Θα πάρω μιαν ανηφοριά, θα πάρω μονοπάτια, να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά!

Η 27η Φεβρουαρίου του 1938 σηματοδοτεί για την Κύπρο και για ολάκερο τον Ελληνισμό, την γέννηση ενός εκ των Νεομαρτύρων του Έθνους. Το όνομα αυτού, Ευαγόρας Παλληκαρίδης. Το χωριό Τσάδα της επαρχίας της Πάφου μπορεί να αισθάνεται υπερήφανο, διότι έδωσε στη Πατρίδα ένα τέκνο ωσάν τον Ευαγόρα. Είναι το τέταρτο παιδί της οικογένειας του Μιλτιάδη Παλληκαρίδη και δεύτερος εξάδερφος του έτερου ήρωος της ΕΟΚΑ, Στέλιου Μαυρομμάτη.

Ο Ευαγόρας είναι παιδί δραστήριο και γεμάτο ζωντάνια. Τούτο δε τον εμποδίζει να δείξει την αξία του στα μαθήματα κατά τα σχολικά χρόνια. Περνά με άριστα τις έξι τάξεις του δημοτικού. Η πνευματική του καλλιέργεια, από μικρή ακόμη ηλικία, τον φέρνει εγγύτερα στους αιώνιους Αγώνες του Μεγάλου Έθνους για την Ελευθερία. Ακολουθώντας το φωτεινό παράδειγμα των Ηρώων προγόνων του, αισθάνεται έντονα το φυλετικό κάλεσμα του Ελληνικού του αίματος. Η κυπριακή γη βρίσκεται στο έλεος της βρετανικής αποικιοκρατίας. Ο Εγγλέζος δυνάστης, στέκεται βρόγχος βαρύς κι ενοχλητικός για τον νεαρό Εθνικιστή. Την 1η Απριλίου του 1953, ο Ευαγόρας σε ηλικία 15 ετών, όχι μόνο συμμετέχει στον αντιβρετανικό ξεσηκωμό του Κυπριακού Ελληνισμού, μα πρωταγωνιστεί! Λίγους μόλις μήνες μετά, στις αρχές του Ιουνίου, έχει οριστεί η στέψη της βασίλισσας Ελισάβετ στον αγγλικό θρόνο. Οι προετοιμασίες είναι εντατικές τόσο στην αγγλική μητρόπολη, όσο και στις αποικίες που στενάζουν από την κτηνωδία του βρετανικού αυτοκρατορικού τέρατος. Στην Πάφο υψώνεται προκλητικά η Βρετανική Σημαία επί του Ιακώβιου Γυμναστηρίου, υπενθυμίζοντας στους σκλαβωμένους Κυπρίους τους υπαίτιους της δυστυχίας τους. Αυτή η πρόκληση όμως, δε δύναται να μείνει αναπάντητη από ένα νεαρό, του οποίου η καρδιά φλέγεται από τον πόθο για λευτεριά.

Παραμονή της στέψης, οι μαθητές της Πάφου και οι φοιτητές του Λιασιδίου Κολλεγίου διαδηλώνουν απαιτώντας να απομακρυνθεί η σημαία της κατοχής, μαζί με τους κατοχικούς στρατιώτες και αστυνομικούς. Μέγα πλήθος, μέγα πάθος, η Ελληνική Νεολαία της Πάφου εξεγείρεται κατά των αποικιοκρατών και μέσα από τη λαϊκή μάζα των Πατριωτών, ξεπροβάλλει η μορφή του 15χρονου λιονταριού από την Τσάδα. Όπως ο Αχιλλέας ξεχύθηκε προς τα τείχη των Τρώων, έτσι κι ο Ευαγόρας ορμά προς τον ιστό, κατεβάζει και σκίζει το σύμβολο της σκλαβιάς! Η παράτολμη ενέργεια του νεαρότατου Παλληκαρίδη, γεμίζει με περίσσιο θάρρος τα στήθη των νεολαίων: ακολουθούν σφοδρές συγκρούσεις με την κατοχική αστυνομία, η οποία εν τω μεταξύ ενισχύεται από Τούρκους. Προκειμένου όμως να μην αμαυρωθεί η στέψη της γαλαζοαίματης του βρετανικού θρόνου, ο διοικητής των κατοχικών δυνάμεων διατάζει την απόσυρσή τους. Ο θρασύτατος νέος συλλαμβάνεται από τους Άγγλους, αφήνεται όμως ελεύθερος εξαιτίας του νεαρού της ηλικίας του. Καταγράφεται η πρώτη θριαμβευτική Νίκη του Ευαγόρα Παλληκαρίδη, η οποία είναι συγχρόνως και Νίκη του υπόδουλου κυπριακού Ελληνισμού. Η Πάφος γίνεται το μοναδικό μέρος της βρετανικής αυτοκρατορίας στο οποίο δεν εορτάζεται η στέψη!

Θα χρειαστεί να περάσουν δύο έτη, για να πάρει ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης την απόφαση η οποία θα κρίνει την πορεία της ζωής του. Σε ηλικία 17 ετών εγκαταλείπει το σχολείο, προκειμένου να ενταχθεί στις αντάρτικες ομάδες της ΕΟΚΑ. Είναι η εποχή που η κυπριακή νεολαία πάλλεται από τα συναισθήματα που γεννά ο ηρωικός και ένδοξος αγώνας της ΕΟΚΑ. Είναι 17 Νοεμβρίου του 1955 και η Πάφος συγκλονίζεται από τη διαδήλωση-αντιπερισπασμό που οργανώνει η Άλκιμος Νεολαία ΕΟΚΑ. Ο κτηνώδης βρετανικός κατοχικός στρατός έχει τη διαταγή να πυροβολήσει αδιακρίτως τους διαδηλωτές. Ο Ευαγόρας συλλαμβάνεται και δικάζεται με την κατηγορία της παράνομης συμμετοχής σε οχλαγωγίες. Ο ένθερμος νεαρός Εθνικιστής αρνείται τις κατηγορίες και η δίκη αναβάλλεται για τις 6 Δεκεμβρίου. Τίποτε όμως δε πτοεί εκείνον που έχει αφιερώσει τη ζωή στο Ιδανικό της Ελευθερίας της Πατρίδος. Μια μέρα πριν τη διεξαγωγή της δίκης εισέρχεται κρυφά στο σχολείο που φοιτούσε κι αφήνει στην έδρα ένα σημείωμα-παρακαταθήκη Αγώνος, για τους παλαιούς του συμμαθητές:

«Παλιοί συμμαθηταί, Αυτή την ώρα κάποιος λείπει ανάμεσά σας, κάποιος που φεύγει αναζητώντας λίγο ελεύθερο αέρα, κάποιος που μπορεί να μη τον ξαναδείτε παρά μόνο νεκρό. Μην κλάψετε στον τάφο του, Δεν κάνει να τον κλαίτε. Λίγα λουλούδια του Μαγιού σκορπάτε του στον τάφο. Του φτάνει αυτό ΜΟΝΑΧΑ.

Θα πάρω μιαν ανηφοριά θα πάρω μονοπάτια
να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά.
Θ’ αφήσω αδέλφια συγγενείς, τη μάνα, τον πατέρα
μεσ΄ τα λαγκάδια πέρα και στις βουνοπλαγιές.
Ψάχνοντας για τη Λευτεριά θα ‘χω παρέα μόνη
κατάλευκο το χιόνι, βουνά και ρεματιές.
Τώρα κι αν είναι χειμωνιά, θα ‘ρθει το καλοκαίρι
Τη Λευτεριά να φέρει σε πόλεις και χωριά.
Θα πάρω μιαν ανηφοριά θα πάρω μονοπάτια
να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά.
Τα σκαλοπάτια θ’ ανεβώ, θα μπω σ’ ενα παλάτι,
το ξέρω θαν απάτη, δεν θαν αληθινό.
Μεσ’ το παλάτι θα γυρνώ ώσπου να βρω τον θρόνο,
βασίλισσα μια μόνο να κάθεται σ’ αυτό.
Κόρη πανώρια θα της πω, άνοιξε τα φτερά σου
και πάρε με κοντά σου, μονάχα αυτό ζητώ.
Γειά σας παλιοί συμμαθηταί. Τα τελευταία λόγια τα γράφω σήμερα για σας.
Κι όποιος θελήσει για να βρει ένα χαμένο αδελφό, ένα παλιό του φίλο,
ας πάρει μιαν ανηφοριά ας πάρει μονοπάτια να βρει τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά.
Με την ελευθερία μαζί, μπορεί να βρει και μένα. Αν ζω, θα με βρει εκεί».

Ευαγόρας Παλληκαρίδης

Ο Ευαγόρας καθιστά σαφές προς πάσα κατεύθυνση πως δε θα διστάσει ούτε κατ’ ελάχιστο να θυσιάσει τη ζωή του για τη λευτεριά της Πατρίδος του. Δε θα αποκλίνει ούτε χιλιοστό από την πορεία, την οποία έχει ο ίδιος με γενναιότητα και θάρρος λιονταρίσιο προδιαγράψει. Στις 18 Δεκεμβρίου 1956 συλλαμβάνεται ξανά από τον κατοχικό στρατό. Μαζί με δύο συναγωνιστές του, μεταφέρουν όπλα και τρόφιμα από την Λυσό προς τους συντρόφους της ΕΟΚΑ. Αγγλική περίπολος τους αιφνιδιάζει. Οι δύο κατορθώνουν να διαφύγουν, ο Ευαγόρας όμως πέφτει στα χέρια του εχθρού. Στη κατοχή του βρίσκεται ένα οπλοπολυβόλο Μπρεν και τρεις γεμάτες γεμιστήρες. Τα στοιχεία δεν αφήνουν καμιά αμφιβολία για την αντιβρετανική του δράση. Οδηγείται στα κάτεργα της Λευκωσίας, κατηγορούμενος για κατοχή και διακίνηση οπλισμού. Η δίκη του ορίζεται για τις 25 Φεβρουαρίου.

Κατά τη δίκη αναδεικνύεται το μεγαλείο της ελληνικής του ψυχής. Το νεαρό της ηλικίας του, δεν εμποδίζει να ορθωθεί μπρός στην απάνθρωπη βρετανική δικαιοσύνη, ο ατσάλινος όγκος της Θελήσεώς του. Οι δικηγόροι τον συμβουλεύουν να αρνηθεί τις κατηγορίες, εκείνος όμως στέκει ήδη νοερώς στο πλευρό των αθανάτων Ηρώων και Μαρτύρων του Ελληνικού Έθνους. Του ‘χουν με θέρμη απλώσει το χέρι κι εκείνος με χαμόγελο, ανταποκρίνεται θετικά. Τα λόγια που βγαίνουν από τα χείλη του, δεν είναι λόγια ενός κοινού θνητού, όχι! Είναι η πεμπτουσία της περιφρόνησης των Ελεύθερων ανθρώπων προς τους δούλους. Είναι η περιφρόνηση προς μια κατοχική δύναμη και μια βασίλισσα, οι οποίοι πήραν τη γη, δε κατόρθωσαν όμως να φυλακίσουν την Ελληνική Ψυχή:

«Γνωρίζω ότι θα με κρεμάσετε. Ό,τι έκαμα το έκαμα ως Έλλην Κύπριος όστις ζητεί την Ελευθερίαν του. Τίποτα άλλο». Η καταδίκη σε θάνατο συγκλονίζει τον απανταχού Ελληνισμό, είναι μόλις 18 ετών. Στ’ αυτιά του Ήρωος αντίθετα, η αναγγελία της καταδίκης ηχεί σα το αιώνιο τραγούδι της Λευτεριάς. Την επομένη της καταδίκης, ένα κύμα αντιδράσεων Ελλήνων και ξένων ξεσπά: οι μαθητές του Γυμνασίου της Πάφου απέχουν των μαθημάτων τους και ζητούν δια τηλεγραφήματος προς τον βρετανό κατοχικό διοικητή Χάρντινγκ την απονομή χάριτος στον Ευαγόρα. Η Ελληνική Κυβέρνηση ασκεί επίσης πιέσεις για να αποτρέψει την εκτέλεση της απόφασης. Η Βουλή των Ελλήνων στέλνει τηλεγραφήματα προς την αγγλική Βουλή των Κοινοτήτων και τα Ηνωμένα Έθνη. Ο αρχιεπίσκοπος Δωρόθεος, 40 βουλευτές του βρετανικού Εργατικού κόμματος, ο Αμερικανός γερουσιαστής Fulton και ο αρχιεπίσκοπος Νοτίου Αφρικής Νικόδημος στηρίζουν τις προσπάθειες για την ματαίωση της απόφασης. Το βρετανικό στέμμα δια του Χάρντινγκ απορρίπτει τα αιτήματα.

Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης δε περιμένει καμιά χάρη από τους βάρβαρους κατακτητές. Κατέχει καλά, πως η Ελευθερία δε χαρίζεται παρά κερδίζεται με το αίμα των Αγωνιστών. Το Έθνος έχει ήδη αρχίσει να κλαίει για το πανάξιο τέκνο που πρόκειται να φύγει, εκείνος όμως ατάραχος, γαλήνιος, με την ικανοποίηση της επιτέλεσης του Καθήκοντος προς τη Ράτσα και στον Αγώνα της αποτίναξης του βρετανικού ζυγού, γράφει το ύστατο γράμμα του προς ολάκερο το Ελληνικό Έθνος, προς τους ένδοξους Νεκρούς και προς τις επόμενες γενεές: «Θ’ ακολουθήσω με θάρρος τη μοίρα μου. Ίσως αυτό να ‘ναι το τελευταίο μου γράμμα. Μα πάλι δεν πειράζει. Δεν λυπάμαι για τίποτα. Ας χάσω το κάθε τι. Μια φορά κανείς πεθαίνει. Θα βαδίσω χαρούμενος στην τελευταία μου κατοικία. Τι σήμερα, τι αύριο; Όλοι πεθαίνουν μια μέρα. Είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα. Ώρα 7:30. Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου. Η πιο όμορφη ώρα. Μη ρωτάτε γιατί».

Μη ρωτάτε το γιατί, δε μπορεί ο δειλός εραστής του εφήμερου να συλλάβει το νόημα των πράξεων εκείνου ο οποίος κατανόησε το αιώνιο. Τούτη η διαφορά του ημίθεου από τους κοινούς θνητούς… Τα μεσάνυχτα της 13 Μαρτίου 1957, ο 18 ετών Ευαγόρας Παλληκαρίδης, οδηγείται στο ικρίωμα. Τραγουδά τον Εθνικό Ύμνο, καθώς το άφθαρτο, αγνό και αμόλυντο πνεύμα του προσεγγίζει εκείνα των Ηρώων και Μαρτύρων του Παρελθόντος. Δύο λεπτά μετά τα μεσάνυχτα, η καταπακτή ανοίγει. Ο ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ είναι πια ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ!

Πηγή

Η εποποιία της Γραμμής Μεταξά

Η μοίρα επιτάσσει σε Έθνη με πλούσια ιστορία και δόξα να αριθμούν πολλές και μεγάλες επετείους. Το Ελληνικό Έθνος, ως κορωνίδα των Εθνών, έχει γράψει άφθονες χρυσές σελίδες δόξης κατά το πέρασμα των χιλιετιών της ιστορίας του. Έχει όμως ιερό καθήκον, να τιμά και να μνημονεύει όλους τους ήρωες που αγωνίσθηκαν και θυσιάσθηκαν για το μεγαλείο του Έθνους μας. Μόνο έτσι θα μπορέσει να προσθέτει νέα τρόπαια πάνω στις δάφνες, που μοιάζουν αμάραντες από τον καιρό του Μαραθώνα και των Θερμοπυλών. Οι πρώτες μέρες του Απριλίου κοσμούνται από τις δύο νεότερες ένδοξες σελίδες της Ιστορίας μας, όπου για πολλοστή φορά ολιγάριθμοι ψυχωμένοι Έλληνες αντιμετώπισαν αυτοκρατορίες: την έναρξη του αγώνα της ΕΟΚΑ την 1^η Απριλίου 1955 και τη μάχη της Γραμμής των οχυρών Μεταξά την 6^η Απριλίου 1941.

Εμείς οι Έλληνες Εθνικιστές, που ανερυθρίαστα οι υπαλληλίσκοι των διεθνών τοκογλύφων μας αποκαλούν ‘’ναζί’’, κλείνουμε ευλαβικά το γόνυ στους ήρωες που όρθωσαν τα στήθη τους στις επίλεκτες γερμανικές μεραρχίες. Οι άλλοι οι «δημοκράτες», τι θα κάνουν γι αυτή την επέτειο; μα φυσικά όπως πάντα: το απόλυτο τίποτα! Αφού αυτή η επέτειος τιμά την Ελλάδα, θα φροντίσουν οι πολιτικάντηδες και τα τουρκοκάναλα να περάσει σε απόλυτη σιγή και λήθη. Τι είναι καμιά παρέλαση των κίναιδων; ή καμιά μέρα μνήμης του ‘’ολοκαυτώματος’’; να μας κάνουν για πολλές μέρες πλύση εγκεφάλου. Ευτυχώς εμείς οι Έλληνες Εθνικιστές έχουμε πάθει ανοσία στην μολυσματική προπαγάνδα τους και εξακολουθούμε να καταλαβαίνουμε ότι ο Ελληνο-ιταλικός πόλεμος και η μάχη των οχυρών της γραμμής ‘’Μεταξά’’, ήταν πόλεμος εθνικός, για την ανεξαρτησία της Πατρίδος μας, πολεμούσε το Ελληνικό Έθνος το Ιταλικό και στη συνέχεια και το Γερμανικό. Το τυφλωμένο από μίσος, για κάθε τι Ελληνικό, μυαλό των «πλέρια δημοκρατών», βλέπει κοινωνικό πόλεμο μεταξύ πολιτευμάτων, δηλαδή οι Έλληνες του φασίστα Ι. Μεταξά πολεμούσαν τους φασίστες Ιταλούς και τους Γερμανούς Εθνικοσοσιαλιστές…. αστειότητες.

Δεν είμαι ιστορικός, ευτυχώς ο Θεός δεν με έκανε Ρεπούση, απλώς αισθάνομαι την ανάγκη να γράψω δυο γραμμές, σαν να αποθέτω ευλαβικά ένα ανοιξιάτικο λουλούδι στους 21 τσιμεντένιους γίγαντες, που βρίσκονται διάσπαρτοι στα ορεινά περάσματα της Αν. Μακεδονίας μας, ένα λουλούδι από τη ψυχή μου, γι  αυτά τα Ελληνόπουλα, που για άλλη μια φορά φύλαξαν Θερμοπύλες, που πριν εβδομήντα δύο χρόνια μετέτρεψαν, με τον ηρωισμό τους, αυτά τα οχυρά σε απόρθητα φρούρια.

Όπως πάντα την ιστορία την γράφουν οι Προσωπικότητες. Ευτυχώς στους θυελλώδεις καιρούς του Β’ Παγκοσμίου πολέμου η Ελλάς είχε τιμονιέρη τον πανάξιο Κυβερνήτη Ιωάννη Μεταξά, ο οποίος μεταξύ των πολλών καλών που έκανε για τον τόπο μας, είχε την διορατικότητα να κατασκευάσει την περίφημη σειρά οχυρωματικών έργων, υπόγειων και επίγειων, κατά μήκος των ελληνο-βουλγαρικών συνόρων, που έλαβε το όνομά της από τον σχεδιαστή και δημιουργό της: ‘’Γραμμή Μεταξά’’. Κατασκευάστηκαν με σκοπό την άμυνα της Ελλάδος σε περίπτωση εισβολής κατά τον επικείμενο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, στον οποίο και απετέλεσε τελικά τον κύριο προμαχώνα της. Η Γραμμή Μεταξά αποτελεί το μεγαλύτερο ελληνικό οχυρωματικό έργο στην νεότερη ιστορία.

Η οχυρωματική αυτή γραμμή αποτελούνταν κυρίως από είκοσι ένα (21) οχυρά. Τα οχυρά αυτά είχαν κατασκευασθεί, αποκλειστικά από Ελληνικά χέρια, για την αμυντική θωράκιση της Ελλάδος από βουλγαρική επίθεση, επειδή την περίοδο εκείνη, 1936-1940, η Βουλγαρία ήταν έξω από το Βαλκανικό Σύμφωνο Φιλίας και επιζητούσε να ξαναπάρει τα ελληνικά εδάφη που είχε χάσει κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους (1912-1913). Το κάθε οχυρό αποτελούσε στο σύνολό του ένα περίκλειστο έργο από ένα ή περισσότερα στεγανά συγκροτήματα, ικανό να αμυνθεί προς κάθε κατεύθυνση. Περιλάμβανε σκέπαστρα, πυροβολεία, πολυβολεία, ολμοβολεία, βομβιδοβολεία, παρατηρητήρια, έργα παραλλαγής και παραπλάνησης, πολλαπλές εισόδους και εξόδους. Οι υπόγειες εγκαταστάσεις κάθε οχυρού περιλάμβαναν διοικητήριο, θαλάμους αξιωματικών, θαλάμους οπλιτών, τηλεφωνικό κέντρο, μαγειρείο, δεξαμενές νερού, χώρους υγιεινής, αποθήκες τροφίμων (για 15 μέρες), χειρουργείο, φαρμακείο, συστήματα αερισμού, φωτισμού (γεννήτριες, λάμπες πετρελαίου, φακούς κ.ά.), αποχέτευση, εξωτερικές θέσεις μάχης, αντιαρματικά κωλύματα, θέσεις αντιαεροπορικών όπλων κ.ά. Πέραν των οχυρών, η αμυντική γραμμή, περιελάμβανε μία τεράστια ανάπτυξη αντιαρματικών τάφρων, ζωνών αντιαρματικών σιδηροπηγμάτων και σκυροδέματος σε διπλές και τριπλές γραμμές ανάσχεσης, που στο σύνολό του για την εποχή του και με τα τότε Ελληνικά δεδομένα αποτέλεσε ένα τιτάνιο έργο.

Οι κατασκευές αυτές ήταν ιδιαίτερα ανθεκτικές, ενώ κάποιες εξ αυτών συνεχίζουν να χρησιμοποιούνται ακόμη και σήμερα. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι για την κατασκευή τους απαιτήθηκαν 66.000 τόνοι τσιμέντου και 3.000.000 ημερομίσθια, ενώ κατασκευάσθηκαν συνολικά 24.000 μέτρα υπόγειων στοών και 13.000 μέτρα υπόγειων καταφυγίων – θαλάμων. Το έργο κόστισε 1,5 δισ. δραχμές (ίσο με 58,5 δις € περίπου), βλέπετε τότε λεφτά όντως υπήρχαν για την ανεξαρτησία και το μεγαλείο της Ελλάδος (αφού ο ‘’κακός φασίστας’’ Ι. Μεταξάς, ζούσε σε ένα μάλλον λιτό σπίτι και δεν είχε off-shore εταιρείες στα νησιά Cayman, ούτε καταθέσεις τύπου λίστας Λαγκάρντ, Λιχτενστάιν κλπ, σαν τους σημερινούς ‘’καλούς δημοκράτες’’).

Την υλοποίηση του μεγαλόπνοου αυτού σχεδίου ανέλαβε κυρίως ο Στρατός (το Μηχανικό κλπ) αλλά και διάφοροι άλλοι φορείς και Πολίτες όπως: το Ε.Μ.Π., Μηχανικοί, πολλές βιομηχανίες Αθήνας και Πειραιά κ.λπ. Ιδιαίτερη μάλιστα βαρύτητα είχε δοθεί στον απόρρητο χαρακτήρα της κατασκευής και στην απόλυτη μυστικότητα των όλων εργασιών. Χρησιμοποιήθηκε εργατοτεχνικό Προσωπικό από πολύ απομακρυσμένες περιοχές, όπως από την Κρήτη, του οποίου η μετάβαση και απομάκρυνση από το έργο γινόταν, σε ορισμένες περιπτώσεις, με κλειστά μάτια.  

Όπως είναι γνωστό η Γερμανία εισέβαλε στην Ελλάδα στις 5.⁴⁰ π.μ. της 6^ης Απριλίου 1941 από τα Ελληνο-Γιουγκοσλαβικά και Ελληνο-  Βουλγαρικά σύνορα. Ήταν τότε που οι Γερμανοί διαπίστωσαν ότι οι σύμμαχοι τους Ιταλοί δεν είχαν καμιά ελπίδα να επικρατήσουν στο Αλβανικό μέτωπο, αφού και η πολυθρύλητη εαρινή επίθεση τους, συντρίφτηκε πάνω στον ‘’γρανίτη’’ του Ελληνικού στρατού, αφήνοντας έτσι ανοιχτό τον δρόμο στους Άγγλους για να καταπατήσουν την Ελληνική ουδετερότητα στέλνοντας ένα μικρό εκστρατευτικό σώμα στην Ελλάδα. Ο συσχετισμός δυνάμεων ήταν φυσικά συντριπτικός υπέρ των Γερμανών. Σε έμψυχο υλικό οι επιτιθέμενες Γερμανικές δυνάμεις ήταν τουλάχιστον τριπλάσιες, αλλά σε άρματα (1.850 περίπου έναντι 27 ελαφρών) και αεροπορία (1.000 αεροσκάφη με κανένα Ελληνικό να υπερασπίζεται τον καταγάλανο ουρανό μας) η υπεροπλία τους ήταν συντριπτική. Από την πρώτη ώρα η αρχική Γερμανική επίθεση κατά της “γραμμής Μεταξά”, αντιμετώπισε ισχυρή αντίσταση και οι Γερμανοί σημείωσαν μικρή επιτυχία. Μία γερμανική αναφορά στο τέλος της πρώτης μέρας των επιχειρήσεων περιγράφει πως η Γερμανική 5^η Ορεινή Μεραρχία «απωθήθηκε στο πέρασμα Ρούπελ παρά την ισχυρότατη αεροπορική υποστήριξη, έχοντας σημαντικές απώλειες». Από τα 21 οχυρά που αποτελούσαν τη Γραμμή Μεταξά μόνο δύο έπεσαν την πρώτη ημέρα, και αυτά μόνον αφού καταστράφηκαν ολοσχερώς. Τα περισσότερα οχυρά, συμπεριλαμβανομένων των Ρούπελ, Εχίνος, Καρατάς, Λίσσε και Ιστίμπεη αντιστάθηκαν για τρεις ημέρες.

Οι ηρωικές μάχες που έδωσαν οι υπερασπιστές όλων των οχυρών, στις αλλεπάλληλες προσβολές που δέχθηκαν από ξηρά και αέρα, από την καλύτερη πολεμική μηχανή της σύγχρονης ιστορίας, έχουν αποτυπωθεί με ανάγλυφο τρόπο σε αρκετά βιβλία και οτιδήποτε γραφεί από εμένα θα ήταν μάλλον περιττό. Οι ηρωισμοί δεν έλειψαν και ήταν πάμπολλοι.Αυτή η εσχατιά της χερσονήσου του Αίμου είναι γραφτό να γεννά πολιτισμούς και ήρωες. Λαμπρό παράδειγμα ο λοχίας Δημήτριος Ίτσιος που ήταν ο Διοικητής μεμονωμένου εξωτερικού Πολυβολείου (Π.8) στο οροπέδιο της Ομορφοπλαγιάς κοντά στo χωριό Άνω Πορρόϊα Σερρών, που ως νεότερος Λεωνίδας αντιστάθηκε με δύο στρατιώτες για πάνω από τέσσερις ώρες απέναντι σε ένα σύνταγμα! Γερμανών καταδρομέων, για να καλύψει την σύμπτυξητου υπολοίπου Ελληνικού τάγματος. Ο απόγονος τόσων Ελλήνων ηρώων, ξόδεψε και τις 33.000 σφαίρες που υπήρχαν στο πολυβολείο, προτού παραδοθεί στους Γερμανούς. Σύμφωνα με έρευνα, οι άνδρες του Π.8 ευθύνονται για τον θάνατο 232 γερμανών στρατιωτών (και του αντισυνταγματάρχη Ebeling, διοικητή του 138^ου Συντάγματος Ορεινών Καταδρομών}, δηλαδή όσους σκότωσε ολόκληρος ο στρατός της Γιουγκοσλαβίας στη διάρκεια της Γερμανικής εισβολής τον Απρίλιο 1941! Η αντίσταση του Π.8 εξόργισε τον στρατηγό Shorner, καθώς εκτός από τις μεγάλες απώλειες που προκάλεσε στους άνδρες του, ανέτρεψε τον σχεδιασμό του για την πρώτη ημέρα του πολέμου. Όταν ο στρατηγός Shorner πληροφορήθηκε το γεγονός ότι ο διοικητής του πολυβολείου ήταν ένας απλός έφεδρος λοχίας, θίχτηκε ο εγωισμός του και αφού συναντήθηκε με τον αιχμάλωτο Ιτσιο τον ρώτησε:

- Ποιος είναι ο Διοικητής σου στο πυροβολείο;

- Εγώ είμαι, απάντησε ο Ιτσιος

- Δεν υπάρχει αξιωματικός;

- Όχι!

- Ξέρεις ότι για χάρη σου έχασα έναν αντισυνταγματάρχη και 232 στρατιώτες;

- Λυπάμαι Στρατηγέ αλλά υπερασπίζομαι την Πατρίδα μου.

Μετά από αυτό ο Shorner έδωσε εντολή παρουσίασης όπλων σε μια διμοιρία Γερμανών στρατιωτών προς τιμήν του Ίτσιου, και αμέσως μετά έδωσε διαταγή να εκτελεσθεί ο Ίτσιος (κατά παράβαση της συνθήκης της Γενεύης), αλλά να μην πειραχτούν οι δύο στρατιώτες που ήταν μαζί του, τους οποίους απελευθέρωσε στα Άνω Πορρόϊα.

Το καθένα από τα οχυρά της ‘’Γραμμής Μεταξά’’ έχει και την ιστορία του, τη γενναία αντίσταση των υπερασπιστών του. Πολλά οχυρά έμειναν απόρθητα και παραδόθηκαν στις 10 Απριλίου μετά την υπογραφή του σχετικού Πρωτοκόλλου Συνθηκολόγησης (9 Απριλίου), όταν η γραμμή Μεταξά υπερφαλαγγίθηκε, καθώς οι Γερμανοί εισέβαλαν στην Ελλάδα από την Γιουγκοσλαβία και μέσω της κοιλάδας του Αξιού, τα Γερμανικά Panzer έφτασαν την 9^η Απριλίου του 1941 στη Θεσσαλονίκη.

Να θυμίσουμε μόνο, (έτσι για να ξεφτιλίζεται ο Φαλμεράγιερ και οι φαντασιόπληκτες, υστερόβουλες θεωρίες του), την απάντηση του Διοικητή του Ρούπελ, Ταγματάρχη Γεωργίου Δουράτσου, σε αιτιάσεις του Γερμανού επικεφαλής για παράδοση: «Τα οχυρά δεν παραδίδονται, καταλαμβάνονται». 

Ήταν η ίδια περήφανη απάντηση του «Μολών Λαβέ», ήταν ο απόηχος του «Το την Πόλιν σοι δούναι…», αλλά και της αγέρωχης απάντησης των Υπερασπιστών της ιεράς πόλεως του Μεσολογγίου: «Τα κλειδιά της πόλεώς μας βρίσκονται κρεμασμένα στις μπούκες των κανονιών μας».

Η καλύτερη επιβεβαίωση του ηρωισμού των Ελλήνων μαχητών της ‘’Γραμμής Μεταξά’’ είναι τα λόγια και έργα των τότε αντιπάλων μας. Ο Χίτλερ έλεγε: «… από όλους τους αντιπάλους μας, ο Έλληνας στρατιώτης πολέμησε με απαράμιλλο θάρρος και μέγιστη περιφρόνηση για το θάνατο…». Επίσης οι Γερμανοί έκαναν την τιμητική εξαίρεση στον Ελληνικό στρατό να μην τον κρατήσουν αιχμάλωτο (οι Αξιωματικοί κράτησαν τα ξίφη τους), αλλά τουναντίον σε πολλές περιπτώσεις του «παρουσιάστηκαν όπλα».

Έτσι για τελευταία φορά, ο νεκρός (δολοφονημένος από τους Άγγλους), Ι. Μεταξάς νίκησε ουσιαστικά τους αντιπάλους του, σαν άλλος Κίμων, αφού είχε τόσο καλά προετοιμάσει (ηθικά και υλικά) τον Ελληνικό λαό και στρατό, που κατάφερε να αντιμετωπίσει με αρκετή επιτυχία δύο αυτοκρατορίες. Είναι βέβαια γνωστό το πόσο καθοριστική ήταν αυτή η μάχη των οχυρών, για την μετέπειτα εισβολή στην ΕΣΣΔ, της Βέρμαχτ, καθώς και γενικότερα για την τελική επικράτηση των Συμμάχων. Θα ήταν ιστορική αδικία να παραλείψουμε και την τεράστια συμβολή του Αρχιστρατήγου Παπάγου, που πέραν των στρατηγικών του προσόντων, απεδείχθη μεγάλος ηγέτης, αφού επανειλημμένα αντιστάθηκε σθεναρά στα σχέδια των Άγγλων που ήθελαν, για να περισώσουν κάποιες χιλιάδες στρατιωτών του Βρετανικού εκστρατευτικού σώματος, να δώσουν βορά, στον Γερμανικό οδοστρωτήρα, που κατέβαινε τον κορμό της Ελλάδος, τον Ελληνικό στρατό, που πολεμούσε νικηφόρα ήδη έξι μήνες.

Τέλος είμαι σίγουρη ότι σήμερα, εμείς οι Έλληνες Εθνικιστές αποτίουμε φόρο τιμής σε όλους τους επώνυμους και αφανείς ήρωες της μάχης των οχυρών, σε πείσμα όλων αυτών των απάτριδων πολιτικάντηδων, που νομίζουν ότι, με την προπαγάνδα και τη λάσπη τους, θα επικρατήσουν. Κύριοι, οσφυοκάμπτες βαυκαλιζόσαστε, στις ξεκάθαρες ιδέες μας δεν κολλάει λάσπη. Καταλάβετέ το, τα πάντα στον κόσμο αυτό διέπονται από την λογική. Η άξια Ηγεσία, η Συνέπεια, η Αγωνιστικότητα, η ταύτιση λόγων και έργων, η Πίστη σε υψηλά ιδανικά και αξίες, η Εντιμότητα που χαρακτηρίζουν το Εθνικιστικό Κίνημα, από τον «τελευταίο» οπαδό μέχρι την Κοινοβουλευτική Ομάδα και τον Αρχηγό, σε συνδυασμό με το δίκαιο του αγώνα των Εθνικιστών, είναι αδύνατο να μην συνεπάρουν τους Έλληνες, είναι αδύνατο οι Έλληνες να μην αγκαλιάσουν τους ανθρώπους που με τα λόγια και τις πράξεις τους μιλούν στην καρδιά τους. Έχει ήδη δημιουργηθεί ένα ποτάμι εκατοντάδων χιλιάδων Εθνικιστών, που θα σαρώσει αυτό το συνονθύλευμα των διεθνών τοκογλύφων, και των απάτριδων πολιτικάντηδων. Υπαλληλίσκοι της τρόϊκας και του Σόρος συνειδητοποιήστε ότι: οι ιδέες αντιπαλεύονται μόνο με ιδέες, με το να μας κολλάτε ετικέτες: «νεοναζί», «φασίστες» κλπ, εσείς δείχνετε την αδυναμία σας και εμείς ατσαλώνουμε.

 Τιμή και Δόξα στους Ήρωες της μάχης των οχυρών

Ζήτω η Ελληνική Εθνική Αντεπίθεση

Η Σημαία του Οχυρού "Ρούπελ"

με εμφανή τα σημάδια της λυσσώδους μάχης μέχρις εσχάτων των υπερασπιστών της

Φλόγα του Ταινάρου

25η Μαρτίου: Η γιορτή που ενοχλεί

Αρχιμανδρίτη Μελέτιου Βαρδαχάνη

Η 25η Μαρτίου είναι η ιστορική ημερομηνία με την οποία γιορτάζουμε την επέτειο της απελευθερώσεώς μας αλλά και την ίδρυση ουσιαστικά του Νεοελληνικού Κράτους. Είναι μια ημερομηνία που το νεοελληνικό κράτος αρχίζει να δημιουργείται στη Νότιο Ελλάδα μετά από 400 χρόνια δουλείας, και αργότερα, το 1912 και εξής, επεκτείνεται στην Βόρειο Ελλάδα όπου η δουλεία ήταν 500 χρόνια. Το νεοελληνικό όμως κράτος δεν μπόρεσε να ελευθερώσει τα υπόλοιπα... αλύτρωτα εδάφη μας, όπου η δουλεία έφθασε μέχρι και 900 περίπου χρόνια, αφού με τη Μάχη του Μαντζικέρτ το 1071 χάθηκε οριστικά η Καππαδοκία και οι γύρω της περιοχές. Το δε χειρότερο, το 1923, έσβησε κάθε ελπίδα για επανάκτηση των αλυτρώτων εδαφών μας, με την έξοδο των Ελλήνων μια για πάντα από τα εδάφη τους. Δυστυχώς δεν μπορέσαμε να ελευθερώσουμε και την πρωτεύουσά μας την Κων/πολη με μοιραίες συνέπειες για την μετέπειτα πορεία μας.

Είναι λοιπόν ότι πιο ιερό και ότι πιο σημαντικό για τη χώρα μας αυτή η επέτειος. Αν την καταργήσουμε ουσιαστικά καταργούμε το Νεοελληνικό Κράτος, την ταυτότητά μας, την ιστορία μας και βυθιζόμαστε στην λήθη και στην αγνωσία της κρατικής οντότητάς μας και της εθνικής αυτοσυνειδησίας μας.

Μετά την απελευθέρωση κάναμε ένα μεγάλο λάθος· δεν προσέξαμε κι ενώ διώξαμε τους Τούρκους βάλαμε στον τράχηλό μας τους Φράγκους. Για να ισχυροποιηθεί το νέο κράτος και να διασφαλιστεί οριστικά από την επιβουλή των Τούρκων, αγκαλιάσαμε τους Ευρωπαίους παράφορα και τους θεοποιήσαμε. Τον πρώτο ορθόδοξο, πατριώτη, μορφωμένο, ικανό και αφιλάργυρο ηγέτη μας, το Ιωάννη Καποδίστρια, ο οποίος θέλησε να διασώσει την ιδιαιτερότητα και την ιδιοπροσωπία του νέου κράτους φροντίσαμε να τον ξαποστείλουμε. Και αρχίσαμε το μεγάλο έργο· το έργο που ήταν μεγαλύτερο και από την απελευθέρωσή μας. Να γίνουμε Ευρωπαίοι! Στα ήθη, στα έθιμα, στον πολιτισμό, στην θρησκεία. Αποκομμένοι πλέον από την καθ’ ημάς Ανατολή αρχίσαμε να καταστρέφουμε τα μοναστήρια μας, να θάβουμε την Ρωμιοσύνη, ν’ αρνούμαστε τον πολιτισμό και την πίστη μας και το σπουδαιότερο αρχίσαμε να δανειζόμαστε από τους μεγάλους ευεργέτες μας τους Φράγκους. Αυτό ήταν και το μόνιμο δηλητήριο που διαπότιζε έκτοτε τον εθνικό οργανισμό μας με αποτέλεσμα να πούμε πολλές φορές το «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν».

Κλαίει και οδύρεται ο Ιωάννης Μεταξάς, στο Ημερολόγιο του, διότι ενώ δίναμε στους Άγγλους τόκο 40% το 1936, γι’ αυτά που είχαμε δανεισθεί, και ενώ τους υποσχέθηκε ήδη από το 1939 ότι θα βγει στον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο μαζί τους, αυτοί παραμονές της εξόδου μας στον πόλεμο ζητούσαν αύξηση του επιτοκίου σε 65% και συγχρόνως λιγοστεύανε συνεχώς τις εισαγωγές προϊόντων από την Ελλάδα. Αρνήθηκε να ικανοποιήσει τα αιτήματά τους, απείλησε στον βασιλιά ότι θα παραιτηθεί αν τον πιέσουν και μεσούντος του πολέμου αναγκάσθηκε να τους δώσει 43%. Αυτή ήταν και είναι η αγάπη των Ευρωπαίων εταίρων μας. Να μη τα ξεχνάμε αυτά.

Το άλλο όμως που δεν προσέξαμε, το πιο σπουδαιότερο και σοβαρότερο, είναι ότι στην προσπάθειά μας να γίνουμε Ευρωπαίοι, για να ισχυροποιηθούμε και να προοδεύσουμε, αρχίσαμε να πτωχεύουμε και πνευματικά. Άρχισε η ψυχή μας σιγά-σιγά ν’ απομακρύνεται από τις εθνικές και ορθόδοξες παραδόσεις μας. Άρχισε να μπολιάζεται με αλλότρια ήθη και έθιμα. Άρχισε ο πολιτισμός μας να φραγκεύει και εμείς να χαιρόμαστε γι’ αυτό. Κι ενώ ξεπουλούσαμε τα τίμια και ιερά της φυλής μας γεμίζαμε αγαλλίαση και ευφροσύνη.

Έτσι, συνεχίζοντας την προσπάθεια μας να ενταχθούμε στη Δύση, το 1961 μπαίνουμε στο Ν.Α.Τ.Ο., το 1979 στην Ε.Ο.Κ. και το 2001 προσχωρούμε στο ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα. Απεμπολήσαμε στην προσπάθεια μας αυτή όλα τα πιστεύω μας και όλα τα δόγματα μας, κρατώντας μόνο ένα, το «ανήκουμε εις την Δύσιν».

............

Μη ξεχνάμε ότι και η μοιραία σύγκρουση Βαρθολομαίου-Χριστοδούλου ως βασική αιτία είχε ποιος θα εκπροσωπεί την Ορθοδοξία στην Ε.Ο.Κ. και φυσικά ποιος θα χειρίζεται τα εξ αυτής κονδύλια.

Παρόλη αυτή την κατάπτωσή μας και την Ευρωτρέλλα μας, η θρησκευτική και εθνική μας συνείδηση δεν έχει μαραθεί εντελώς. Τα σχολεία μας μέχρι και σήμερα είναι γεμάτα με εικόνες των ηρώων του 1821. Δοξολογίες και παρελάσεις συνεχίζουν να γίνονται και πανηγυρικοί να εκφωνούνται. Οι εθνικές ενδυμασίες μας έχουν την επίσημη παρουσία τους κατά τις μέρες αυτές. Οι υποθήκες των αγωνιστών του ’21 όπως και τα λάθη τους έρχονται να μας φρονηματίσουν και να μας διδάξουν. Το δηλητήριο του εκφραγκισμού μας όμως παραμένει και οι διεθνείς και εγχώριοι βάτραχοι του πλήρους εκδυτικισμού μας κοάζουν συνεχώς. Να καταργηθούν τα βιβλία της ιστορίας μας, οι παρελάσεις μας, οι σχέσεις του Έθνους μας με την Εκκλησία, να μεταρρυθμισθούν τα νεοελληνικά αναγνώσματά μας…

Και φθάσαμε στο σωτήριο έτος 2010. Για άλλη μια φορά ανακαλύψαμε ότι πτωχεύσαμε. Ότι είμαστε υπόδουλοι και εξαρτημένοι από τους Φράγκους αδελφούς της Ε.Ο.Κ. Και αρχίσαμε να προσπαθούμε, όχι πως θα γίνουμε οικονομικά ανεξάρτητοι, αλλά πως θ’ αποκτήσουμε ξανά την εμπιστοσύνη τους για να μας ξαναδανείσουν. Πως θα συνεχιστεί η υποδούλωσή μας. 

Και με ευκαιρία την πτώχευσή μας τα ξεπουλούμε όλα σε τιμή ευκαιρίας. Για πρώτη φορά τολμούν οι ιταμοί και αναίσχυντοι ηγέτες μας να καταργήσουν τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου στις πρεσβείες και τις κοινότητες του εξωτερικού για…λόγους οικονομικούς. Για πρώτη φορά τολμούν να σταματήσουν τις παρελάσεις των μηχανοκινήτων τμημάτων του στρατού όπως και τις πτήσεις των αεροπλάνων για τον ίδιο λόγο. Για καρναβάλια, για πολιτιστικές εκδηλώσεις χαμηλού επιπέδου, για μεταδόσεις ολυμπιακών αγώνων, καλλιτεχνικού πατινάζ, για διαγωνισμούς τραγουδιών Γιουροβίσιον, για επιχορηγήσεις κομμάτων και πολιτικών, για γιορτές δημοκρατίας και δεν συμμαζεύεται έχουν χρήματα οι αναίσχυντοι. Για την ημέρα της Εθνικής Εορτής μας δεν έχουν;

Αιδώς Έλληνες πολιτικοί! Και αιδώς Έλληνες που αφήνετε τους ηγέτες μας ν’ ασελγούν κατ’ αυτό τον αισχρό και ελεεινό τρόπο πάνω στο ιερό και όσιο και άχραντο Σώμα της πατρίδας μας.

logia-tou-aera