί θα μας κάμουν να περπατάμε ξυπόλυτοι". Του ανέφεραν την καταγγελία, του τόνισαν ότι είχε σοβαρές επιπτώσεις, αλλά του 'παν πως αυτοί δεν το πίστεψαν καθόλου. Δεν ήταν δυνατόν, του είπαν, ένας τόσο λογικός άνθρωπος σαν και σένα να 'λεγε τέτοια βλακεία.        Ο χωρικός όμως τους ξάφνιασε.- Και βέβαια το είπα, τους είπε.- Μα ήταν δυνατό να μην το πω; Πριν να 'ρθετε σεις, τους είπε, θέλαμε διπλές και τριπλές σόλες να διαβούμε τις λάσπες. Σήμερα με τούτη τη γυαλιστερή άσφαλτο τι ανάγκη τα 'χουμε τα ποδήματα; Δεν είναι έτσι καλύτερα; μια και η τσέπη μας δεν σηκώνει; Αυτά και κάτι τέτοια πολλά τους έκαμναν να σπάνε κέφι μαζί του. Καταλληλότερη λοιπόν στιγμή για να απολαύσουν τη ζωγραφιά τους δεν υπήρχε. Τον κάλεσαν λοιπόν και του 'δειξαν τη ζωγραφιά. Και καθώς του την έδειχναν τον ρωτούσαν. - Λοιπόν; Τι έχετε να πείτε τώρα φίλε μας; Ο χωρικός τα 'χασε μόλις την είδε. Ήταν για τα μάτια του κάτι που δεν το σήκωναν.        Η ζωγραφιά παρίστανε έναν εύζωνα, ανάσκελα, με το κεφάλι προς τα πίσω, το στόμα παραμορφωμένο, τα μάτια έξω απ' τις κόγχες τους και πάνωθέ του δυο άγριοι εχθροί οπλισμένοι. Ήταν οι μέρες που τα εχθρικά στρατεύματα είχαν μπει στην Αθήνα.       Ο γερο φτωχούλης δεν μπορούσε να καταλάβει τι του γύρευαν. Πώς άνθρωποι τόσο ψηλά θέλανε να πονέσουν τόσο χαμηλά έναν άνθρωπο της θέσης του. Οι αξιωματικοί τον κοίταζαν καθώς ανάδευε ο αέρας του παραθύρου τις άκρες των μουστακιών του και τ' άσπρα του μαλλιά ανέβαιναν στων αυτιών του το γύρισμα, και κρυφογελώντας σχεδόν αθώα απολάμβαναν το αδιέξοδο του. - Λοιπόν; Τι λέτε; Τον ξαναρώτησαν αρκετά βέβαιοι ότι δεν θα' χε οπωσδήποτε τρόπο να ξεφύγει.        Κι ο ασπρομάλλης μίλησε. "Ζει ακόμα"; είπε. Κι ήταν ο λόγος του, και απάντηση, και ερώτηση, και προσδοκία. Μείνανε όλοι βουβοί και καθώς, βαριά η σιωπή τούς δυσκόλευε, ο χωρικός έκαμε ένα βήμα, ύστερα ένα δεύτερο και βγήκε κι έφυγε τρέχοντας. Στο δρόμο προς το σοκάκι και τον ανήφορο άρχισε μ' όλα του τα δυνατά να τραγουδάει έτσι που αντιλαλούσε όλο το χωριό, σαν που έκαμναν οι γλεντζέδες τη νύχτα. Μην κλαις το ζωντανό δεντρί που ανεμοχτυπιέται . Σαν μαραθεί ' ναι, να το κλαις, που δεν δροσολογιέται       Κι ήταν σαν να φώναζε. Ζει εκείνος και ζω κι εγώ και ζει και η γλώσσα μας. Στο γύρισμα του δρόμου και με το τέλος της ανηφόρας έκατσε σε μια πέτρα κι έκλαψε βουβά. Την ίδια στιγμή ο συνταγματάρχης που τα 'κουσε όλα, χωρίς να ξέρει τι λένε, έλεγε σιγανά σαν για τον εαυτό του. "Αυτός είναι ο αιώνιος Οδυσσέας".       Εγώ έζησα. Κι έφθασα κι εγώ στο σπίτι μου. Στο κατώφλι πρώτος ο πατέρας μου άσπρος από τα γηρατειά του και δακρυσμένος, πριν μπω, με ρώτησε. "Ήρτες γιε μου";       Μέσα σ' αυτά πού 'παμε ως τώρα είμαι βέβαιος ότι παρουσιάσαμε αρκετά καλά την εικόνα και του άλλου στοιχείου που συντέλεσε στον ερχομό της ημέρας αυτής. Του στοιχείου που είναι και το ριζιμιό. Είναι η ύπαρξη και η ουσία. Ο Λαός και η ψυχή του λαού τούτου. Γιατί αν η Ένωση με την Ελλάδα, εύρισκε ένα λαό με άλλη θρησκεία, άλλη γλώσσα, άλλους πόθους, θα 'ταν νομίζω σωστό να πούμε: "Η Ελλάδα σαν σύμμαχος των νικητών κέρδισε τα Δωδεκάνησα που ήταν άλλοτε δικά της" ενώ εμείς τι λέμε τώρα; "Τα Δωδεκάνησα κέρδισαν την ελευθερία τους". Ο λαός λοιπόν αυτός που ύστερα από πολλούς αιώνες ενώθηκε με τις ρίζες του τις ξεχασμένες κοντά κι απ' την ιστορία, βγήκε υγιέστατος ψυχικά, ρωμαλεότατος ηθικά και πνευματικά, ανόθευτος στα συναισθήματα και τη γλώσσα του, με πίστη και δύναμη μπρος στα πεπρωμένα του, που δεν διέφεραν καθόλου από την πίστη και δύναμη του άλλου ελληνικού λαού.        Αλλά σας παρακαλώ, ας περάσουμε για μια τελευταία ματιά, από το χωριουδάκι μας. Να δούμε την τελευταία πράξη. Είναι η ώρα ν' αναχωρήσει η αστυνομία. Το λεωφορείο περνάει απ' όλους τους αστυνομικούς σταθμούς των χωριών και τους παραλαβαίνει. Βγαίνει τελευταίος ο διοικητής. Δυο τρεις χωρικοί νεαροί τον εμποδίζουν. Του γατζώνουν ένα γκαζοντενεκέ να τον σύρει ως το λεωφορείο και τον αναγκάζουν να φωνάξει "Ζήτω η Ελλάδα" στην ελληνική γλώσσα. Ο διοικητής φαντάζει σαν πουλί τρομαγμένο στα χέρια άτακτων παιδιών. Και κοιτάζει γύρω έντρομος. Παίρνει το μάτι του τον γνωστό μας γερο φτωχούλη και καρφώνεται εκεί. Ο χωρικός τον είδε. Και με την ταχύτητα που κλείνει το τσίνορο στο χορταράκι του αέρα, φώναξε. Μη!! Οι χωρικοί σταμάτησαν σαν από διαταγή πούρτεν από τον ουρανό. Ο χωρικός συνέχισε σε άπταιστη ιταλική γλώσσα.        Ο κύριος διοικητής θα φύγει ελεύθερος από τόπο ελεύθερο!!         Και λίγα λεπτά μετά, έλεγε στους συχωριανούς του, πίνοντας τον καφέ του. " Και τις βρωμιές όταν τις πατάς είσαι συ κύριος και αφέντης πάνωθέ τους. Όμως αν μπορείς έμπα στην εκκλησία!!.." Μετέφερε μ' αυτά τα λόγια στη συνείδηση των φίλων του την πράξη τους να ιδούν πόσο αηδιαστική θα 'ταν ανάμνηση, ντενεκές κουβαλημένος σ' όλη τους τη ζωή. Κι αυτό πότε; Την καλύτερη μέρα της ζωής τους!       Αυτό ήταν το σημερινό μας μάθημα. Για το παρελθόν και τις αρετές των προγόνων μας. Όσο για το μέλλον τούτα τα δυο, θα ζητήσω 30 δευτερόλεπτα να σας πω. Και θέλω βίντεο να κρατηθούν.         Το ένα είναι: Προσέξετε την ελευθερία μας. Είναι η πρώτη ύλη της ευδαιμονίας του ανθρώπου και ζητάει: Αυτογνωσία, αυτοπειθαρχία, σεβασμό και τιμιότητα στην εργασία μας. Ζητάει αγάπη, ανθρωπιά και δικαιοσύνη.       Το δεύτερο είναι: Προσέξετε τη γλώσσα μας γιατί : Τίποτε άλλο, πιο ακριβό από τη γλώσσα, δεν κληρονομήσαμε από τους πατεράδες μας. Και τίποτε άλλο, πιο ακριβό από τη γλώσσα, δεν πρόκειται να δώσουμε κληρονομιά στα παιδιά μας. Σ' όλη της την πορεία. Από τις πρώτες της πηγές μέχρι σήμερα. Μέχρι το κάθε σήμερα. Όχι κομμένη από κάποιο σημείο και ύστερα γιατί θα ξεραθεί.        Από κει αντλούμε την ιστορία μας, από κει αντλούμε τις δυνάμεις του έθνους μας, τις δυνάμεις μας. Ευχαριστώ. Βιβλιοθήκη Ρόδου